Lady Linn and Her Magnificent Seven - Here We Go Again (2008)

Sites noemen haar "het Vlaamse antwoord op Lily Allen & Amy Winehouse." Ze trekt voor mijn mening wel erg op Allen (uiterlijk).
Deze CD had ik blindelings aangeschaft en hij stelt me zeker niet teleur.
"That's Allright" , "A Love Affair " & "I Feel Something" zijn tracks waar ik enorm vrolijk van wordt.

ik had hem wel wat ouderwetser verwacht kwa sound, terug naar Ella Fitzgerald of dergelijke, maar eigenlijk zitten er moderne elementen in waardoor ik het zie als een geslaagde kruising, het tweede deel van de plaat is beter naar mijn mening, leuk

album om op weg te dromen!

Heerlijk album.
Je swingt de pan uit!
Daarnaast hebben ze de retro sound erg goed weten na te bootsen en heeft Lady Linn een bijzonder rauwe, maar fijne stem!

Geweldig album !
That's Allright is mijn favoriet.

Ik vind het tweede deel ook beter (wat niet wil zeggen dat het eerste deel slecht is).
En live is het nog veel beter.

Wat een heerlijke plaat. Lekker wegdromen in 40 minuten puur genot.
A love affair en Only a glance spreken mij vooral aan. Ook een mooie cover van I don't wanna dance. Gewoon goed van begin tot eind eigenlijk.
Vooral leuk om jazz in een wat toegankelijker jasje te horen.
En Lien mag er zéker ook zijn...

Zoals iedereen al aangeeft is 'Here We Go Again' een heerlijk plaatje. Lady Linn is een pittige zangeres met een heel eigen, scherpe klankkleur, en haar Magnificent Seven zorgen voor een humoristische, weliswaar jazzy invulling van de nummers. Wat mij betreft zouden de muzikanten nog iets meer vrijheid mogen nemen, en niet altijd van die boppy solo's spelen - maar in zijn geheel hoor je mij niet klagen.

Net aangekocht, een eerste maal aan het beluisteren en nu al beseffend dat dit plaatje gewoon keihard mijn top-10 van 2008 in gemoeten had! Prachtige stem en prachtige muzikale omkadering... Cover van Eddy Grant geeft zeker een meerwaarde aan het album, al getuigen eigen nummers als Only a glance en That's Alright van grote klasse.
Ik heb het voor Lady Linn en haar fantastische 7!!

Bij Giel Beelen op 3fm live gehoord. Later op zijn site nogmaals bekeken en moet zeggen dat ik bijzonder onder de indruk ben !
Heerlijk album!

Heerlijk album en het luistert lekker weg. Precies mijn muziek, en was al tijden opzoek naar zo'n album. Vooral Here We Go Again vind ik een topper. Natuurlijk is verder het hele album goed.

Fantastisch hoe de klank van eigenlijk toch al wat verouderde instrumenten toch zo verfrissend kunnen klinken

Lady Linn waardig alternatief voor Amy Winehouse

Door het ongelofelijke succes van Amy Winehouse doen velen een poging in haar voetsporen te treden. Adele, Duffy, Lily Allen en consorten doen hun best met hun eigen versie, maar ik zet mijn kaarten in op Lien Degreef oftewel Lady Linn en haar begeleidingsband The Magnificent Seven.

The Magnificent Seven houdt duidelijk van theatraal swingende – zelfs bombastische – blazerpartijen. Plaats daar dan een frêle, suikerzoete zang van Lady Linn tegenover en het plaatje klopt volledig (Bron: Kwadratuur.be)

De kans dat Amy Winehouse haar succes weet te prolongeren is gezien haar gezondheid klein. Wie van deze muziek houdt moet dus op zoek naar alternatieven. Lady Linn heeft met Here We Go Again een album opgeleverd dat doet denken aan de jazz van de jaren 20-50, maar dan wel in een hedendaags jasje. Ella Fitzgerald zou tevreden kunnen knikken

De Gentse schone Lien kruipt met verve in de huid van Lady Linn. Afgestudeerd aan het conservatorium weet zij hoe ze haar stem het beste kan inzetten voor de veelal zelfgeschreven nummers. Dat ze kan zingen bewees zij ook afgelopen zaterdag toen zij te gast was in het programma 2 Meter Sessies in Gesprek van Jan Douwe Kroeske (Elke zaterdagavond om 21 uur op de TV-zender Het Gesprek) door zittend zonder enige begeleiding loepzuiver Here We Go Again te zingen.

Mijn meest favoriete nummer is A Love Affair (zie bijgevoegd Youtubefilmpje), waarin naast de zangeres een hoofdrol is weggelegd voor de fantastische zevenkoppige band. Minder geslaagd vind ik de cover I Don’t Wanna Dance van Eddy Grant. Al zijn er ook recensenten die dit juist ‘fier’ vinden.

België heeft waanzinnig veel talent rondlopen. Novastar, Soulwax, dEUS, Milow enzovoort en nu dus ook sinds enige tijd Lady Linn and her Magnificent Seven.

Bovenstaande tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl .

Mooie cover van dat Eddy Grant nummer. Méér ken ik er momenteel nog niet van.
Ze was daarnet te gast bij Marcel Van Tilt op één!
Mooie meid, zuivere zang, dat vast wel. Stijlvol.
Te hopen dat heel dit album van dat nivea is, ik ga dit toch eens moeten beluisteren.

Ja inderdaad! Langs de éne kant jammer dat haar bekendste nummer een cover is, maar ach, de aandacht voor 'I Don't Wanna Dance' is terecht. Haar versie vind ik beter dan de originele van Eddy Grant en ondanks het feit dat ik dat nummer ondertussen al veelvuldig hoorde, ben ik het nog steeds niet beugehoord.

Het is en blijft een meezinger en een nummer om bij weg te dromen! Als deze niet té duur staat neem ik deze sowieso wel eens mee, staat al een tijdje op één van mijn (te lange) verlanglijstjes!

Ze zingt niet alleen mooi, ze is ook wreed mooi om naar te kijken!

...en ze heeft een mooi, niet te overdreven, Gents accentje!

Ja, maat vrrree wijs, maat!

Niet onaardig.
Soms wat slordig gerommel aan de knoppen ("Here we go again, storende half afgebroken echo enz...)
Amerikaanse accent kan me ook niet zo bekoren. Het hele idee achter het album is leuk.
2.5 tot 3 ster.

Net I Don't Wanna Dance gehoord op de radio. Een leuke uitvoering vind ik van een draak van een origineel van,.....kom hoe heet hij ook alweer, die nep rasta?
Doet er ook niet toe.
Wel een grappige ontwikkeling de laatste jaren; al die dames met hun retro muziek.
Mijn persoonlijke favoriet: Nicole Atkins.

"I Don't Wanna Dance" is inmiddels op de Vlaamse radiozenders donkergrijs gedraaid. Ik kan het nummer wel waarderen, de rest van dit album klinkt ook goed, een mooie stem heeft ze.

Prachtig debut van deze Lady Linn, aloewel dat ik vrees dat ze het grote succes van deze niet meer zal kunnen evenaren...

Heel toffe CD.

Gisteravond live gezien in de P60. Het voorprogramma (wat in feite gewoon een extra optreden was) van Caro Emerald (hou die naam in de gaten!) voerde de druk voor de vrouwelijk LL Cool J (die dan dus staat voor Jazz) aardig op: Caro was fantastisch en kreeg menig voetje van de vloer. Lady Linn kwam ietwat traag op gang met een aantal liedjes waarop 'geslowd' kon worden. Vanaf het moment dat het fantastisch I Don't Wanna Dance begon, volgde het ene hoogtepunt het andere op. Met - als ik me niet vergis - ook een paar tracks die niet op deze plaat staan, verraste Linn en haar magnifieke zeven met geweldige solo's en mooie interactie. Het (weliswaar OVERduidelijk geplande encore) was het absolute piekpunt. Na een fantastische pianosolo, gevolgd door een bijna even briljante contrabassolo, klonken er opeens boven ons vier blazers die stiekem het podium hadden verlaten en naar de eerste ring tussen het publiek waren verhuist. Toen zij ook gevieren fantastisch uit de hoek waren gekomen haalden alle acht op het podium nog een keer ontzettend uit om voorts onder luid gejuich en applaus definitief het podium te verlaten. Hele dikke aanrader: Lady Linn live.

En Caro Emerald dus ook .

I am aware!!!
En zoals Niek al aangeeft, houd Caro Emerald in de gaten...

Ik verhoog gewoon lekker naar 4 sterren. Tis dan allemaal niet baanbrekend of geniaal, maar het is wel een ontzettend feest voor het oor en stemmingbevorderend. De plaat is goed in balans en waar hij op het eind dreigt in te kakken verrast mevrouw Linn nog met de uitstekende titelsong. I Don't Wanna Dance is wat mij betreft wel hét toppertje.

Geweldig swingend album! Ik hoop dat we nog veel van haar gaan horen! Vooral That's all right, I feel something en I don't wanna dance zijn erg goed!!

Grappig om hier wat berichten te lezen uit 2009 om Caro Emerald in de gaten te houden, die is zeker in de gaten gehouden

Over dit album: Leuk, maar ik zet dit alleen op als achtergrond muziek, heb hem gisteren voor 2,50 bij de FRS gehaald en kende alleen I Don't Wanna Dance, en ik was benieuwd naar de rest. Gewoon lekker.

Ik moet toegeven, dat men dit associeert met namen als Amy Winehouse of Lily Allen is wel mijn soort humor. Al kan je dat natuurlijk onmogelijk serieus nemen. Het ligt overigens wel een beetje in de lijn van Caro Emerald. Maar waarom heeft deze Lady Linn dan niet zoveel bekendheid of succes als "onze" Caro? Of waarom heb ik nummers van deze dame nog nooit op de radio voorbij horen komen?
Heel duidelijk: dit is een oneindig saai album. Werkelijk waar geen enkel nummer is interessant, en tekstueel is het zwaar onder de maat. Nergens catchy, memorabel of charmant. Dit is nou het perfecte voorbeeld waarom 'Deleted scenes from the cutting room floor' is uitgegroeid tot een gigantisch succes, en men niets van deze zangeres verneemt. Ook die zogenoemde feel good vibe die een album als deze hoort te leveren, komt totaal niet over. Na het beluisteren van de eerste twee nummers vroeg ik mij al af wanneer de luisterbeurt erop zou zitten, omdat de nummers niets bijzonders uitstralen (zelfs de cover is beroerd). Nee, dit is duidelijk niet aan mij besteed. Doe mij dan maar mevrouw Emerald.