Daïtro - Laisser Vivre les Squelettes (2005)

Hoezee! Melodische screamo! Daïtro brengt stevige, mooi geproduceerde post-rock met screams eroverheen. De vergelijking met Envy ligt dus voor de hand, al vind ik de vocalen hier veel beter. Ook is het meerstemmige gitaarspel hier erg melodisch, wat al meteen opvalt bij het beluisteren van het openingsnummer. Soms doet het gitaarspel wat denken aan shoegaze doordat er één gitaar is die hetzelfde akkoord schier eindeloos blijft doorspelen terwijl de ander er iets overheen speelt. Wanneer dan plots het akkoord wisselt of wegvalt geeft dat een fijne climax. Het drumwerk is niets speciaals en klinkt ook erg galmend, maar stoort nergens.

Kortom, muzikaal is dit leuke post-rock, maar puur instrumentaal zou deze plaat wel inzakken als een pudding. Gelukkig zijn er de vocalen van ex-Gantz zanger Aurélien. Op enkele stukken spoken-word na schreeuwt 'ie alle Franse teksten. Hij zingt constant tegen de limiet, maar het gebrek aan dynamiek maakt hij gedeeltelijk goed met het dwingend, intense karakter van de zang. Het geeft de nummers de nodige pit, en maakt van deze Laisser Vivre Les Squelettes een erg fijne, samenhangende screamo plaat. Een beetje te weinig afwisseling (maar daar heb ik wel vaker last van bij post-rock) om een echt hoge score te krijgen, maar 3,5* verdient dit zeker.

In de categorie 'trek eens een willekeurige plaat uit de kast'.
Screamo, daar luisterde ik vroeger vaker naar. Leuk weer eens te horen. Genoeg variatie, maar eerder ging het er wel meer in als koek.
Mijn katten moesten er even aan wennen.