Nick Drake - Made to Love Magic (2004)

Vooral de moeite waard dankzij de opnieuw gemixte opnamen van Drake's laatste sessie:
Rider on the Wheel
Hanging on a Star
Voices
Black Eyed Dog

Pijnlijk maar schoon.

En natuurlijk de moeite waard vanwege het nooit eerder uitgebrachte nummer Tow the line.

Alles van Nick Drake is de moeite. De mooiste muziek die er bestaat.

precies, wat een juweeltje

Geen officieel studioalbum, maar toch merk ik dat ik hier vaker naar luister dan Brayter Layter en Pink Moon. Ik denk dat dat komt omdat het een vrij afwisselend album is. Tja die laatste sessies van Drake in februari en juli 1974 die zijn laatste 5 nummers opleverden (en waarvan Tow The Line pas 30 jaar later ontdekt zou worden). Ik vraag me altijd af hoe zijn vierde plaat geklonken zou hebben. Met 'Rider On The Wheel' en vooral 'Black Eyed Dog' had ie al twee hoogtepunten te pakken. De andere drie zijn net iets minder, maar natuurlijk is het maar de vraag of die het album ook gehaald zouden hebben. We zullen het nooit weten. Verder zijn Joey en CLothes of Sand twee fantastische outtakes. 'Made To Love Magic' en 'Time Of No Reply' zijn erg mooi opgepoetst met 'nieuwe' arrangementen, en 'Three Hours' klinkt glashelder: het had zo in onze tijd opgenomen kunnen zijn. Qua kwaliteit doet dit nauwelijks onder voor zijn studioalbums, 4,5* !

Prachtige plaat, met Time Of No Reply als grote favoriet. Daarnaast vind ik Joey ook erg mooi en het titelnummer. Nick Drake is misschien wel mijn favoriete artiest aller tijden. Zijn breekbare stem, zijn ingetogen en oprechte muziek... En dan die prachtige teksten... Ja, Nick Drake is muzikaal het mooiste dat deze donkere wereld heeft voortgebracht, daar ben ik nu wel zeker van.

I'm growing old and I wanna go home.

Erg goed, maar niet zo goed als zijn studiowerk natuurlijk. Op zijn ''final tracks'' valt echter goed op dat Drake wat problemen met z'n stem had. Rider on the Wheel is al wat minder dan we van Drake verwachten, maar op Hanging on a Star is de zang erg tegenvallend. In Voices en Black Eyed Dog zit hij naar mijn mening te hoog met z'n stem. Black Eyed Dog is ook niet erg zuiver.

Erg veel maakt het allemaal niet uit, het zorgt alleen voor dat kleine beetje minder kwaliteit dan z'n studioalbums. Dit is gewoon een waardevolle aanvulling voor de liefhebber. River Man blijft ook in solo uitvoering prima overeind. Tow the Line is ijzersterk, en vooral Clothes of Sand vind ik heel erg sterk.

Het is vreemd, maar ik draai deze zelfs vaker dan Five Leaves Left en Brayter Layter. Erg mooi album en zoals thetinderstick al zei doet dit niet onder voor zijn studioalbums. En met Joey, Mayfair, Hanging on a Star, Clothes of Sand, Voices en Time of No Reply heb je toch al snel een aantal wereldnummers.

Ben het in grote lijnen wel eens met het bericht van Stijn...en ook dat het eigenlijk niet erg veel uitmaakt. Het blijft voor mij van een welhaast pijnlijke schoonheid. Het komt niet vaak voor dat een artiest mij zo weet te raken, als dat is gebeurt in de muziek van Nick Drake. Sommigen zeggen als je dit mooi vindt, dan moet je dit of dat ook maar eens luisteren. Maar Nick is one of a kind. Zoals Bruce het zo mooi uitdrukte in Terry's song;

...Now the world is filled with many wonders under the passing sun
And sometimes something comes along and you know it's for sure the only one
The Mona Lisa, the David, the Sistine Chapel, Jesus, Mary, and Joe
And when they built you, brother, they broke the mold...

Zelfs een minder goed bij stem zijnde Drake of een wat stoffige demo opname, doet niets af aan de pracht dat zijn muziek is.
Een intrigerende persoonlijkheid. Apart ook dat er geen beeldopnames bekend zijn van hem, maar wel een hoeveelheid aan sfeervolle foto's.

Met nummers als Magic, de ruwe versie van River Man, het pakkende Joey, zelfs de wat buitenissige Mayfair passen allen in het concept van dit 'album'. Met het voor mij betoverend mooie Three Hours en de sterke afsluiter op het eind van Tow the Line, is dit een waardige toevoeging aan zijn studio albums. Dit album is ongepolijst, hier en daar opgepoetst, maar bevat m.i evenveel sfeer. De ingetogen sfeer en het beeld van een kwetsbaar groot talent, doet mij telkens als ik dit album luister, of welk dan ook van zijn studio albums, steeds ontroeren en brengt mij innerlijk tot rust.

God, had genoeg van het trompetgeschal van zijn engelen en riep Nick tot zich, om daar eens duidelijk te maken, wat hij bedoelde met hemelse muziek.

Ik ben geshockeerd.

YouTube - Jasper Erkens - Black Eyed Dog - Onder Invloed

Aanschouw dit en braak.

Ik raad deze eigenlijk niemand aan behalve aan harde fans misschien. De reguliere cd's zijn gewoon veel en veel beter.

Leugens!

Ik vind deze eerlijk gezegd wel wat beter dan Bryter Layter.

Deze is zeer zeker wel aan te raden! Onder andere Black Eyed Dog, Magic en Clothes of Sand behoren wat mij betreft tot zijn mooiste nummers. Het alternatieve arrangement van Three Hours vind ik ook nog een stukje beter dan de al meesterlijke versie op Five Leaves Left, met name door de toevoeging van het fluitspel. Zij die nog niet vertrouwd zijn met 's mans werk, beginnen inderdaad misschien best met één van de eerste twee studio-albums, maar deze plaat is voor mij onmiskenbaar een meerwaarde in zijn repertoire!

Dit is ook exact mijn gevoel over zijn muziek. Het singer-songwriter genre spreekt me op zich niet zo aan, maar bij Nick kan ik bijna elk nummer wel appreciëren en me inleven in zijn wereld, iets waar geen andere vergelijkbare artiest ook maar bij in de buurt komt.

Prachtige verzameling aan songs van Nick Drake, en de songs die hij nog had klaar staan voor zijn vierde album komen nog het beste uit de verf. En hoe mooi is en blijft het nummer Rider On The Wheel toch wel niet.

Ik verkies dit album zeker boven Bryter Layter, wat ik een Nick Drake onwaardige plaat vind, en zelfs boven Fives Leaves Left - en dat zegt genoeg over de kwalitiet van de nummers die hier te vinden zijn. Werkelijk magistraal. Hier bewijst Nick Drake wederom waarom hij tot mijn favoriete artiesten behoort.

Ik vind dat rauwe randje juist zo gaaf. Zijn officiële albums zijn soms net wat te gepolijst naar mijn smaak. Maar bij Black Eyed Dog hoor je de echte, onvervalste emotie van Nick en dat snijdt door je ziel.