Utada Hikaru - Heart Station (2008)

wie weet ik hoop op weer een vermakelijk plaatje This Is Love is nog altijd mijn favoriete poplied

@ yasper: Overduidelijk niet, hoewel ik hier natuurlijk wel degelijk naar uitzie. Zo de helft van de tracks is overigens inmiddels al bekend want al op single uitgebracht, namelijk (in volgorde) Heart Station, Beautiful World, Flavor of Life [Ballad Version], Stay Gold, Kiss & Cry, Boku wa Kuma en Flavor of Life; 7 uit 13 dus. Waar het die tracks betreft: Heart Station uitstekend, Beautiful World matigjes (moet er nog steeds aan wennen), Flavor of Life [Ballad Version] goed, Stay Gold fenomenaal, Kiss & Cry in orde, Stay Gold fenomenaal, Boku wa Kuma ok (kinderliedje eigenlijk) en Flavor of Life prachtig. Ben erg benieuwd naar de rest. 19 maart komt 'ie uit!

En? Nou? Wat is het geworden? Vandaag plofte Heart Station dan eindelijk op mijn deurmat en inmiddels doet 'ie z'n tweede rondje. Zoals al verwacht overtreft dit Ultra Blue zeer zeker niet, maar dat is ook een weinig realistische inschatting gezien de pure kwaliteit van die plaat. De nummers die al bekend waren schommelden tussen zeer goed en wel aardig, en zo over het geheel genomen blijft dat wel zo, aangezien hetzelfde ook over de nog nieuwe nummers te zeggen valt. Oude uitschieters blijven Stay Gold (duidelijk het prijsnummer hier) en Flavour of Life (eender welke versie, hoewel het origineel wel mijn favoriet is); de rest is verder allemaal gewoon in orde, maar nummers als Heart Station en Beautiful World missen toch duidelijk de magie van de songs op Ultra Blue (laatstgenoemd nummer begint overigens wel te groeien, moet ik zeggen), ook al opereren ze op hetzelfde gebied (enigszins dromige, etherische pop).

Waar het de nieuwe nummers betreft vind ik Celebrate voorlopig de uitschieter (beetje een One Night Magic idee, maar goed, bij lange na niet zo goed); de rest mag er verder ook gewoon wezen, meer dromerige, etherische pop. Met een paar luisterbeurten meer achter de rug zeg ik daar nog wel wat meer over. Overigens doet Kiss & Cry, merkte ik net, in de bridge nogal aan Hotel Lobby denken van Utada's Engelstalige album Exodus, qua zanglijntjes en dergelijke, maar dergelijke herinterpretaties van eigen materiaal komen we bij Hikki natuurlijk wel vaker tegen (zo was Simple & Clean, de Engelse versie van Hikari, eigenlijk een samensmelting van die track en Uso Mitaina I Love You). Dergelijke callbacks zijn eigenlijk zelfs erg leuk, een beetje in-music refereren naar eerdere tracks en sferen en dergelijke.

Goed, en dan moeten we er natuurlijk een oordeel aan gaan hangen. Geen Ultra Blue, geen Deep River ook, maar wel degelijk een Distance (ergo, hit & miss maar overwegend hit en fijn wegluisterend). Voorlopig dus 4*, maar wie weet wat de tijd brengt. Wellicht openbaart deze plaat zich en blijkt 'ie gewoon net zo geniaal als Deep River of zelfs Ultra Blue te zijn (ja, vast).

En even heel dankbaar zijn voor zo'n wonderlijk nummer als Stay Gold.

Inmiddels een tijdje aan kunnen wennen, en dat de 4* blijft staan mag duidelijk zijn. Een paar nummers zijn echt gewoon wat zwakker; frappant genoeg zijn die toevallig alledrie als single uitgebracht: Heart Station, Beautiful World en Kiss & Cry. Weinig bijzondere tracks, beetje jammer dus. Elders is er echter wel genoeg fantastisch materiaal te vinden, en vooral de tweede helft, met songs die veelal nog niet eerder uitgebracht waren (op Boku Wa Kuma en (bonus-track) Flavor of Life na). Die zijn, eigenlijk, stuk voor stuk fantastisch.

Celebrate is een etherische track in de stijl van One Night Magic (zoals ik reeds zei), Prisoner of Love een erg fijn nummer een beetje á la Wings, Take 5 voorzichtig fantastisch in de lijn van Kairo, maar dan nog compleet anders. Boku Wa Kuma, hoewel dan aangeprezen als Hikki's eerste 'kinderliedje,' is zelfs nog erg aandoenlijk; inderdaad kalm en vrij simplistisch als verwacht, maar het heeft iets lullaby-achtigs zoals bijvoorbeeld ook Teddy Bear van Ayumi Hamasaki dat heeft (laat beide songs nu ook over teddyberen gaan...). Niji-iro Basu is een ronduit geniale afsluiter waarvan de beat wellicht van Exodus had kunnen komen; een quirky, opgewekte beat richting Wonder 'Bout, hoewel hier dan wel geïnterpreteerd in de lijn van Utada's Japanse materiaal. Flavor of Life (de bonustrack) blijft overeind als een geweldige song (en is dat ook in de ballad reïncarnatie eerder op het album) die nog het meest in de algehele stijl van Ultra Blue ligt.

Stay Gold blijft de absolute favoriet, en daarnaast zijn Fight the Blues, Flavor of Life, Celebrate, Prisoner of Love, Take 5, Boku wa Kuma en Niji-iro Basu allemaal zeer wwardige toevoegingen aan Hikki's back-catalogue. Als je even over de wat mindere tracks heenkijkt is dit album toch haast geniaal. 4* dus nog steeds, en voorlopig een mooie positie als 3e in Hikki's discografie, na Deep River en Ultra Blue maar boven Distance.

Fight the Blues is in ieder geval een leuk nummer, als dit een beetje op dezelfde lijn als Deep River en Ultra Blue ligt, kan dit nog hoog gaan uitvallen

het kinderliedje Boku wa Kuma is trouwens wel ontzettend aanstekelijk

Enerzijds wel in het verlengde, maar het gaat meer richting Distance terug, een plaat met een paar erg goede nummers die het echter niet kan redden bij Deep River en Ultra Blue. Desalniettemin, zoals ik al zei, leuk plaatje gewoon. 4* blijven nog wel even staan.


Volledig eens, inderdaad.

Tja, toch wel enigzins tegengevallen, bij lange na geen Ultra Blue inderdaad, maar Ultra Blue was dan natuurlijk ook geniaal. Dit album is meer 'gewoon leuk' nergens heel slecht, maar ook weinig hoogtepunten.
Ik hou het op een 3,5

Ik deel je mening wel min of meer (bij lange na geen Ultra Blue, absoluut), maar het euvel zit 'm wat mij betreft juist in het feit dat er, naast wat geweldige hoogtepunten (Stay Gold, zo ongeveer de gehele tweede helft van de plaat, Fight the Blues) teveel matige nummers bij zitten. Die doen de score toch relatief mager uitvallen. Verder een fijne plaat hoor, want ik draai 'm nog vaak.

Een vermakelijke plaat..This Is Love is inderdaad een heerlijke track..
Maar mijn favoriet blijft.. "Keep 'Tryin". Met "Passion" ook erbij eigenlijk..

Van dit album blijf ik vaak draaien:
Fight The Blues
Heart Station
Beautiful World
Celebrate
Take 5
Nijiiro Bus