The Red Garland Quintet - All Mornin' Long (1958)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Prestige
- All Mornin' Long (20:21)
- They Can't Take That Away from Me (10:28)
- Our Delight (6:18)
1
Soledad
geplaatst: 2 januari 2019, 08:59 uur
Met: John Coltrane (tenor sax), Donald Byrd (trompet), Red Garland (piano), George Joyner (bas), Art Taylor (drums)
Ah, de goede oude Red Garland! Op solo-vlak nooit heel bijzonder interessant maar een rots in de branding als het om begeleiden gaat. Niet voor niets was hij precies om die reden de keuze van Miles voor zijn eerste quintet. Ook op deze plaat, nota bene onder zijn naam, is het vooral Coltrane die de aandacht trekt. Maar niettemin is ie bijzonder aangenaam.
Deze plaat kent een beetje diezelfde heerlijke laidback swing zoals Workin’ van Miles Davis. De band is anders maar wat wordt er heerlijk gespeeld. Coltrane begint steeds meer zijn ‘Blue Train’ sound te krijgen. Steeds meer clusters, sheets maar toch nog vooral heerlijke swing. Red Garland speelt subtiel en zijn solo op ‘They Cant Take That Away From Me’. Zeer beroerde compositie keuze trouwens: beetje een Broadway sound en dus helemaal niet passend bij deze band. Maar wat verbaast: het werkt vooral door Garland’s soepele solo en Coltrane’s geniale bewerking rond het thema. Zo is ook dat schot raak. Enige tegenvallende factor voor mij is weer Donald Byrd. Ik vind hem zo saai. Hij mist de power van Clifford Brown, de humor van Dizzy, de harde swing van Lee Morgan en de creativiteit van Booker Little.
Maar: in zijn geheel helemaal geen verkeerde plaat. En lang leve Garland: ik zal echt niet snel een plaat van hem kopen maar teleurstellen doet hij nooit. Een constante kwaliteitsfactor.
Eindbeoordeling: 4 sterren
Ah, de goede oude Red Garland! Op solo-vlak nooit heel bijzonder interessant maar een rots in de branding als het om begeleiden gaat. Niet voor niets was hij precies om die reden de keuze van Miles voor zijn eerste quintet. Ook op deze plaat, nota bene onder zijn naam, is het vooral Coltrane die de aandacht trekt. Maar niettemin is ie bijzonder aangenaam.
Deze plaat kent een beetje diezelfde heerlijke laidback swing zoals Workin’ van Miles Davis. De band is anders maar wat wordt er heerlijk gespeeld. Coltrane begint steeds meer zijn ‘Blue Train’ sound te krijgen. Steeds meer clusters, sheets maar toch nog vooral heerlijke swing. Red Garland speelt subtiel en zijn solo op ‘They Cant Take That Away From Me’. Zeer beroerde compositie keuze trouwens: beetje een Broadway sound en dus helemaal niet passend bij deze band. Maar wat verbaast: het werkt vooral door Garland’s soepele solo en Coltrane’s geniale bewerking rond het thema. Zo is ook dat schot raak. Enige tegenvallende factor voor mij is weer Donald Byrd. Ik vind hem zo saai. Hij mist de power van Clifford Brown, de humor van Dizzy, de harde swing van Lee Morgan en de creativiteit van Booker Little.
Maar: in zijn geheel helemaal geen verkeerde plaat. En lang leve Garland: ik zal echt niet snel een plaat van hem kopen maar teleurstellen doet hij nooit. Een constante kwaliteitsfactor.
Eindbeoordeling: 4 sterren
0
geplaatst: 6 december 2025, 09:58 uur
Dit is een overheerlijke hardbop plaat waar uitstekend op gespeeld wordt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.