Duncan Browne - Duncan Browne (1973)

Bijzonder ingetogen en somber album van Duncan Browne. Album heeft weinig van doen met zijn latere werk en is eigenlijk gewoon een folk-album in het verlengde van Nick Drake. De begeleiding is minimaal en het accent ligt grotendeels op het fraaie akoestische gitaarspel van Browne. Helaas zijn niet alle nummers even sterk maar er staan wel wat pareltjes op. Beste nummer is wat mij betreft "My Old Friends". Dit bijzonder melancholische nummer kan zich meten met "River Man" van Drake.
Beetje vreemd trouwens dat dit album nog niet is opgepikt door de grote schare folk-liefhebbers op MuMe.

Ben onder de indruk van dit mij dusver onbekende plaat van dito talent: mooie melancholieke stem, meester op de guitaar en prachtige arrangementen.
Doet inderdaad soms aan Nick Drake denken, maar nog meer aan het vroege werk van Bruce Cockburn. Grote schare folkliefhebbers: kennen we dat ?

Heb ineens -vaak geprobeerde platen die ik nu ineens wel goed vind-syndroom. En dit is er dus na Van dyke Parks-discover america, weer zo een. Wel tig keer gedownload en weer gedelete. Echt prachtig en voornamelijk origineel. het blijft spannend door de verassende arrangementen. Wist niet dat Bowie het nummer criminal world had gecoverd van duncan's latere band Metro. Blijf t zeggen Bowie had smaak in die tijd!

Overigens lange plaat voor die tijd, of zijn er bonustracks bijgevoegd?

Het gebeurt mij ook wel eens dat ik een al weggezet album (op het plankje "valt een beetje tegen" geparkeerd) in de herkansing plotseling wel spannend en interessant vind. Dit album is er zo een. Ik vind de stem van Duncan Browne soms inderdaad een beetje aan die van Nick
Drake doen denken, maar verder hoor ik vooralsnog niet zoveel verwantschap. De cd blijft boeien en voorlopig binnen handbereik.. Voorlopig 3,5 ster.