Lucifaere - An Alchemy of Beliefs (2000)

In de periode dat dit album het levenslicht zag, had Jim Kirkwood er nogal een handje van om zijn albums onder het pseudoniem Lucifaere uit te brengen. Zo ook deze An Alchemy of Beliefs.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik me in de wat oudere werken van Jim Kirkwood heb verdiept en zo besloot ik eens dit album onder de loep te nemen.
Wat ik voornamelijk weet is dat Lucifaere, ondanks dat het ook wel weer erg herkenbaar klinkt, minder sequence-georiënteerd klinkt en meer aandacht wordt besteedt aan een wat meer, al dan niet inheems en/of exotisch klinkende, ritmische stijl. Daardoor klinkt Lucifaere wat minder traditioneel dan de meeste albums van Jim Kirkwood. Het is over het algemeen ook wat minder doorgrondelijk en daardoor misschien zelfs wel een tikkeltje minder spannend bij vlagen. Het maakt het in ieder geval best wel de moeite waard, alhoewel ik, wat ik tot nu toe van Lucifaere gehoord heb, net ff wat minder onder de indruk ben.

Het album opent met "Dark Moon Rising" en kan al meteen als een voorbeeld beschouwd worden van typisch Lucifaere-materiaal. Een duister intro, met her en der wat tromslagen, al vrij gauw gevolgd door een ritmische ondersteuning die vrij 'catchy' klinkt. Zoemend mantra-gezang zorgt ervoor dat het nummer zweverig overkomt, ondanks dat het nergens echt té mistig of ongrijpbaar overkomt. Veel ruimte voor het ontstaan van melodieën is er in ieder geval zeker, maar nergens ontspruit er iets wat m'n aandacht echt grijpt, waardoor ik een beetje in het luchtledige blijf hangen. Al met al een redelijke, maar niet super-overtuigende opener.
In gedachten zie ik het Tibetaanse volk een rondedans maken rond een kampvuur om de Tibetaanse Godin Me-Tog-Ma eer te bewijzen tijdens "In the Arms of Me-Tog-Ma". Thematisch gezien is dit nummer een soort vervolg op "Me-Tog-Ma" van het Lucifaere-debuut The Dark Well of Urdr. Onheilspellende geluiden combineren zich met aangenaam vogel-gefluit, totdat een aanstekelijk ritme het overneemt. Een fladderende fluit op de achtergrond kleurt de boel op sferische wijze in.
"Oshun" begint met een redelijk eigenzinnige, ritmische basis-ondersteuning. Vreemde geluiden en stemmen fleuren het geheel op eigenaardige wijze op. Het klinkt in ieder geval best origineel, maar tevens heb ik het idee dat Jim niet precies weet welke kant hij op wil met dit nummer. Pas in de laatste minuten komt er een duidelijkere structuur in als een opvallender thema zich openbaart. Helaas duurt het te kort om echt tot ontwikkeling te komen en is het nummer alweer vrij snel afgelopen.
"In the Temple of Gaia" komt langzaam tot ontwikkeling. In de eerste paar minuten hoor ik slechts galmende, doch dreigende klanken. Tegen het eind van de 2de minuut onstaat er een ritme die zich laat vergelijken met die van een kloppend hart en e.e.a. wordt in gang gezet. Ook hier wordt aardig lang de tijd genomen om een basis neer te zetten, totdat er pas wederom op het laatst sprake is van enige muzikale progressie als het ritme heviger wordt en er zelfs een gave synth-solo om de hoek komt gluren. Vooral de laatste paar minuten doen me sterk herinneren aan traditioneel Kirkwood-materiaal. Het is alleen jammer dat het niet lang genoeg duurt. Het nummer eindigt met een galmende, wegstervende klank, alsof er te hard over een klankschaal is gewreven.
Het rustige 'tussendoortje' "The Passing of the Shee" is misschien nog wel één van de beste nummers van het album. Een rustig begeleidings-thema biedt ondersteuning voor een synth-solo die zich nog best laat vergelijken met die van een zingende kat. Afgewisseld met een fluit komt de zingende kat nog een paar keer terug. Een mooi, eigenzinnig nummer die ook wel wat langer had mogen duren.
In mijn CD-boekje ontbreekt ie, maar wel degelijk staat er nog een 6de nummer op deze CD, die in eerste instantie geen titel had. Sinds ook dit album gratis te downloaden is via Jim's eigen web-site, is besloten het nummer alsnog om te dopen in "Thunder in the Heart". Ondanks dit kleine mysterie, is dit ook een verbetering t.o.v. het leeuwedeel van dit album.
Trommels luiden dit nummer in, even later bijgestaan door Indianen-gechant. Een bescheiden, maar toegankelijk thema laat van zich horen en in het midden van het nummer krijg ik nog een spirituele Indianen-boodschap te horen. Naarmate ook dit nummer vordert, wordt ie beter en ondanks de ruim 13 minuten, had ie best nog wel wat langer mogen duren. Wat dat betreft ben ik toch meer gewend (of misschien wel verwend) aan de nog langere nummers van Kirkwood (20 minuten of langer), waardoor ik het gevoel heb dat er wellicht nog veel meer in had kunnen zitten.

Dat gevoel heb ik overigens over het gehele album: dat er meer in had kunnen zitten. Het is niet slecht (3,5 punten), echter valt deze score relatief lager uit, dan ik normaal plaats bij een Kirkwood-album. Omdat ik zo'n fan ben van zijn muziek, verwacht ik misschien wel te veel.
Ondanks dat is An Alchemy of Beliefs dus niet slecht. Echter is het i.m.o. een wat minder album van Lucifaere.