Balmorhea - Rivers Arms (2008)

Mooi album! Rustgevende post-rock met als basis akoestische gitaar en piano, om lekker bij weg te zweven. Ja, hier houd ik wel van.

Zo maar even 5 sterren voor een prachtige plaat!

Ik heb er wat dingen van gehoord en inderdaad mooi, maar ook een beetje slapjes. Misschien moet ik 'm toch maar eens in z'n geheel luisteren, het heeft in ieder geval zeker potentie.

Beste album van 2008! Nóg mooier dan hun selftitled debuut. Verder wat freakystyle zegt..

Erg mooi, maar hij duurt me momenteel (nog) net iets te lang. Voorlopig 4*.

Prachtige plaat. Deze maakt voor mij zeker al kans voor een top 10 - 2008 .. althans, dit gevoel krijg ik.

Opgewaardeerd naar een 5 met top-tracks;
- baleen morning
- the summer
- san solomon

Verdomme. Wat een PRÀCHTIGE plaat.

Erg indrukwekkende plaat en samen met Isis de mooiste ontdekking van de afgelopen weken voor mij.
Eerst had ik het gevoel dat de plaat snel in herhaling viel, maar gelukkig veranderde dat snel.
Mooie nummers inderdaad maar ze kunnen allemaal niet tippen aan If You Only Knew the Rain.

Alhoewel het best mooie muziek is, mis ik toch wel het een en ander. Iets meer pit op zijn tijd zou geen kwaad kunnen. Het komt mij nu soms wat vlak en slap over. Mijn grootste bezwaar is de voorspelbaarheid. Geen enkel verrassingseffect. Ik lijk het allemaal wel eens gehoord te hebben. Het luistert lekker weg, maar wordt nergens memorabel of echt boeiend.
Toch 3*

misschien niet de beste maar zeker de mooiste plaat van het jaar

Erg mooi, maar is dit wel Rock? Lijkt me eerder folk...

Mooie teksten ook . Maar idd een erg mooie plaat. Lijkt mij ook meer folk maar het belangrijkste is dat het echt ideale muziek is om bij te leren. Bij andere zou het wel weer anders liggen maar dit is voor mij echt de ideale achtergrondmuziek.

Onder post-rock kun je dit wel kwijt ja.

Lament heeft in te verte wel iets weg van Untitled 3 (Samskeyti) van Sigur Rós. Dit album is zeker een aanrader voor eenieder die Godspeed You! Black Emperor en A Silver Mt. Zion kan waarderen. Balmorhea lijkt een beetje dezelfde aanpak te hanteren alleen ronden ze de nummers sneller af en is de climax een stuk meer ingetogen.

Mooi.
Dat woord beschrijft deze plaat treffend. Bij momenten fragiel, maar daarom niet minder intens. Voorlopig blijven Lament en the Summer het meest plakken, maar dat komt niet door een tekort aan schoonheid op de tweede helft van de plaat. Ik laat zo'n plaat liever zachtjes groeien, met mooie platen ga je niet te bruusk te werk. Dan weet hij me vast het meest te raken. Mooi.

GYBE en ASMZ zou ik hier absoluut niet mee vergelijken. Dit is veel meer ingetogen en minder orchestraal. Ik zou het eerder vergelijken met Hammock bijvoorbeeld.

Het verbaasde me dat dit album toch nog aardig wat stemmen op naam had staan. Mij is dit album volledig langs me heen gegaan en ik ben pas bij dit gezelschap terecht gekomen door hun nog te verschijnen nieuwe album All Is Wild, All Is Silent.
Dit bevalt dermate goed dat het natuurlijk een logische conclusie is dat ik dit op musicmeter blijkbaar succesvolle eerdere album ook wilde horen.
Ik kan er kort over zijn: deze twee albums sluiten prima op elkaar aan. Waar Rivers Arms iets meer nadruk op piano en sfeer legt daar vind ik All Is Wild, All Is Silent hier en daar wat speelser.
Groot zijn die verschillen nu ook weer niet dus ik denk dat beide albums wel goed zullen vallen bij de liefhebbers waar ik mezelf inmiddels ook toe reken.
Ook bij dit album snap ik het postrock-etiketje niet zo goed (of ik heb gewoon een ander idee bij post-rock). Maar ach, etiketjes zijn er ook maar om een beetje een richting aan te geven en als mensen het hierdoor weten te vinden is het allemaal best.
Dit is een kwetsbaar album dat je moet koesteren.

Dit is ook zeker geen post-rock in de lijn van archetypische bands als Godspeed, Explosions in the Sky, Mogwai en consorten. Het valt m.i. wel onder post-rock in de meer ruime zin, waaronder bijv. ook Sigur Ros, Rachel's, Mum, Efterklang, The Album Leaf, A Northern Chorus, Early Day Miners e.d. zijn te scharen. Maar dit album positioneert zich wat mij betreft wel in de periferie van de post-rock.
Het post-rock element van dit album zit hem voor mij in het dromerige en (licht) epische van de muziek, het gebruik van klassieke elementen (piano, strijkers) in combinatie met vrij onconventionele songstructuren, field recordings en ambient-achtige dingen. Balmorhea weet daar een mooi samenhangend geheel van te maken. Ook met een folky touch.

Ik wist trouwens nog niet dat er een nieuw album aan zit te komen. Ben benieuwd.

Ik ben het beiden niet met jullie eens. Ik bind gy!be en ASMZ beiden een erg desolate en onopfleurende sfeer hebben. balmorhea vind ik toch een stuk minder zwaarmoediger en, inderdaad, wat fragieler en speelser.

En de vergelijking naar hammock al helemaal niet. Ik vind hammock echt een ambient duo die speelt met langgesponnen melodiën [vooral hun laatste album; 'maybe they will sing for us tomorrow'] - andere albums zijn ook nogsteeds te 'shoegaze' / 'stargaze' [zoals ze het zelf noemen] om aan te sluiten bij balmorhea.

MAAR! in al die opzichten maakt het totaal niets uit, want liefhebbers van hammock, ASMZ, gy!be zullen hoogstwaarchijnlijk dan wel weer een aanleg hebben voor een band als deze.

Erg mooi album... ik was dacht ik wel een beetje klaar met al die nieuwe postrockbandjes, maar na het uitstekende concert in het CBK van afgelopen zondag heb ik me toch eindelijk (het staat al vanaf september op mijn mp3speler, maar had het nog nooit beluisterd...) aan dit album gewaagd. Bevalt me erg goed. Mooie dromerige pianomuziek met hier en daar wat speelse momenten.

Ongelooflijk dat hier zo weinig berichten staan. Dit album staat vol met prachtige muziek. Hoopvol, weemoedig, melancholisch, weids, desolaat zijn woorden die me te binnen schieten. Als ik River Arms luister heb ik altijd weer het gevoel dat 'het allemaal wel goedkomt'. Een lichtpuntje in duistere tijden.