Mick Karn - Titles (1982)

Teruggevonden op vinyl in een Duitse platenzaak is dit op zich een leuk album. Afgezien van de bekende kwakende bas van Karn (Japan) bevat dit album ook het indie-hitje "Saviour Are You wih Me?" Kant 2 (vanaf track 5) is de betere kant.

De andere Japan spin-off, Dalis Car is imo boeiender en dramatischer, met name door de vocale bijdrage van Peter Murphy (Bauhaus).

Vandaag weer eens gedraaid en eigenlijk aangenaam verrast. Ik draai Karns tweede album "Dreams of Reason" regelmatig, want die vind ik geweldig. Maar deze is bijna net zo goed. De eerste vier nummers zijn instrumentaal, maar de baslijnen van Karn in met name de tweede 'song' zijn zo sterk dat je zou zweren dat het een gezongen track was. Naast de opener is ook 'Weather the Windmill' een heel fraai stuk. Beide zijn duidelijk uit de "Tin Drum" periode want daar duidelijk op geënt. De hele 'tweede kant' is gezongen. Karn heeft een prettige, maar niet heel diepe/rijke stem. In 'Saviour Are You With Me' kan dat echter prima. Ook hier overheersen de fijne "Tin Drum" invloeden. Op de andere tracks zijn ook de blaasinstrumenten (Karn was immers niet alleen bassist)) te horen. In 'Trust Me' is dat allemaal prettig. Maar de mierzoete Zuiderzeeballade'' Sensitive doet de wenkbrauwen toch fronsen. Karns stem is hier duidelijk niet geschikt voor. Klein dipje in de plaat wat mij betreft. 'Piper Blue' heeft een nogal experimentele insteek en luistert niet lekker weg, maar heeft interessante ideeën. De CD bonustrack, de instrumental 'The Sound of Waves' is echter weer van zeer hoog niveau.

Dit album staat nu hier in de aandacht.

Ergens op MuMe is mijn weggezonken bewondering voor David Sylvian fiks aangewakkerd. Via vele tips evenveel afslagen aan het nemen richting artiesten en bands die ergens gelieerd zijn aan DS. Nu bij Mick Karn aangeland en maar bij zijn solo debuut album begonnen. Dat de man een aardig partijtje bas kon spelen wist ik. Titles is een boeiend album wat aardig wat Japan invloeden kent. Niks mis mee maar hier en daar wat te veel 'gepiel' waardoor mijn aandacht een beetje verslapt. Neemt niet weg dat de heren een getalenteerd gezelschap waren.

Tsja mijn bas vriend Mick Karn zal ik voor altijd dankbaar zijn voor zijn bijzondere baspartijen en de eindeloze uren dat ik hier naar heb zitten luisteren (en meespelen). Dit geldt vooral voor het Japan werk maar ook een aantal solo platen. Er zijn een aantal bassisten uit de jaren 80 die een blauwdruk voor mijn muzikale vorming zijn geweest. Mick Karn staat daarbij heel erg hoog op de lijst. Maar ook Guy Pratt (Icehouse), Graham Bailey (The Sound), Marcus Bell (The Opposition) en Tony Levin (Peter Gabriel) om maar een paar te noemen. Voor de mensen die wat moeite hebben met de stem van Mick op een aantal nummers, hier kun je heel goed zijn Middellandse Zee (Cyprus) roots horen en als je bijvoorbeeld een sprong maakt naar de (geweldige) Cheb Khaled dan zul je zien dat er ook weer Rai invloeden in zijn basspel zitten. De bas gaat daar ook vaak PUTDIEP.