The Blue Aeroplanes - Swagger (1990)

Als ik het me goed herinner heb ik deze band ooit gezien in het voorprogramma van Simple Minds.
Weightless en Your Ages vind ik wel sterke nummers, maar vooral What It Is zie ik als hoogtepunt van dit album. Die praatzang klinkt soms erg lekker.

Geloof dat ik het mis heb en dat ik The Silencers bedoel... Foutje dus...

praatzang ... zou toch kunnen kloppen

The Blue Aeroplanes klonken mij altijd in de oren als een soort Britse REM, zonder onaardig te willen doen. Deze plaat is eigenlijk best een erg goeie plaat die ik indertijd véél gedraaid heb en deze week weer eens ga opspitten.

De variatie tussen de nummers is groot, er staan korte bondige liedjes op, spanningsvolle langere stukken en tenslotte een mooi gesproken miniatuurtje in de vorm van Picture Framed.

What it is .. is inderdaad een hoogtepunt, maar er zijn er meer:
Cat-scan History is fraai traag en slepend, Jacket Hangs en The Applicant zijn stevig geconstrueerde rockers die toch complex genoeg zijn om op te vallen.

Ja dat klopt ook wel, alleen stond deze band niet in het voorprogramma van Simple Minds destijds, maar The Silencers.

Leuke plaat
Ik heb ook de luxe edition gekocht - 2 cd's met daarop ook een fraaie cover van The Kinks "Big Sky"

Tracklist van deze exttra cd:

1. s.t.r.a.n.g.e. (previously unreleased)
2. Love Come Round (hurdy-gurdy version) (previously unreleased)
3. Razorwalk
4. Different Now
5. Big Sky
6. 88 Out (live) (previously unreleased)
7. I Wanna Be Your Lover (live) (previously unreleased)
8. Careful Boy (Nicky Campbell Radio 1 session version) (previously unreleased)
9. What It Is (Michael Stipe version)
10. …And Stones (DJ Bootleg)
11. You Are Loved
12. You’re Going To Need Somebody
13. Sweet Jane
14. World View Blue (acoustic version)

Voor mij is dit misschien wel het beste album wat er in de jaren 90 is uitgebracht, en dus een absolute aanrader. Het gitaarwerk is echt helemaal super, vooral als je de partijen gaat volgen en luistert met hoeveel gitaren ze eigenlijk door elkaar heen spelen. Super knap... of zoals ze zelf vroeger zeiden: "HUH?!? How many guitars...?"

SWAGGER (1990)

Heb hem gisterenavond nog eens uit de kast gehaald.
En tot mijn stomme verbazing genoten van begin tot eind.
Deze plaat heeft te lang onder het stof gezeten.

The Waterboys, The Smiths, REM en The Stone Roses.
Wie deze bands kan smaken moet dringen proeven van Swagger.

Het handelsmerk van The Blue Aeroplanes is dubbel.
Opvallend is de parlando debiteer stijl van dichter Gerard Langley.
Gezongen wordt er door de alom tegenwoordige gitaren.
In de traditie van The Smiths: zowel akoestisch als elektrisch.

Jacket Hangs is een perfecte opener.
Het was ook de eerste single en stijlkenmerkt de sound.

YouTube - The Blue Aeroplanes - Jacket Hangs

Naar dit album moet je luisteren als naar een album van The Waterboys.
Heel open, hemelbestormend pastoraal, vanop een klif in de branding.

World View Blue klinkt als een doorsnee song van The Smiths.
Maar heel anders dan het slepen en jammeren van Morrissey is
de voordracht van Langley ... een beetje zoals Mark E. Smith van The Fall.

Weightless en ... And Stones zijn een subliem tweeluik.
In de eerste song word je als luisteraar inderdaad meegetild
op de vleugels (zie hoes) van de gewichtsloosheid ... om daarna
met beide voeten op de rotsvaste bodem te belanden in het werkelijk
prachtig rockende ... And Stones, de tweede single van Swagger.

YouTube - The Blue Aeroplanes ... And Stones

De link naar de live versie klinkt zelfs een beetje als de oude U2.

Love Come Around heeft hoorbaar het meeste
hitpotentie en had misschien gewoon op single gemoeten.
Jammer dat ik deze niet kan linken ... de ultieme kennismaking.

Your Ages is een bloedmooie ballad.
Zoals een klasse ballad van REM kan klinken:
had zo Automatic for the People gekunnen.

YouTube - The Blue Aeroplanes - Your Ages

En wat een beeldrijke teksten ook.

The Applicant opent de tweede plaatkant als een verloren gewaande
Smiths song (ergens tussen Meat is Murder en The Queen is Dead).

What It Is neemt weer wat gas terug: een ingetogen en uitgesponnen
song met klagend neuriënde backing vocalen ... REM Stipe stempel.

Net als je denkt het allemaal wat gehoord te hebben
opent een warme sax het zeer Waterboys achtige Anti-pretty.
Onbetwist één van de parels van het reeds zo rijke album.

Careful Boy klinkt als een bisnummertje.
Dit keer gezongen door één van de gitaristen.
Met die mandoline opnieuw naar REM neigend.

En Picture Framed is een kort gedicht.
Alsof Anne Clark op een bedje van gitaren voordraagt.

Cat-scan Hist'ry is dan de meesterlijke afsluiter.
This is the Sea dacht ik bijna ... een op folk geënte riff.
Een laatste plons in de zee van gitaren die dit album
kleuren en de gedichten van Gerard Langley begeleiden.

En dat alles gesluierd met een zweem van de sixties.
Dat is de link met The Stone Roses ... gitaren die hunkeren
naar de singer songwriters traditie van de late jaren zestig.
Maar niet te beroerd om vooral ritmisch in de jaren 90 te staan.

Ga dat horen, ga dat horen ... na drie draaibeurten ben je verloren.

Lees op verschillende online muziekwinkels dat de "deluxe"-editie met een extra disc per 01-07-2010 in Nederland uitkomt..
(Terwijl ik dacht dat die deluxe er al een tijdje was?! zal wel een her-her-uitgave zijn)
Desalniettemin een heerlijke plaat!

De Arthur-Recensies deel 14:

Dit is opnieuw zo’n album waarvan je je afvraagt waarom dit in godsnaam geen groot succes is geworden. Muzikaal is het allemaal behoorlijk spannend en divers, en het songmateriaal is ook heel sterk, maar het is vooral de stem van zanger Gerard Langely die dit album zo’n meerwaarde geeft. Heerlijk hoe zijn stem over de muziek kronkelt en volledig zijn eigen weg lijkt te gaan, terwijl op hetzelfde moment muziek en stem toch zo goed bij elkaar passen.

Die zang is, naast het grote pluspunt, misschien ook het grootste minpunt. Hoe heerlijk ook, het hele album steunt er wel erg op en dat geeft het allemaal toch wel een beetje een one trick pony-sfeer. Het hele album is ook ietsje te lang. Na 53 minuten ben ik het ‘praatgezing’ van Langely wel een beetje zat. The Applicant is het keerpunt op dit album vind ik: tot en met dat nummer werkt alles perfect, daarna zakt het album enigszins in, het gastoptreden van Michael Stipe op What It Is ten spijt. Afsluiter Cat-Scan Hist’Ry is dan weer wel een droom van een afsluiter: één van de beste nummers op dit album.

Dus even samengevat: sterk, origineel album met geweldige zanger en heerlijke drive, dat misschien net iets te lang duurt om over de gehele lijn te blijven boeien. Maar vooral het eerste deel van dit album is ijzersterk, en daarom nog een mooie 4.5*

E - Bow The letter van REM lijkt op Jacket Hangs.

Zie dit nu pas ...

En niet andersom he? Van Stipe weten we dat hij The Blue Aeroplanes hoog (...) had zitten, dus ....

The Blue Aeroplanes lijken sowieso veel op REM, maar er is slechts een enkele REM-plaat die kan tippen aan deze. Swagger is in één woord formidabel.

Dit album 20 jaar niet gehoord. Zomaar via Spotify weer opgezet. En na twintig jaar....pick a card....Any card..........Wrong!

Ik was direct weer bij de les.

Absoluut het beste album dat R.E.M. nooit maakte.

Het enige album van The Blue Aeroplanes dat mij kan bekoren. Maar dan hebben we het wel over een dijk van een plaat. De manier van zingen/praten is bijzonder fraai, de timing van de zanger perfect. Vooral The Applicant is daar een prachtig voorbeeld van.
Verder zijn favoriet de opener Jacket Hangs, What It Is en bonusnummer S-t-r-a-n-g-e dat voor mij wel wat langer had mogen duren. Overigens vind ik de meeste bonusnummers minder interessant dan de nummers van het oorspronkelijke album.
Vreemd dat ik dit album nog geen waardering had gegeven.
4* (zonder de bonus uiteraard)

De recensies hierboven zijn bijna even knap als deze plaat zelf. Gekocht in de periode dat ik ook Felt kocht en ondermeer ook veel moois op Creation.
De gitaren hier zijn soms zeer Felt hoor ik nu. Maar er is ook wel wat Manchestersound invloed.
Wat een mooie tijd, eind jaren 80, begin 90. De gitaargroepjes schoten als paddenstoelen uit de grond, er was nog hoop en ik was niet getrouwd.

Inderdaad mooie opmerkingen en terecht. Als je eenmaal de Aeroplanes blues een keer hebt dan laat dat je niet meer los. Een van mijn favoriete bands aller tijden en ook al hebben ze ook een aantal mindere platen gemaakt, een paar goede nummers van de Aeroplanes maken de wat mindere nummers collateral damage. Dit album is gewoon een klassieker.

Wat wel wat zorgen baart is dat je schijnbaar geen hoop meer hebt nu je getrouwd bent?

Mijn huwelijk zit in zijn eindfase. Dus geen hoop meer.

Vinyl op de kop getikt juist vandaag. Niet nieuw maar op staande A genieten van wat was en B nog geen tik of kraak gehoord. Cd al tijden hier maar in geen eeuwen gehoord. Nu weer wel. Man man. Destijds al waan, nu nog waner ja. Ik word er weer helemaal ingezogen ja. De machtige gitaren, de songs met hun structuren, de zang, hmm praatzang, maar past alles wonderbaarlijk. Zeer sterke songs ook tillen deze plaat naar gewoon ☆☆☆☆ sterren ja. Een vijfde ☆ zou perfect betekenen, dat gebeurt niet zo vaak hier ten huize. Opener knalt er in Jacket Hangs en ...And Stones waan gewoon. Hoe de gitaren om elkaar moeiteloos heen draaien, de melodie altijd aanwezig, afwisseling tussen stevig en ingetogen, kort en langer, de sfeer vam de afzonderlijke nummers, tja, dat dit never wat geworden is, niet te bevatten...maar ja, leven en muziek vaak onredelijk ja. Aanrader voor iedere zichzelf respecterende liefhebber in het betere segment. Top gewoon

Vond dit destijds ook erg goed, plaat is ook mooi geproduceerd door Gil Norton(Pixies, Triffids, Bunnymen) en dat hielp erg mee, het klinkt als een klok
Ben destijds ook ander werk van ze gaan luisteren maar dat viel meestal tegen
Wel rond deze plaat live gezien in dacht ik de Melkweg, was een erg goed concert!
Leuk om af en toe weer eens te draaien