Albert Ayler - Music Is the Healing Force of the Universe (1969)

Ayler: tenorsax, doedelzak, ocarina(fluit), zang
Mary Parks: zang
Bobby Few: Piano
Stafford James: contrabas
James Folwell: electrische basgitaar
Muhammed Ali: Drums
Henry Vestine: electrische gitaar(#6)

Weinig aandacht voor deze plaat. Dat is jammer, want het is een bijzondere plaat binnen Aylers oeuvre. De muziek is zeer direct in zijn emotie. De zang afkomstig van gebroken personen die het licht zien. Het is zangtechnisch een drama, maar het raakt me, dat telt. Ook de communcatie tussen Parks(zang) en Ayler(tenor) is mooi. Bobby Few heeft ook een mooie stijl vind ik. Drudgery is een blues die ik totaal niet kan plaatsen bij de rest.
Jammer van die 1* stem.

De hosselaar geeft alles van Ayler een 1* net als Coltrane maarja lekker boeiend. Ik vind dit echter ook niet zo best. Vooral Mary Parks irriteert me mateloos. Dat het jou wel raakt vind ik dan wel weer leuk om te horen

Ik ben meer van Ayler's werken voor ESP Disk en de live opnames natuurlijk in New York voor Impulse

Geen idee wat ik hiermee bedoelde destijds. Volgens mij heb ik de muziek toen ook voor het laatst geluisterd, oftewel: het album is nodig toe aan een luisterbeurt.

Ik moet zeggen dat dit album nog niet heel slecht is. Ayler zelf blijft ontzettend goed en gewoon echt Ayler. Daardoor sloeg de nieuwe richting nog steeds niet aan bij jet grote publiek. Ik ga deze ook nog eens beluisteren. Impulse heeft zijn Last Album ook pas opnieuw uitgegeven. Dat album durf ik wel echt een mislukking te noemen.

Ayler op ESP en zijn werk met Michel Samson blijft voor mij het beste. Het behoort voor mij zelfs tot de beste muziek

De teksten zijn tamelijk bedroevend. Als ik Ayler niet kende, of geen verdere free jazz context had, dan zou ik er van overtuigd zijn dat dit een redelijk succesvolle parodie op de hippie muziek zou zijn. De titel van deze plaat spreekt echt boekdelen.

De manier waarop Ayler hier de doedelzak hanteert, zal waarschijnlijk hele volksstammen Schotten, met enige nationalistisch gevoel in hun donder, mateloos hebben geschoffeerd.

En toch...

Dit is een plaat van Albert Ayler; een derde van de heilige drie-eenheid van de free jazz (met Coltrane en Sanders). Wars van vele conventies, gepurgeerd van cliché uitingen, weten de muzikanten hier te overtuigen. Dat komt met name, zoals ik al vermeldde in mijn vorige post, door vakkundige muzikanten en interactie, voortkomend uit het vermogen naar mede-muzikanten te luisteren en virtuositeit in improvisatie. En de wil om zich te uiten en gehoord te worden, dat zeker.

Ik heb deze samen met New Grass op een 2-on-1-schijfje van het Impulselabel. Bij New Grass schreef ik zojuist al dat ik de vrijheid die Ayler neemt, erg kan waarderen en dat geldt evengoed voor dit album. Geweldige expressie, ook in de vocalen.

Ik ben het alleen wel eens met Ik Doe Moeilijk: dat bluesritme op Drudgery misstaat nogal op deze plaat, ondanks dat er verder wel lekker doorheen gesoleerd wordt. Maar goed, ik kan Ayler toch moeilijk prijzen om zijn eigenzinnigheid en daar dan een punt van maken