Pat Metheny with Charlie Haden & Billy Higgins - Rejoicing (1983)

Dit album zou van mij op een 4 gewaardeerd zijn als dat verschrikkelijke "the Calling" er niet op had gestaan. Wat een ongelofelijk stuk bagger is dit nummer, vals klinkend, jengelig en zwaar irriteterend. Er zijn Metheny fans die zeggen dat hij geniaal is dat hij zoiets op een plaat zet, maar geloof me, het is niks, helemaal niks. Heel jammer, want de rest van het album is gewoon erg goed, heerlijke jazz op niveau, met een geweldig goed spelend aantal muzikanten en Pat speelt uitstekend gitaar, zoals je van hem (meestal) kunt verwachten.

De blindganger van vanochtend (in de zin van blind uit de vinylkast getrokken ) Ben een diehard fan van Pat en ken zijn voorliefde voor de muziek van Ornette Coleman. Dat heeft o.a. Geresulteerd in zijn Song X album met Coleman. Da's niet mijn favoriet. Op Rejoicing laat hij enkele nummers van Coleman horen op kant a. Pat speelt samen met bassist Charlie Haden en drummer Billy Higgins. Uiteraard prima verzorgd maar wel wat 'braaf'. The Calling is wat mij betreft zo'n nummer waar Pat zichzelf voorbij loopt. Vreselijk, wat een gepiel.