Goeie plaat wel, dit, van het Franse screamogezelschap Daïtro. Ik kende de band al van een split met Raein waarop hun rol zeker verdienstelijk was maar de nummers toch net wat bleekjes leken bij de geniale screamo van het Italiaanse screamo. Deze plaat lijdt daar veel minder onder (onder bleekjes lijken bedoel ik, al dan niet door afwezigheid van Raein) en is eigenlijk verrassend fantastisch. Waar Daïtro mij op de split met Raein niet helemaal wist te overtuigen mede vanwege een niet bijster opmerkelijke scream, is hier alles wel gewoon dik in orde. Mooi meeslepend geluid dat (voornamelijk in de rustigere gedeeltes) bij vlagen wel wat van Envy heeft (toch wel een groots compliment wat mij betreft, aangezien die band nog altijd een unicum is) en een eigenlijk geweldige scream ook. Mooie taal wel voor screamo ook, dat Frans; dat liet Amanda Woodward ook al horen, hoewel ik Daïtro wel stukken beter vind. 4* voor deze plaat. Opvolger Laisser Vivre Les Squelettes ben ik ook aan het ontdekken en die is zo mogelijk nog mooier. Tipje.
