Wipers - Land of the Lost (1986)

Luister naar het titelnummer en baal dat je deze band nooit live hebt gezien. In zag ze in Vera en tel mijn zegeningen!

Als er onder jullie een bassist rondloopt, die bereid is de meer dan honderd songs die de Wipers op het repertoire hebben staan, uit het hoofd te leren, en dan ook nog voor een zeer matig loon daarmee op te treden; dan bestaat de kans dat de Wipers in Europa weer gaan touren.

Tenminste als je Greg Sage moet geloven,
officieel zijn de Wipers nooit opgeheven: dus er blijft een sprankje hoop.
Meneer Sage heeft al een paar jaar een album op de plank liggen, maar om de een of andere mij onbekende reden brengt hij die niet uit.

Ik tel mijn zegeningen ook; 7x zelfs, maar omdat het zo lekker was, smaakt het zo naar meer.

Een doekje voor het bloeden is de DVD :
LIVE AT THE MELKWEG AMSTERDAM, opgenomen op 04-04-'92.
Een van oorsprong illegale opname die Greg zelf heeft uitgegeven ( bootlegging the bootleg) : geheel binnen zijn beleid van ( bijna) geheel onthouding als het om de media gaat, is dit het enige optreden van de Wipers ooit, wat in zijn geheel is opgenomen.

Vooral het eerste kwartier is bijna niet om aan te zien; de muziek is goed, het optreden is grote klasse; en toch een must voor alle liefhebbers van de Wipers. (Als die nog bestaan.)
Al was het alleen maar omdat er niets anders is, en niet omdat ik zelf ergens in het donker vooraan sta.

Het zijn vooral sinds het uitkomen van de Box Set de eerste drie platen die steeds geroemd en genoemd worden: ten onrechte wordt volgens mij: deze "Land of the Lost" vaak over het hoofd gezien.

Borduurt voort op zowel Youth of America als Over the Edge: ook hier weer de heel eigen gitaarstijl van Sage: pakkende en originele riffs met feedback en knap soleer werk doorspekt; en de enorm stuwende ritmesectie die het hypnotiserende tapijt neerlegd onder Sage's stem en composities.
Listen to this !!


Als er ooit een KO komt voor de lelijkste hoes uit de pophistorie dan zal deze het niet slecht doen denk ik.

Voor mij de beste plaat van Wipers.

Ik heb ze een aantal malen live gezien, waaronder een optreden als Greg Sage & the Electric Medicine Show. Ik meen in de Melkweg.
Alle keren genoten van Sage's gitaarwerk.

Een van mijn favoriete bands !

Inderdaad lijkt deze plaat wat minder bekend te zijn in het oeuvre van the wipers. Onterecht (op de 'best of' staan overigens 4 nummers van deze lp!)

De hoes vind ik echter prachtig. Onhandig maar met veel plezier getekend.

Ik kan de hoes ook wel waarderen, maar de muziek des te meer.
Vooral omdat Greg op kant 2 wat gas terugneemt, en 4 meer ingetogen nummers op deze LP heeft gezet.

Waarschijnlijk wordt Wipers pas op waarde geschat als Greg Sage niet meer onder ons is, vermoed ik.

Oei, dat was eens.

Deze in de herdraai gedaan, en dat viel vies tegen zeg.
Waar ligt dat aan ? Stemming van de dag ?

Ik vind het geluid van het album niet mooi meer; het is scherp, indringend, en doet me denken aan een soort uitglijder van een band die ooit Punk was.

Ai, dit doet heel veel pijn aan mijn hart om dit op te schrijven...........

Het laatste album van Wipers waarop nog de "rauwe" gitaarsound van Greg Sage te horen valt. Kijk goed naar de hoes, en als ook jij je verloren voelt, laat je dan meeslepen in de wereld van Greg en consorten. Welkom in "The Land Of The Lost" !

Knijp uw ogen toe, zak onderuit, en u bent slechts een droom verwijderd van uw eigen wereld.
Dat is wat anders dan de boze buitenwereld.

Luistert u even mee ?

Kant 1 bevat 5 sterke nummers, waarin nog het geluid van de eerste 3 platen te herkennen is, met wat goede wil.

We draaien de plaat om, en in de 4 prachtige nummers die je hier aantreft, is de sfeer ingetogener; of misschien is berustender een vlag die de lading beter dekt. There are "Different Ways" ! Mjn favoriet op de plaat.

Een overgangsplaat dus, die gevolgd zou worden door het psychedelisch aandoende Follow Blind (1987). Vanaf dat album is de sound van Wipers i.m.o een stuk introverter.

Maar goed : Land Of The Lost dus.

Dit album is voor mij een "sleutelplaat" in de discografie van Wipers.

Enerzijds nog de woede die Greg in zijn songs stopt, en aan de andere kant (letterlijk) een man die het vechten beu is.

Maar niet nadat hij en zijn makkers Brad Davidson op basgitaar en Steve Plouf ons ruim een half uur lang in hun greep hebben gehouden met één van de meest intense platen uit mijn collectie.

Wat mij betreft : volledig onterecht. Zo dadelijk meer hierover.

Het valt me ook op dat de eerste 3 albums van Wipers zoveel méér stemmen hebben dan de opvolgers.

Deze vanochtend weer eens gedraaid, en ik kan niets anders als de maximale score toekennen aan deze wereldplaat. Zoals in mijn vorige bericht al vermeld : sleutelplaat in mijn muziekleven, en sleutelplaat in het oeuvre van Wipers.



Kant 1 bevat 5 zeer sterke songs; door en door herkenbaar als Wipers. Superstrak, zompig, met een bodem die nog duidelijk "punk"-invloed heeft. Misschien wel een soort afscheid van de "harde" kant van Wipers. Maar dan wel een afscheid om nooit te vergeten .........



Zou het kunnen dat de die-hard fans afgehaakt zijn bij LotL omdat kant 2 niet meer "echt" Wipers is ? Vandaar misschien het opvallende verschil in het aantal stemmen tussen bijv. Over The Edge en Land Of The Lost ? Zoals ik al schreef : volledig onterecht. Kant 2 van deze plaat is zo mogelijk nog beter dan kant 1. Net afhankelijk van mijn stemming, natuurlijk.

Het is met deze Wipers-plaat net als met andere belangrijke zaken in het leven : je eerste keer vergeet je nooit weer !

Melancholische gitaarrock plaat van ongekende schoonheid.Baanbrekend en zelden overtroffen.Het titelnummer gaat werkelijk door merg en been.

In maart 1989 in Melkweg gezien. Kan me herinneren dat er nummers van Straight Ahead werden gespeeld, net zo'n klassieker als dit ondergewaardeerde album. Ik tel m'n zegeningen .