Laurie Anderson - Mister Heartbreak (1984)

Mijn eerste kennismaking met Laurie Anderson's hypnotiserende stem. Ze is begonnen met performances en muziek maken omdat ze als docent op een Art-school enigzins teleurgesteld was in het werk van haar studenten. Het grote publiek werd bereikt met de hit O Superman in 1981. En wat dan? Gaan voor het gemak en het grote geld of doorgaan met het maken van grens- en geestverruimende multimediakunst? Het antwoord heette United States, een performance van 8 uur, verdeeld over twee avonden, waarbij m.n. het consumptieve Amerika en uitwassen daarvan aan de kaak werden gesteld - van Dolly Parton via Brooke Shields tot Jimmy Carter en alles wat daartussen zit. Een voorzichtige uitsnede vormt Mister Heartbreak, naast de 4CD-box United States Live (die op MusicMeter overigens nog niet is toegevoegd...).
Deze uitgesproken heldere studioplaat (Dank u, Bill Laswell!) bevat veel moois. Een greep: het duet met Peter Gabriel (Exellent Birds), het emotionele Gravity's Angel (ook weer met Gabriel in b. voc.), het verradelijke Langue D'amour. En dan zijn er nog 4 werkstukken over.
Gekozen voor de moeilijke weg van het experiment uitgewerkt in gedragen muziek. We horen tegenwoordig veel te weinig van haar. Zelfs in dit forum lijken weinigen van haar bestaan af te weten. Misschien dat dit schrijven bijdraagt tot een (her)waardering.

We horen weinig op muziek gebied van haar, maar een multitalent heeft meerdere musen waar ze verantwoording aan verschuldigd is.
Gesproken woord avonden, en schrijven zijn naast beeldend werk zaken waar ze haar tijd graag mee vult.

Terwijl ik in maart schreef dat Laurie Anderson tegenwoordig meer op andere manieren haar kunsten ten toon sprijdt; deed ze in dezelfde maand dit optreden.
Ik ben blij verrast; duidelijk ouder geworden is ze echter nog niets van haar charme, scherpe blik en humor kwijtgeraakt.
Only an Expert: Een geweldig stuk over de zogenaamde behoefte aan "experts" van tegenwoordig: kunnen we zelf niet meer denken?

Hoe ze hier Oprah en Bush en Gore ten tonele voert ; ik vind het zeer vermakelijk en stemt tegelijkertijd tot denken.
Weet iemand of dit ook op plaat is verschenen?

expert

prachtige cd met sharkey's day als subliem hoogtepunt , en dan op het eind wanneer william s burroughs wat meebromt , geniaal soms ook het prachtige excellent birds met peter gabriel , voortreffelijk, sterke madam

ze is later ook mevrouw reed geworden , 2 bloody artists together en waarschijnlijk de enige die sylvia reed kon vervangen bij ome lou

Een kippenvel album. Ik kende haar alleen van 'Oh Superman', vond ik een beetje over the top. Later hoorde ik dit album en is echt geweldig. Wat een prachtige stem heeft die vrouw en wat een diepgang in de nummers. Nu na jaren hoor ik er nog steeds wat nieuws in. Dat Peter Gabriel meedoet maakt het voor mij helemaal compleet.

Te lang al geen bericht hier, dan maar op deze manier weer onder de aandacht brengen:
http://www.youtube.com/watc...
Op gitaar Adrian Belew

Beelden van http://www.musicmeter.nl/al...

Nooit geweten dat het origineel van Gabriel's 'Excellent Birds' een samenwerking met deze dame was. Het commentaar hier maakt me nieuwsgierig naar dit album. Ik ga eens luisteren.

'Excellent Birds' in inderdaad een "echte" samenerking in schrjiven en maken. Gabriel doet ook backing vocals op track 2 en 3.

Aangename verrassing. Ik had natuurlijk wel een vaag idee van wie Laurie Anderson was, maar ik durfde me er nog niet aan te wagen. Ik had het idee dat zij wel origineel en creatief moest zijn, maar 'ze is ook een beetje raar', dacht ik.

Als ik dit hoor, moet ik echt even goed nadenken om een vergelijkbaar album te noemen. Mister Heartbreak legt de nadruk erg op ritme en geluidseffecten. Er is relatief weinig melodie en de klassieke popstructuren worden omver gegooid. We mogen ook eigenlijk wel stellen dat dit de popmuziek voor een groot deel ontstijgt. Laurie Anderson heeft duidelijk een stuk meer artistieke zeggenschap dan de gemiddelde popmuzikant.

Ik hebt ook eigenlijk voortdurend het idee dat ik om me heen moet kijken, omdat ik een performance of happening verwacht bij deze muziek.

'Langue D'amour' gaat wel net even iets te lang door.

Dit is helaas de enige cd die ik van Laurie Anderson ken (en ook heb), maar hij is bijzonder gaaf! Een heel eigen geluid, klinkt af en toe haast experimenteel, maar zo apart dat het zeker de moeite waard is om hem in je verzameling te hebben. En dan de uitsmijter: Sharkey's Night....geniaal...

Kwam het album vandaag tegen op vinyl voor een erg aantrekkelijke prijs. Kende dit album niet maar zag wel op de achterzijde van de lp een keur aan bekende artiesten. Toch maar meegenomen en geen spijt van. Typisch Laurie Anderson met die hoekige, experimentele songs. Bevalt me erg goed. Leuke aanwinst voor mijn vinyl collectie.

Nadat Laurie Anderson met 'O superman' 1 van de meest onwaarschijnlijke pophits ooit had gescoord, kocht ik de LP 'Big science'. Deze viel me op de schitterende titelsong en 'From the air' na niet mee: toch wat eenvormig (hoe origineel dan ook). De plaat "Mister Heartbreak" was daarna een dikke meevaller. Een prachtig gelaagd en organisch/etnisch geluid waarin de melodie meer plaats heeft. Anderson zingt hier meer en dat kan ze ook. Ik vind het een hoogtepunt van de vroege jaren tachtig; zeer aanbevolen avant garde voor dummies (:oftewel popliefhebbers: uiteindelijk zijn het 'gewoon' liedjes die weer niet erg 'gewoon' zijn, begrijp je wel?.....Luister nou maar 'gewoon'!).

Ook dit tweede album is het niet voor mij. Ik houd blijkbaar niet van haar gedeclameerde teksten, want "zingen" kan ik dit niet noemen. Dit declameren, plus de klank van haar stem - het wekt een grote weerstand bij mij. Ook de klank van het synclavier vind ik allesbehalve mooi. Wel zijn de composities inventief, en bovendien speelt op het gehele album Bill Laswell op bas, wat een pluspunt is.
Maar: de mooiste twee nummers zijn voor mij Excellent Birds waarop Laurie's stem ondergeschikt is en Peter Gabriel domineert (het had zó op een album van Gabriel kunnen staan), én het afsluitende Sharkey's Night, waarop zowel Laurie Anderson als de door mij gehate synclavier ontbreken, maar dat wel de markante stem van William S. Burroughs laat horen. Maar dat is niet genoeg om dit synthetisch klinkende album te redden natuurlijk.