Kingston Wall - III (1994)

knappe plaat

ben er eens goed voor gaan zitten

het is vanaf nummer 1 een grote jamsessie , zo lijkt het, de nummers lopen iig tot nu toe, nummer 6, in elkaar over

afwisselender dan zijn voorgangers, experimenteler, maar immer herkenbaar als kingston wall, voornamelijk door het gitaargeluid en spel, en het exepermientele voegt hier duidelijk wat toe tov de eerste 2 dijken van platen

steve hillage komt ook bij me op bij het beluisteren, omdat de zang veel weg heeft van zijn stem

je zou niet zeggen dat dit een finse band is uit de stad waar zappa zijn imo beste liveplaat heft opgenomen, helsinki

ik ben razend enthousiast over dit trio, en al zit ik hier in mijn uppie berichten te schriven, zowat als enige bij kingston wall, als ik 1 ziel krijg overtuigd van het feit dat dit ene reetegoede en ondergewaardeerde band is ,dan ben ik al tevreden

de progessieve rockliefhebber moet dit minstens 1 keer hebben beluisterd

i try to rest my case

Weet niet of ik de eerste ben die overtuigd gaat worden, maar het lijkt er op dat het met mij in elk geval goed gaat komen.
Deze heb ik overigens nog niet. Overweeg om ze alledrie te kopen omdat ik de geluids-/opnamekwaliteit wat matig vind van de eerste twee platen. Weet jij of er een remaster in omloop is?

Waarom stem jij trouwens bijna niet Joy?

alledrie de moeite waard iig

deze is ene trip van begin tot end met nu en dan zwakheden maar er zit genoeg muziek in om dat goed te maken

ik stem bijna niet omdat mijn beoordeling nogal veranderd, dan kan ik aant veranderen blijven

adhd zeker.

Ik ben niet echt overtuigd over deze. Terwijl bij I en II alles heel vlot verloopt, loopt hier het spoor wat bijster. Ondanks de wat, zeg maar, ruimere invloed aan elektronischer geluid, kan deze me toch niet echt grijpen.

Moet ik nu zeggen dat ze na deze er goed aan deden te stoppen...

Ja, misschien wel, maar door zelfmoord had voor mij niet gehoeven. Vind deze qua nummers wat minder, maar qua sound bijzonder met die dance-bliep-ambient invloeden.

natuurlijk draai je als je de keus hebt eerder I of II

dit is een stuk moderner idd, maar was een derde plaat in dezelfde jas boeiend genoeg geweest?

deze is misschien de minste, maar nog altijd ene 3,5

Wel, een goede maand later toch voor deze gevallen. Kwartje is hier gevallen. Dan toch 4 sterren.

en hoe kan ik dit de minste vinden

where was my mind

4,5

Wel Joy

Ik ben hier nu helemaal voor gevallen. Wat maar moeilijk door kon dringen, dringt nu zo gemakkelijk in. Fantastische plaat. Grootse verdorie dat deze niet op vinyl te verkrijgen is. OOOOOOOoooooooooooooooooooooooooo zo spijtig

tis een doorzettertje maar eenmaal derin wil je dat het nie meer ophoudt

Wat een eigenaardig album, zeker in vergelijking met zijn voorganger. Stüldt Håjt (waar ik nu voor de eerste keer zit) lijkt het ene moment wel iets voor op een rave en het volgende moment gaat het dan terug over in razendsnelle hardrock. De hoes belichaamt het album feitelijk: één grote, bizarre trip. Als ik mag afgaan op de reacties van Joy en Leeds, is het echter een groeiertje, dus ik zal wachten met stemmen tot hij doorgedrongen is.

Zeker een groeier. Ik had eerlijk het gevoel dat ze hier de bal aan het mis slaan waren. En ook de lengte van de plaat is uitgebreider dan de vorige 2. Deze dus af en toe es afgespeeld.

Dat het de moeilijkste plaat van de 3 is staat wel vast.

Ik moet wennen aan deze plaat. Hij is lang niet zo goed als hun vorige.
Het nummer 'Stüldt Håjt' vind ik echt een baggernummer. Jammer. doe mij maar II, een stuk beter album.

blijven draaien, groeit en groeit

vonnut eerste keer ook 3 keer niks en nu ist ene trip die smaakt naar veel meer

ga deze ook maar eens proberen, maar....The Real Thing....18 minuten

Als ik kijk naar je top 10, denk ik: misschien zou je beter eerst II beluisteren, die is toegankelijker dan deze. I trouwens ook. Ik ken genoeg nummers van 18 minuten (of langer!) die helemaal geweldig zijn, maar direct een plaat als deze proberen uit te luisteren terwijl je muzieksmaak meer naar de mainstream neigt, lijkt me geen goed idee. Althans, dat denk ik toch; dit is een moeilijk album dat voor mij ook al een serieuze zit is, dus ik geloof niet dat het zo naar je zin zal zijn.

tja...mainstream muziek, daar ben ik nou eenmaal mee opgegroeid. maar neig nu toch echt naar de aparte muziek te gaan. natuurlijk vind ik bon jovi etc. nog steeds heel erg goed, maar ik ben er wel degelijk achter dat er meer is dan dat. laat ik maar beginnen met 'II' . en wie weet...shine on me en you zijn in ieder geval al geweldig

Ik had deze CD na een paar keer luisteren eigenlijk aan de kant geschoven wegens een tijdlang geen zin meer in, maar naar aanleiding van de laatste posts ben ik nu The Real Thing nog 's aan het beluisteren. Machtig! De sfeer die vanaf het begin wordt neergezet, de opbouw die over de 18 minuten loopt, de gigant van een sax-solo vanaf 07:45 tot 12:20 om dan over te vloeien naar een prachtig stuk gitaarwerk, het zoveelste dat Petri Walli uit zijn instrument weet te toveren. Het eindigt dan weer ingetogen, zoals het begonnen was, en de cirkel is rond. Waarom hoorde ik dit allemaal niet de eerste keer?!

omdat het godsakkes veel muziek is wat je om je oortjes krijgt

Zo, de serie compleet. Voorlopig zet ik deze op 4 * en wel omdat ik I en II toch ietsjes beter vind. Kan uiteraard nog veranderen.

Hij mag wat minder dof in geluid,daar is wel eea aan te regelen met trebble, maar muzikaal is het lekker oosters aan elkaar gebreid en een nummer als Take you to sweet harmony is bijzonder lekker

En Kula Shaker wist wel waar de sound te halen

Ohja, hulde aan de uitvinder van de wahwah en degene die hem zo gigantisch lekker weet te gebruiken, Petri Walli

(overigens schroo)mt men niet om werk van eerdere platen in te mixen, sterkste voorbeeld is solowerk - And It's All Happening - in de slottrack

uiteraard een 5

(lekker toetje trouwens, het laatste nummer)

I rest my case!

Svart - Svart Records - svartrecords.com