Dystopia - Dystopia (2008)

Het huis aan de overkant staat leeg. Niemand die er een haan naar kraait. Mooi zo, moesten ze gedacht hebben. En binnen een week of twee was het huis gekraakt.

De volgende ochtend loop ik door de stad en zie ik dezelfde jongeren die aan het protesteren zijn tegen het kapitalisme, of was dat nou het materialisme? Het komt er iedergeval op neer dat ze tegen de huidige maatschappij waren. Sterker nog, ze walgen ervan...of althans, dat willen ze.

Een week later loop ik lang ht huis en er word mij een cd in mijn handen gedrukt. Een half verrot hoesje, met hier en daar melkresten. "Als je de muziek leuk vind, kom dan morgen om 10:00 naar het krot" word er gezegd.

Als ik thuiskom blijkt niet alleen het hoesje besmeurt, maar ook de cd zelf. Een vieze, rottende geur van oorsmeer. GATVER, de korstjes zitten nog op de cd zelf. Maar ja, terug gaan naar de buren om om een nieuwe te vragen, dat is ook onbeleefd.

*slaakt een zucht van verlichting* Na een hoop boenen en schrobben heb ik de cd toch nog bespeelbaar kunnen maken hopelijk, Ik doe hem in de cd-speler, en...en...ja, hij doet het nog!

Vieze, vuile en ruige muziek komt op je afgestormd. Niet als een bulldozer of als een "raging bull", maar op een manier waarop je niet schoon word achtergelaten. Bevuilt door modder, omringt door motten, wanneer je deze cd opzet is niets of niemand meer veilig voor vuil.

En toen was er nog een concert...

Alhoewel, concert is een beetje sterk uitgedrukt. Optreden in een jeugdhonk, zo kan je het beter omschrijven. Ik kom eraan, en hier en daar zie ik wat jongeren naar binnen lopen. Pfuh, ze stinken. En dan begint het optreden. de meeste zitten aan een jointje, kijken met lome ogen naar de mensen die zich uit staan te sloven met headbangen, dansen, pogo'en of iets anders.

Optreden is afgelopen, ik stink uren in de wind, wil in bad, me fris voelen!