Van der Graaf Generator - Trisector (2008)

Hier is 'm dan, de nieuwe VDGG! En als we de recensies hier mogen geloven, hebben we alle reden om niet te kunnen wachten tot 'ie uitkomt.

ben benieuwd

ik heb ze vorig jaar in deze line-up, dus zonder Jackson, gezien en gehoord. ze speelden toen ook enkele nieuwe nummers die
zeer goed werden ontvangen daar in Paradiso.

Ik was daar ook bij ja. Ik vond met name 't rustige liedje - "Lifetime", geloof ik - goed uit de verf komen. Bij "All That Before" kwamen wat mij betreft Hammill's vocale beperkingen in live settings iets te veel tussen beide om te kunnen bepalen hoe goed 't liedje eigenlijk is. Ben dus benieuwd naar de studio-versie.

Er zijn online samples van het album opgedoken! Beluister ze hier.

Ik kom voorlopig niet verder dan "aardig". Het eerste nummer knalt er bepaald niet in (meer een outro imo). Ook "Drop Dead" (wel erg simpel) en "Only in a Whisper" (kabbelt maar voort) kunnen me niet echt boeien. Naar het einde toe wordt de plaat nog wel wat beter. Het al bekende "All That Before" is wat mij betreft de uitschieter en de epic "Over the Hill" heeft af en toe wel een aardige melodie, maar kan bij lange na niet tippen aan oud werk. Tot slot mis ik de saxofoon, die de muziek wat meer diepte had kunnen geven.

Voorlopig 3,5*

Ben 't qua rating wel met je eens, Martin. Alleen via 'n iets andere weg.

Ik ga voor 't gemak maar ff m'n review vertalen die ik inmiddels al op RYM had gezet.

M'n eerste indrukken na 3 luisterbeurten!

't Album voelt net zo losjes geproduceerd aan als voorganger "Present", met als voordeel dat 't spontaan klinkt, maar 't nadeel is dat de plaat geen afgeronde eigen 'sound' heeft meegekregen zoals hun beste werk uit de 70's. Je krijgt de indruk dat de microfoons gewoon maar zo zijn neergezet dat 't wel OK klinkt en dat is 't dan.
De liedjes zelf zijn 'n beetje 'n 'mixed bag'.

Opener 'The Hurlyburly' is 'n opvallend ónopvallende instrumental waarin de band 't prima naar de zin lijkt te hebben, maar veel interssants gebeurt er niet.

't Begin van 't volgende nummer 'Interference Patterns' belooft gelijk al meer. 'n Botsing van 'interfererende' ritmes creëert 'n lekker spannend en proggy sfeertje. Ik vermaak me er prima bij terwijl ik ernaar luister, maar de melodie blijft niet echt hangen. Desondanks 'n leuke 'freak-out'.

'The Final Reel' gaat over 't naderende einde van 'n relatie. Dit is natuurlijk al eerder en - moet ik zeggen - 'n stuk beter gedaan door zowel de band als Peter Hammill solo. Vergeleken met 'n prachtig nummer zoals PH's 'Curtains' op het album "Fireships", klinkt 'The Final Reel' nogal grauw. 't Helpt ook niet dat PH's stem nogal zacht is gemixt.

'Lifetime' is 'n nummer dat al in premiere is gegaan tijdens de 2007 tour, en is 't tweede rustige nummer op rij. De melodie van deze is pakkender dan de vorige en 't is ook sfeervoller, hoewel 't gevoel van rust enigszins wordt ondermijnd door PH's recente neiging om op z'n opnames compressie toe te passen, zodat 't uiteindelijk eingszins, nou ja.. ON-rustig klinkt. Al met al 'n goed, maar niet geweldig, nummer.

'Drop Dead' is 'n nogal voorspelbare, rechttoe-rechtaan rocker. Leuker dan de opener, maar dat is op zich geen compliment.

'Only in a Whisper' is 't eerste in 'n rij van 4 nummers waar ik 't gevoel heb dat de kwaliteit consistent op z'n minst goed is. Opnieuw 'n rustig nummer met 'n mooie sfeer dankzij Banton's goed-gedoseerde orgelspel en mooie, subtiele percussie van Evans. 'n Pakkende blazerssolo had de boel nog wel beter kunnen maken. Hm... waarom begin ik dáár toch over?

'All That Before' is 't andere nummer dat al gedaan was tijdens de tour van vorig jaar en is wat mij betreft de lekkerste rocker hier. Proggy, gebroken ritmes vergezellen 'n tekst over ouder/vergeetachtiger worden. De enige lichte teleurstelling is dat PH 't live met duidelijk meer gevoel voor humor zong, maar dit gaat hoe dan ook 'n favoriet worden bij de komende tour.

'Over the Hill' is 'n ouderwetse VDGG "epic" in 'Childlike Faith...' stijl, waarmee 't overeenkomsten vertoont qua opbouw en totaalgevoel. Dit is één van de lastigste nummers om in te schatten na 'n paar keer luisteren. Ik heb nog niet echt op de tekst gelet, maar ik krijg de indruk dat die behoorlijk interessant is. De melodie van deze heeft 'n mooi aarzelend/zoekend karakter en mondt twee keer uit in 'n "refrein" dat behoorlijk meeslepend is. Er zit ook 'n leuk jazzy freak-out gedeelte in en al met al beslaat 't 'n aardig gebied aan stijlen. Ik kan me echter niet aan 't gevoel onttrekken dat 't nummer niet altijd even trefzeker in elkaar zit; sommige overgangen klinken me wat onhandig in de oren en daardoor wordt 't beoogde grootse gevoel niet helemaal van begin tot eind volgehouden. Deondanks 'n waardige poging die wel degelijk indruk maakt en plezierig is om naar te luisteren. Deze gaat dan ook zeker 'n live favoriet worden!

'(We Are) Not Here' is weer 'n grillige rocker die wat lijkt op 'Interference Patterns', alleen wat chaotischer - in de goede des woords! - en met 'n paar lekker dissonerende effecten erin gegooid. Opnieuw geen grootse melodie, maar desondanks leuk.

Dusss... over 't geheel genomen 'n interessante en plezierige luisterervaring, maar wat mij betreft is 'n aantal tracks niet sterk genoeg, met name in de eerste helft, waardoor 't album pas vrij laat echt op gang komt. Ik denk ook dat over de gehele linie de kwaliteit van de melodieën enigszins te wensen overlaat, hoewel dat wordt goed gemaakt door interessant complex samenspel. Al met al zeker niet op 't zelfde niveau van eerdere meesterwerken zoals "Pawn Hearts", "Godbluff", of "Still Life", maar nog altijd 'n goeie toevoeging aan de discografie van de band... en ik ben gewoon al blij dat ze nog samen spelen en optreden. Op naar 't concert van 31 maart in de Melkweg dus!

Nog niet gehoord, maar als ik 't zo lees kost 't wel erg veel moeite om dit album het predikaat 'goed' mee te geven. Zou het, als ik tot aanschaf overga, net zo gaan als met de vorige VDGG, Present? Die komt - hoewel Jackson op die plaat gelukkig nog wel meedoet - amper de kast uit. Axel schrijft dat Trisector een goede toevoeging is aan het repertoire van de band. Ik betwijfel dat. Het lijkt erop dat VDGG live tot in lengte van dagen nog een goede act zal blijken, maar dat we niet meer hoeven te rekenen op interessant nieuw werk (d.w.z. - wat in de buurt komt van Still Life, Godbluff of Pawn Hearts). Als we nu even doorgaan met eerlijk zijn... na zijn album This (1998) heeft Hammill weinig tot niets uitgebracht dat tot mijn verbeelding spreekt. Hoe geniaal zijn teksten ook mogen zijn.

@citizen: Ja... ik kan idd echt niet 't predikaat 'goed' aan dit album meegeven. 't Is zeker geen essentiële aankoop en als je Present al in de kast laat staan vrees ik dat dat bij deze nog erger gaat zijn. 'n Nummer dat je echter zeker moet horen is Over the Hill. Daar reiken de mannen bij vlagen nog naar 't gevoel/niveau van hun hoogtijdagen.

als vdgg fan van het eerste moment en grafoloog zoals bert van de kamp het vroeger zo prachtig omschreef in de ouwe ' oor ' , waar is de tijd, moet ik zeggen : heren hou er nou mee op !!!

het is wel en mooi geweest, meesterlijk zelfs met de trilogie ( godbluff, still life en world record ), dat ze nog eens live te bewonderen waren was fantastisch maar nu moet het gedaan zijn zodat de mythe bewaard kan blijven en met zwakke cd's is de fan niks - over and out -

peter, het ga je goed, geniet van je ouwe dag en denk aan je hart !!!!

en nog iets zeg nou eens heel eerlijk maar vdgg zonder david jackson op sax is toch geen echte vdgg !!!

nietwaar

met alle respect voor peter

Ja, Michel. Ik kan me ook best wel 'n beetje vinden in je teleurgesteldheid wat betreft beide posts die je hebt geplaatst, zij het in iets mindere mate dan jij. Maar ik ben bang dat ik m'n rating toch ook wel van 3,5* naar 3* omlaag moet schroeven.

yup, axel aan de ene kant kijk je reikhalzend uit naar nieuw werk van je ( oud - idolen ) met alle hoop van dien om daarna in je eigen te zeggen : amai kunnen ze echt niet beter meer , spijtig , ik heb VDGG nog live gezien een goeie 20 jaar geleden, nee het was eigenlijk Peter Hamill and Band , het concert was oorverdovend ( zeer luid maar vol emotie ) maar steengoed , ook wel 10 x Hamill solo gezien en hij blijft de meest emotievolle performer dat ik ooit gezien heb, maar dit cd'tje kan mijn goedkeuring niet volledig wegdragen.

Was dat met de K Group?

ja, ik denk het wel, wat een stomend concert was dat , schitterend maar oerhard en peter in topvorm.

Mja ik moet zeggen dat de typerende VDGG-edge er dit album wel redelijk af is, alleen de laatste twee nummers kunnen zich meten met het oude werk. Voorlopig 3*

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een album van VDGG beluisterd. De kenners zullen ongetwijfeld zeggen dat ik met een verkeerd album ben begonnen dus tips via PM zijn welkom. Eerst indruk is dat het album een aantal luisterbeurten zal nodig hebben, want nu kom ik niet verder dan een drie, momenteel vind ik het een beetje saai, maar volgende week en volgende en volgende ... zal ik dit album nog eens beluisteren. Misschien ontdek ik dan de verborgen lagen die ongetwijfeld in dit album verscholen zitten. Groeten, de Zeur.

Zoals medekenner Beaster1256 al zei op de vorige pagina: het best te beginnen met de trilogie Godbluff, Still Life en World Record. Die zijn wat gepolijster dan het oudere werk wat de argeloze luisteraar misschien wat zwaar op de maag zal liggen.

All That Before is toch wel een fantastisch nummer! Dan te bedenken dat Over the Hill daar nog achteraan komt

tot zover...

Over the Hill is een fantastisch lang nummer met vele tempo- en sfeerwisselingen in de stijl van de jaren 70 VdGG. Het thema ervan is ook actueel voor ze want ze zijn natuurlijk niet meer van de jongsten, zoiets als destijds bij High Hopes van PF. Trisector bevat vrij veel rustige nummers vergeleken met hun overige oevre. Dit is zeker geen minpunt, want een herhaling van zetten voegt meestal niet veel toe. Dit is echt een album dat na meerdere luisterbeurten blijft groeien. Interference Patterns is een wat pittigere track die me goed bevalt, Drop Dead is mi het zwakste nummer.