Ron Boots - Close, But Not Touching (2000)

Nu ik bezig ben met een hele reeks albums van Ron Boots, moet het even van het hart dat het niet verkeerd is en de man goede ideeën heeft op muziekgebied. Dus de verwachtingen zijn opnieuw hoog gespannen.

Dit album, Close, But Not Touching, begint erg zacht. Ergens in de diepte hoor ik de muziek tot volle wasdom komen. Het ritme is wat monotoon, maar daarop is wel iets interesants te horen. Door deze sfeer krijg ik het idee dat ik aan hele prettige reis ben begonnen. Om de kilometer komt er wat bij of verdwijnt achter me. Een druk verkeersplein bijvoorbeeld of een fraai landschap. Het einde ervan is erg mooi omdat het ritme wegvalt en er wat wijds met natuurgeluiden overblijft. Dit loopt vervolgens mooi door in de volgende track. Het doet in eerste instantie wat kosmisch aan en als daar later een ritme bijkomt bekruipt mij een gevoel of Boots een kraan langzaam steeds verder opendraait. Even een teug lucht, waarna er onweer volgt.

Well! So What? doet qua titel wat dreigend aan, maar is dat niet. Het is een heerlijk stuk muziek waar ik althans het gevoel krijg dat ik langzaam maar zeker begin te zweven. Hier laat Boots goed horen iets van pure klasse neer te zetten. In gedachte zie ik een mooie show waar de ogen goed de kost krijgen van lasers en rookeffecten. In het midden van deze track even een rust moment en daarna opnieuw een mooie opbouw aan hypnotiserende beats op doordachte klanken. En dan vervolgens een heerlijk toetje in de vorm van wijdse klanken om bijna in te verzuipen.

Met geluiden die mij aan vroeg in de ochtend doen denken begint Giants of Once Before. Als daar paar keer iets is te horen wat aan een alarm doet denken volgt er iets wat aan het rijden door ongerepte gebieden doet denken. Bergen in Zuid-Amerika of iets dergelijks. Wat mistig is het begin van Au Revoir, waarna er tonen zijn te horen die een wijdse atmosfeer schetsen. Als daar later lage tonen bijkomen en er een subtiele opbouw volgt krijg ik het gevoel of ik aan het vliegen ben.

Ja, en zo zijn er opnieuw bijna 70 minuten voorbij gegaan waarin ik heb genoten van prima gecomponeerde electronische muziek. Daarmee is opnieuw duidelijk geworden dat Ron Boots een boeiend alternatief is naast Tangerine Dream en andere gevestigde namen binnen de electronische muziek.