The Ancient Technology Cult - Sacred Engines (2001)

De titel van het nummer "The Shining Ones" heeft Jim Kirkwood nogmaals gebruikt op zijn album Shroud of Many Colours. Alleen hebben de 2 nummers muzikaal niets met elkaar te maken. Tevens duurt de versie van Shroud.....nog eens dik 40 minuten.

The Ancient Technology Cult is één van Jim's pseudoniemen. Muzikaal gezien kan het echter zo voor een Jim Kirkwood-album doorgaan.

Zoals ik al elders schreef, Jim Kirkwood houdt van doorwerken waarbij ook muziek verschijnt onder andere namen, zo eentje is The Ancient Technology Cult. Dit Sacred Engines begint gelijk krachtig met Anange Het begin daarvan doet me denken of er een zware klassieke symfonie begint. Dit is echter van korte duur, want al snel zijjn rollende sequencers te horen. Qua sfeer doet het me denken aan iemand die aan het hardlopen is op het strand. Een mooi uitgestrekt beeld waar echter niet veel op te zien is en zo is muziek ook wel. Tot dat op het eind het orkest nog even om de hoek komt kijken. A Place of Serpents begint erg zacht en de geluiden doen me in eerste instantie aan het spoor denken. Hierna volg een lage toon waar verschillende zakken op zijn te horen. Later in de compositie komt er wat ritme bij waardoor ik wat los van de grond komt. Qua muziek moet ik denken aan de electronische muziek zoals deze in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt. Echt draken, wat serpents min of meer zijn, hoor ik niet of het moet zijn dat ze net bezig waren met een sierlijke dans. Het einde van deze track is bijna sprookjesachtig.

Met geluiden die aan het spookhuis doen denken begint The Shining Ones. Even lijkt het stil te worden door een lage toon die in de verte is te horen. Na verloop van tijd komt er heel subtiel leven in de brouwerij. Qua sfeer doet het me denken aan een kunstschilder die met beleid met zijn verf bezig is. Na ongeveer vijf minuten lijkt het wel of er een gordijn open gaat. Dit is van korte duur, want er volgt opnieuw subtiele muziek, tot dat later daar de spookhuis geluiden er weer zijn op een wat monotone beat. Na het einde toe verandert er niet zo veel en dat is jammer te noemen. Heel delicaat is het begin van A Garden in Eden. Het lijkt wel of een kogeltje zich sierlijk door een buis een weg baant. Later zijn er vogels te horen en lijkt de zon wel op te komen. Hierdoor geeft een mooie tuin haar geheimen prijs. Als daar later een diepe bastoon bijkomt wordt de sfeer warmer en in gedacht zie ik een Oostere tuin voor me. Wel is het jammer dat het daarna ineens stopt.

Holy Blood begint met geluid of iemand met een tuinslang een auto schoon spuit. En dan volgt haast klassieke muziek. Ik hoor een vrouwenstem die zo uit een opera had kunnen komen. Erg lang duurt die sfeer niet, want de kraan des onheils wordt opengedraaid. Even een rustig moment waardoor ik het gevoel krijg langzaam door een tunnel te gaan, maar aan diverse geluiden is wel te horen dat er iets staat te gebeuren. Maar dat is schijn, want zodra er wat strandgeluiden zijn te horen stopt het ineens.

Hierdoor zit ik wel met een vreemd gevoel naar de eerste tonen van To the Ends of the Earth te luisteren. Een beat waarop je de klok gelijk kunt zetten klinkt door de kamer. Op die beat zijn best vrolijke geluidjes te horen de me wat denken aan iemand die net zijn synthesizer uit de verpakking heeft gehaald en wat aan het uitproberen is. Waarmee een album ten einde komt met hier een daar een hoogtepuntje, maar echt geraakt heeft dit album me niet. Als ik een schoolmeester zou zijn kreeg het een 6 min.