0
Mssr Renard
geplaatst: 1 april 2024, 13:10 uur
De gebruikers van discogs hebben dit wel erg breed getagd: Post Bop, Fusion, Prog Rock, Free Improvisation en Avant-garde Jazz. Bij RateYourMusic korten ze het in tot: Chamber Jazz, Jazz Fusion en ECM Style Jazz, waarbij met name die laatste nogal discutabel is, omdat de band met dit album tekende bij Elektra. Bij Allmusic wordt volstaan met Folk Jazz, Post-Bop en Global Jazz .
Het is wel duidelijk dat het heel moeilijk is om de band te categoriseren, en dan zijn de tags Third Stream, Neoklassiek, Indian, World, African, Middle Eastern, etc. Feit is dat de band een eclectische stijl van muziek maakt, waarbij het improviseren van de jazz wordt gebruikt in muziek die uit alle windstreken van de wereld lijken te komen. De instrumentatie is niet alledaags en wijkt erg af van wat bij jazz gebruikt wordt. De akoestische gitaar, contrabas en vleugelpiano zijn nog redelijk conventioneel. Maar in plaat van drums wordt er gebruik gemaakt van voornamelijk etnische percussie en trommels, zoals tablas, kalimba en udu en komt de sitar (gespeeld door percussionist Collin Walcott) ook weleens om de hoek kijken.
De blaasinstrumenten die worden gehanteerd (voornamelijk door Paul McCandless) zijn de hobo, engelse hoorn en basklarinet, wat de muziek heel vaak een onaardse en mysterieuze sfeer meegeven. Daarnaast speelt gitarist Ralph Towner ook de bugel (in andere talen: flügelhorn). De basis voor de muziek lijkt volksmuziek of wereldmuziek, maar door de vrije improvisaties op de instrumenten staat de band toch stevig verankerd in de jazz.
Op momenten is de band erg sereen en dromerig, op andere momenten wat gevaarlijker en dreigender. Maar de muziek is altijd verhalend en neemt de luisteraar keer op keer mee naar alle uithoeken van deze aarde. Dat alle instrumenten volledig akoestisch zijn, draagt bij aan het reizende en dolende karakter van de muziek.
Dit verhaal had ik bij alle platen van deze magistrale groep muzikanten kunnen plaatsen, maar Roots in the Sky blijkt bij mij voorzichtig uit te groeien tot een favoriete plaat van dit opmerkelijke gezelschap. De productie en de composities zijn hier op erg hoog niveau. En het idee van een boom die ontworteld raakt en de lucht in vliegt, biedt ook zoveel mogelijkheden om over te fantaseren en filosoferen. Een plaat waar ik geen genoeg van kan krijgen. Een plaat met ook louter hoogtepunten.
Mijn tag voor dit soort muziek is overigens pastorale jazz en een tag die ik weleens in artikelen tegenkomen: weltjazz (ofwel World Jazz).
Het is wel duidelijk dat het heel moeilijk is om de band te categoriseren, en dan zijn de tags Third Stream, Neoklassiek, Indian, World, African, Middle Eastern, etc. Feit is dat de band een eclectische stijl van muziek maakt, waarbij het improviseren van de jazz wordt gebruikt in muziek die uit alle windstreken van de wereld lijken te komen. De instrumentatie is niet alledaags en wijkt erg af van wat bij jazz gebruikt wordt. De akoestische gitaar, contrabas en vleugelpiano zijn nog redelijk conventioneel. Maar in plaat van drums wordt er gebruik gemaakt van voornamelijk etnische percussie en trommels, zoals tablas, kalimba en udu en komt de sitar (gespeeld door percussionist Collin Walcott) ook weleens om de hoek kijken.
De blaasinstrumenten die worden gehanteerd (voornamelijk door Paul McCandless) zijn de hobo, engelse hoorn en basklarinet, wat de muziek heel vaak een onaardse en mysterieuze sfeer meegeven. Daarnaast speelt gitarist Ralph Towner ook de bugel (in andere talen: flügelhorn). De basis voor de muziek lijkt volksmuziek of wereldmuziek, maar door de vrije improvisaties op de instrumenten staat de band toch stevig verankerd in de jazz.
Op momenten is de band erg sereen en dromerig, op andere momenten wat gevaarlijker en dreigender. Maar de muziek is altijd verhalend en neemt de luisteraar keer op keer mee naar alle uithoeken van deze aarde. Dat alle instrumenten volledig akoestisch zijn, draagt bij aan het reizende en dolende karakter van de muziek.
Dit verhaal had ik bij alle platen van deze magistrale groep muzikanten kunnen plaatsen, maar Roots in the Sky blijkt bij mij voorzichtig uit te groeien tot een favoriete plaat van dit opmerkelijke gezelschap. De productie en de composities zijn hier op erg hoog niveau. En het idee van een boom die ontworteld raakt en de lucht in vliegt, biedt ook zoveel mogelijkheden om over te fantaseren en filosoferen. Een plaat waar ik geen genoeg van kan krijgen. Een plaat met ook louter hoogtepunten.
Mijn tag voor dit soort muziek is overigens pastorale jazz en een tag die ik weleens in artikelen tegenkomen: weltjazz (ofwel World Jazz).
* denotes required fields.
* denotes required fields.