Rick Wakeman - The Classical Connection 2 (1993)

Dit vervolg op The Classical Connection is wederom een goed voorbeeld van hoe goed Rick Wakeman de toetsen beheerst.
T.o.v. het eerste deel, klinkt dit album een stuk drukker, opgewekter en afwisselender. Het ene moment steelt Rick de show op de (elektrische) piano, het volgende moment pingelt hij als een malle op zijn overige toetsen-instrumenten.
Sommige stukken zijn live (wat overigens blijkbaar ook al het geval scheen te zijn op The Classical Connection), getuige het geklap aan het eind van bepaalde nummers, andere weer niet. Althans, niet dat ik weet.
Ook nu weer zijn het (voor zover ik weet) bestaande stukken, die Rick opnieuw in een meer klassiek jasje heeft gestoken, alhoewel je ook wel duidelijk de rock-invloeden uit sommige nummers weet te halen.
Het album bevat 2 covers, teweten "Eleanor Rigby" van The Beatles en "Summertime" van Gershwin.
In tegenstelling tot (denk ik) iedere andere MusicMeter-gebruiker, heb ik een hekel aan The Beatles. Als kind heb ik het tot in den treuren moeten aanhoren (bedankt pa ), maar dat is niet de enige reden. Ik heb er gewoon NIETS mee. Maar dat neemt niet weg dat Rick's versie van "Eleanor Rigby" helemaal niet verkeerd is. De manier hoe Rick dit nummer bewerkt heeft, zorgt voor een totaal andere luisterervaring, waardoor ik het dus wel op deze wijze kan hebben. En vergeet de smaakvolle gitaar-partijen van David Paton niet, die overigens ook op andere nummers te horen is en ook al meedeed op The Classical Connection. Naar het schijnt heeft Rick "Eleanor Rigby" dusdanig muzikaal benaderd, dat het in de stijl is geworden van één van zijn favoriete klassieke componisten, teweten Prokokiev.
De andere cover is "Summertime" van Gershwin, en alhoewel spetterend uitgevoerd, heb ik hier minder mee.
De overige nummers zijn dus nieuwe uitvoeringen van oudere nummers van Rick Wakeman zelf, zoals bijvoorbeeld het prachtig ingetogen "Birdman of Alcatraz", wat oorspronkelijk op Criminal Record is terug te vinden.
Andere toppers zijn het opgefokte "Opus 1" (Vangelis meets Klaus Schulze), het mooie "Pont Street" (Yanni-invloeden) en afsluiter "Art and Soul" is zelfs lichtelijk magistraal te noemen.

Al met al een erg leuk album dit. Niet alles vind ik even sterk, maar ik kan voor de rest aardig uit de voeten met dit album en is dan ook een prima opvolger van het eerste Classical Connection-album. De echte Rick Wakeman-fanaten zullen dit waarschijnlijk te soft en te New Age vinden, maar dat boeit me niet. Blijkbaar hoor ik Rick graag zo, getuige de rest van de albums die ik van hem heb, waaronder de Aspirant-trilogie en het overigens weergaloze 2000 AD Into the Future.