Paul Motian Trio - Sound of Love (1997)

Drie mannen met grote oren en een groot hart, wat spelen ze mooi samen!!

Dit is gewoon niet helemaal mijn kopje thee. Vind de muziek behoorlijk saai en ik mis vooral spanning. Dan kan de plaat ook nog heel mooi zijn maar dat is deze voor mij ook niet het geval: vind het allemaal erg abstract een een beetje doorfriemelen en nergens echt heen gaan. De Monk composities zijn wel leuk uitgevoerd. Het doet me allemaal erg ECM achtig aan, waar de drie mannen volgens mij ook geregeld op te horen zijn. Volgens mij ben ik 1 van de weinigen die het overgrote deel van de muziek op ECM niet veel aan vindt. Misschien omdat de muziek van ECM meer Europees georiënteerd is en ik meer hou van jazz in de Amerikaanse bluestraditie. Het moet allemaal mooi en doordacht klinken maar klinkt voor mij juist afstandelijk en koud.

Wat de drie mannen zelf betreft: Motian vind ik een prima begeleider maar weet me niet zeer te boeien en voor Joe Lovano geldt hetzelfde. Een prima saxofonist maar waar het enorme enthousiasme voor hem vandaag komt begrijp ik nog steeds niet. Ik vind hem erg saai. En Bill Frisell: misschien een zwak argument maar ik hou nog steeds niet van gitaar in de jazz op enkele oudjes na. Waar het precies aan ligt weet ik niet maar het past voor mij gewoon niet en het geluid van een elektrische gitaar in jazzsetting vind ik gewoon niet mooi. Wat vaststaat is dat het allemaal prima muzikanten zijn.

Ruud bedankt je me weer eens wat buiten mijn vertrouwde kringetje hebt laten luisteren Het was niet helemaal aan mij besteed maar was leuk eens gehoord te hebben.

Halfje erbij voor de kunde van deze heren.

Ik kan hier helaas weinig zinnigs over zeggen. Ik vind het klankbeeld niet prettig en de muziek klinkt nogal fragmentarisch. Verder lijken de muzikanten mij ook wel kundig.

De kust bij dit trio is om niet naar de afzonderlijke instrumenten te luisteren maar naar het totaal en het samenspel.

Ze spelen inderdaad heel goed samen. Chemie is aanwezig maar voor mij leidt dat niet tot pakkende muziek. Zoals ik zei: het murmelt een beetje voort maar ik mis spanning en opbouw.

Mooi album maar misschien niet het meest opwindende voor velen. De artiesten willen namelijk niet echt uitpakken maar wel interessante conversaties voeren. En die zijn er want er wordt duidelijk op elkaar in gespeeld en met klanken geweven. Paul Motian is voor mij steeds een drummer geweest die vrijwel onopgemerkt passeert. Zijn spel is zacht en erg aansluitend bij de rest waardoor ik nooit mijn aandacht vestig op deze artiest. Wat is eigelijk een typische Motian eigenschap - waar men hem aan kan herkennen, blabla?

Bil Frisel speelt erg bluesey met warme tonen wat totaal niet strookt met de ECM gladheid waarover Soledad spreekt (volg ik namelijk niet?). Zijn gloeiende akkoorden tovert hij boven met een gemakzucht dat het geen naam heeft. Hierdoor klinkt zijn gitaar losjes en zelden geforceerd. Hij zorgt voor een soort van waas rond Lovano's spel. Die blaast iets duidelijker zodat er wat meer dynamiek en lyriek volgt. Joe Lovano weet me helaas niet altijd te boeien, hij klinkt me soms wat doordeweeks... maar dat kan aan mij liggen.

Mmm, ik kan hier toch wel wat mee. Een plaat van een bedrieglijke eenvoud, waar de muzikanten lijken te zoeken naar harmonie en een soort lentefrisse romantiek, zelfs in de wat meer chaotische momenten klinkt het nog eerder speels en onschuldig dan dwars of experimenteel.

De drie spelers kruiden elk op hun eigen manier een soort soep die precies goed op smaak is, waar het moeilijk aan te geven is wie op welk moment welke rol speelt. Wellicht kun je zeggen dat Lovano de meest aanwezige solist is, maar nadere beluistering leert dat er ook lange momenten zijn waarop hij slechts minimaal en voorzichtig bijdraagt aan het bouwwerk. Hoe dan ook gunnen de muzikanten elkaar de ruimte, en beter nog: weten precies wat ze aan elkaar hebben en leiden de luisteraar door een stemmige avondwandeling die altijd al bestaan lijkt te hebben. Knap werk.

Dat Lovano dan geen wereldschokkende saxofonist is wil ik in deze nog wel toegeven.

Subtiel ingetogen spel met allerlei kleine ritme spelletjes, hij speelde meestal ten dienste van de medemuzikanten en ging voor de totaal-muziek die de muzikanten samen maakten, voor mij in ieder geval altijd binnen een paar maten herkenbaar.

Hij heeft de drummer los gemaakt van alleen maar de maat aanhouden, luister bijvoorbeeld eens naar het Bill Evans trio at the Village Vanguard waar dit ongeveer voor het eerst werd gedaan (door Paul Motian), dit was sowieso een bijzonder trio, Scott LaFaro deed hetzelfde losmaken voor de bas in dit trio.

Ik vind ECM niet glad, volgens mij heb ik dat ook niet gezegd. Bovendien is ECM een label met een grote verscheidenheid aan artiesten. Er zijn ook een hoop platen op het label uitgebracht die ik erg waardeer. Er is echter ook een grote schare aan artiesten op het label die allemaal een typisch geluid hebben. Die muziek lijkt erg veel op elkaar. Veel ruimte, dromerig en kabbelend en daarom vind ik dat zo typerend voor het ECM label. Ik mis daar altijd wat feeling en spanning in en het leidt voor mij uiteindelijk nergens naar. Datzelfde heb ik hier ook bij deze plaat.

Paul Motian is inderdaad een vrij minimalistische drummer waarin hij meer onderdeel van de muziek zelf wordt. Bij Evans was hij geweldig, net als dat hele trio eigenlijk... over chemie gesproken