Al Green - Don't Look Back (1993)

Al Green heeft wonderschone soulmuziek gemaakt met de hoofdletter S in de jaren zeventig. Weinig tot niets wat ik daarbij kan opnoemen wat mij niet beviel. Anders is dit voor Don't Look Back die eigenlijk ten onder gaat aan de zielloze productie die de jaren negentig zo eigen was. Het weet zelden te overtuigen. Met zijn zang is niets mis mee, maar met de soul wel. De muziek wordt ondergesneeuwd door vlakke productie en de muzikanten die eerder zijn muziek zo een schwung meegaven hoor je hier amper nog terug. Daar waar de 'beats' miniem zijn of het liefst nog zijn weggelaten, hoor je nog wat terug van de oude glorie....volgende keer toch maar terugkijken Al.

Deze cd was de eerste na zo'n jaar of tien waar Al zich weer wat meer op het wereldse repertoire ging richten. Vanaf die tijd ging hij ook weer met zijn oudere nummers het podium op.
Volgens een interview wat ik in die tijd las was God naar hem toegekomen en had hem gevraagd.
Goh Al, je hebt van die mooie nummers gemaakt begin jaren zeventig, waarom zing je die nooit meer?
God kan je niets weigeren en vanaf dat moment kwamen love and happiness ,call me en nog veel meer van die klassiekers weer op zijn playlist. Maar zijn gospels bleven ook!