The Peter Brötzmann Octet - The Complete Machine Gun Sessions (2007)

Alsof 37 min. van complete gekte niet genoeg is, heb je natuurlijk nog dit album Vandaag eens aangeschaft, nu kende ik alle nummers al behalve die Liveversie, op zich ben ik zoals de meesten: ook ik verkies de gewone LP boven deze maar dat maakt er dit album natuurlijk niet minder leuk op.

De Second Take van Machine Gun wordt door velen gezien als de beste versie van die compositie, o.a. Allmusic verkiest die boven het origineel, ik persoonlijk niet. Komt vooral doordat de solo's op de 3de Take (waar is die 1ste gebleven? of is dat die Live?) me meer doen, wel valt niet te ontkennen dat de ontploffing op de Second Take met die pianist toch wat scherper is dan die met de bassen van het origineel. De eerste take van Responsible voegt naar mijn mening weinig toe, een aardig nummer maar net zoals het titelnummer prefereer ik toch het origineel wat meer. De Liveversie daarentegen Die is schitterend, het begint wat zachter maar het blijft toch erg leuk om dat nummer te horen tot het warme applaus van het publiek.

label atlantic? Moet atavistic zijn volgens mij

Het album is opgenomen in een veel te kleine ruimte met veel te harde akoestiek. Om de schade enigszins te beperken werden de drummers in een dempende behuizing van doek ondergebracht. Het geeft het album misschien een karakter, ik vind het echter niet aangenaam. Het geluid lijkt ergens halverwege neer te ploffen voor het de luisteraar heeft bereikt. De kwaliteit van de liveopname is hierbij een verademing. Het komt over, en hoe! Het is haast angstaanjagend soms, rauw en energiek. Een stel eigenzinnige en bovenal creatieve geesten aan het werk.

Het titelnummer zo rond de 15 minuten is het echt subliem. Ik weet niet precies wie het is (Breuker/Parker/Brötzmann, ik vermoed de laatste), maar die blaast een geweldig stukje. In de grote chaos van verwoesting die er op die moment al is, lijkt het alsof één saxofonist zo plots in brand is gestoken. Hij rent zo hard hij kan, schreeuwend van de pijn de kamer rond. In dat stuk zit zo veel expressie dat het zweet je, nog meer dan elders op de plaat, op de rug springt. Deze saxofoon lijkt wel een blètend kind dat de grootste pijn van zijn leven meemaakt en het uitkrijst.

Die omschrijving past wel bij Brötzmann.