Pat Metheny w/Charlie Haden & Billy Higgins - Rejoicing (1983)
mijn stem
6 stemmen
0
WPE
geplaatst: 11 oktober 2015, 12:34 uur
Dit album zou van mij op een 4 gewaardeerd zijn als dat verschrikkelijke "the Calling" er niet op had gestaan. Wat een ongelofelijk stuk bagger is dit nummer, vals klinkend, jengelig en zwaar irriteterend. Er zijn Metheny fans die zeggen dat hij geniaal is dat hij zoiets op een plaat zet, maar geloof me, het is niks, helemaal niks. Heel jammer, want de rest van het album is gewoon erg goed, heerlijke jazz op niveau, met een geweldig goed spelend aantal muzikanten en Pat speelt uitstekend gitaar, zoals je van hem (meestal) kunt verwachten.
0
geplaatst: 30 oktober 2016, 09:42 uur
De blindganger van vanochtend (in de zin van blind uit de vinylkast getrokken 
) Ben een diehard fan van Pat en ken zijn voorliefde voor de muziek van Ornette Coleman. Dat heeft o.a. Geresulteerd in zijn Song X album met Coleman. Da's niet mijn favoriet. Op Rejoicing laat hij enkele nummers van Coleman horen op kant a. Pat speelt samen met bassist Charlie Haden en drummer Billy Higgins. Uiteraard prima verzorgd maar wel wat 'braaf'. The Calling is wat mij betreft zo'n nummer waar Pat zichzelf voorbij loopt. Vreselijk, wat een gepiel.
) Ben een diehard fan van Pat en ken zijn voorliefde voor de muziek van Ornette Coleman. Dat heeft o.a. Geresulteerd in zijn Song X album met Coleman. Da's niet mijn favoriet. Op Rejoicing laat hij enkele nummers van Coleman horen op kant a. Pat speelt samen met bassist Charlie Haden en drummer Billy Higgins. Uiteraard prima verzorgd maar wel wat 'braaf'. The Calling is wat mij betreft zo'n nummer waar Pat zichzelf voorbij loopt. Vreselijk, wat een gepiel.
0
geplaatst: 5 februari, 17:20 uur
Gisteren voor een prikkie op de kop getikt bij de kringloop.
De opener, het prachtige Lonely Woman van Horace Silver, kende ik alleen van de Andy Summers vertolking. Ook deze versie is prachtig!
Na bovenstaande 2 berichten over The Calling was ik wel heel benieuwd naar deze blijkbaar vreselijke track.
Na eerste beluistering inderdaad een draak van een nummer, maar ik geef niet zo snel op.
Het vals klinkende aspect komt, denk ik, door het nog prille gebruik van de gitaarsynthesizer?
De 'domme/amuzikale' synthesizer moet de gespeelde gitaartonen vertalen naar een gesynthetiseerde noot en dan wordt er wel eens net verkeerd 'afgerond'.
Net zoals zelfs een professionele koperblazer niet altijd gelijk exact de juiste toon kan treffen, hoeveel ervaring er ook achter zit.
Met dat in het achterhoofd kon ik de 2e beluistering iets beter aan
De tijd zal leren wat ik van dit 'gepriegel' zal vinden.
De opener, het prachtige Lonely Woman van Horace Silver, kende ik alleen van de Andy Summers vertolking. Ook deze versie is prachtig!
Na bovenstaande 2 berichten over The Calling was ik wel heel benieuwd naar deze blijkbaar vreselijke track.
Na eerste beluistering inderdaad een draak van een nummer, maar ik geef niet zo snel op.
Het vals klinkende aspect komt, denk ik, door het nog prille gebruik van de gitaarsynthesizer?
De 'domme/amuzikale' synthesizer moet de gespeelde gitaartonen vertalen naar een gesynthetiseerde noot en dan wordt er wel eens net verkeerd 'afgerond'.
Net zoals zelfs een professionele koperblazer niet altijd gelijk exact de juiste toon kan treffen, hoeveel ervaring er ook achter zit.
Met dat in het achterhoofd kon ik de 2e beluistering iets beter aan
De tijd zal leren wat ik van dit 'gepriegel' zal vinden.
0
geplaatst: 11 februari, 22:05 uur
Deze schijf heeft inmiddels al heel wat draaibeurten gehad en, misschien niet voor te stellen maar, The Calling begint zijn te scherpe stekels te verliezen en is steeds beter te pruimen!
Doordacht trouwens dat het album pas vanaf halverwege track 6 een gitaar synthesizer laat horen en dit doortrekt t/m track 8.
Doordacht trouwens dat het album pas vanaf halverwege track 6 een gitaar synthesizer laat horen en dit doortrekt t/m track 8.
* denotes required fields.
* denotes required fields.