Pharoah Sanders - Love in Us All (1974)

'To John'. Wat een joekel van een apocalyps, verdorie toch! Zo hart, zo extreem heeft Sanders het niet meer gedaan sedert 'Izipho Zam' (een "jeugdzonde" ), terwijl we nu in de 'Impulse!'-periode zitten waarin wordt aangenomen dat Sanders de pedalen kwijt was. 'To John' is zodanig gestoord dat 's mans mentale gezondheid inderdaad in twijfel kan worden getrokken, maar een "gek" maakt zo geen nummers, dat staat vast. Zelfs de doodsklokken, op het einde van het nummer, gaan er sneller van luiden.

Helaas is de plaat verkeerd opgebouwd: het rustig kabbelende 'Love is Everywhere' komt beter tot zijn recht bij een beluistering na het ferme wapengekletter. Het is wat ik een typische "gelofte van het paradijs" pleeg te noemen: een vrolijk musicerend ensemble dat wild om zich heen brult dat de liefde waarlijk overal om ons heen is. De liefhebbers kennen dat verhaal, maar dit keer heeft Sanders Leon Thomas niet meegebracht en schreeuwt hij er zelf als een bezetene op los. Wat betreft het vocale gedeelte is 'Love in Us All' dan ook een absoluut dieptepunt.

Ook de veranderde line-up van Sanders is een interessant gegeven. Cecil McBee blijft de strijkende bassist, maar op piano heeft Lonnie Liston Smith plaats geruimd voor Joe Bonner. De man permitteert zich meer vrijheid en vormt zo een tegenhanger voor Sanders: waar deze plots heel extreem wil gaan spelen houdt hij het gecontroleerd, en vice versa. Zo krijgt het collectief musiceren een extra dimensie, al kan Joe Bonner de briljante solo's van Smith helaas nergens evenaren. Elke medaille heeft zo zijn keerzijde, naar het schijnt...

Zeker een interessant album, dat helaas ook alleen gere-issued werd in Japan (denk ik toch). Voer voor fanaten.

Nier per se Pharoah Sanders zoals ik hem graag hoor. Heel meditatief en mellow. Niks mis mee, er wordt een fijne ambiance gecreëerd. Maar springt er daarom ook niet echt boven uit.