Linda Ronstadt - Greatest Hits Volume Two (1980)

Een lelijke foto van een toch knappe vrouw, op de hoes.

Ik heb al veel geschreven bij Greatest hits I, qua samenstelling, afhankelijkheid van anderen, muziek en sessiemuzikanten.

Ook op Greatest hits 2 speelt een rol, dat de vocaal sterke Linda Ronstadt zich helaas niet wil beperken tot één idioom. En volgt na een sterke opening met de rock-song It's so easy net zo gemakkelijk een cover van het overbekende I Can't let go van de Hollies.

Redelijk onbekende nummers coveren is tot daar aan toe, hele bekende nummers nogmaals maken vraagt wel een bijzondere aanpak. Dan moet het echt iets toevoegen, anders heeft het geen waarde.
Can't let go, Blue bayou, Tumbling dice. Het kan er nog net mee door.

Vanaf het begin ben ik een groot liefhebber van het nummer Hurt so bad, vandaar dat ik de 2e Greatest hits van Linda Ronstadt een halfje beter vind dan de eerste.
Maar als ze me niet kwalijk neemt, ben ik meer in mijn nopjes met een zelf gebrande mooie compilatie van beide cd's.

Geen bijzondere popmuziek. Allemaal heel aardig gedaan, maar niets speciaals staat hierop.

Ook deze heb ik op vinyl en pas geleden de CD gekocht met beide albums erop en geremastered.

Zoals ik al zei, Linda heeft een fijne stem en kent allerlei genres aan. Daarnaast vind ik haar covers vaak erg goed, met een eigen interpretatie.

Van dit album heb ik de enkele 'Target'-CD versie uit 1986 (met slechts 35 minuten). Een heel fijn album, met goed gekozen covers. Alleen Blue Bayou skip ik liever snel. Westcoastrock, country, in ieder geval oeramerikaans uit een tijd dat je je daarvoor nog niet hoefde te schamen. Productie: Peter Asher. Ook geen kleine jongen. En mevrouw Ronstadt, een heerlijke stem, maar naar verluid niet makkelijk mee samen te werken. Eergisteren 79 jaar geworden. Ze is er nog, al wordt ze geplaagd door een neurologische ziekte.
Mooiste nummer is van Karla Bonoff, waar ze veel mee gemeen had: Someone to Lay Down Beside Me. Een indrukwekkende afsluiter van dit tweede deel hits.

Zou dat tegenwoordig wél moeten dan? Ik begin me bijna schuldig te voelen over de ruim tien LP's en CD's die ik van Linda bezit. Waaronder overigens Greatest Hits 1 en 2 samen op één zilveren schijfje. Die 'compilatie van twee compilaties' verscheen later op CD, maar ik ben er wel blij mee: 2x36/37 minuten = samen ruim 70 minuten muziek, verdeeld over 23 nummers.

Veel covers inderdaad, dat was natuurlijk altijd al Linda's stiel. Maar die weet ze met haar geweldige stemgeluid wél prima naar haar hand te zetten. Ja, ook de vrij natuurgetrouwe cover van Blue Bayou vind ik prachtig. Al heeft jhet vast geholpen dat ik dat nummer jaren eerder in deze versie leerde kennen dan het origineel van Roy Orbison.

Misschien, als ik voor mezelf spreek, zijn we wel een paar illusies armer. In het land van de vrijheid kun je niet alles meer zeggen, merk ik van familie aldaar. Ook artistiek legt dat restricties op. Veel handiger natuurlijk, maar dat kon in die oertijd van de CD nog niet zonder dat sommige spelers er de brui aan gaven.
En Blue Bayou vind ik voor de stem van Linda te lief.