Holy Terror - Terror and Submission (1987)

Via een collega leren kennen, erg vette muziek!

Holy Terror is de band rondom voormalig Agent Steel gitarist Kurt Colfelt. Muzikaal wijkt het ook niet erg af van de (oude) Agent Steel. Wellicht iets minder melodieus dan Agent Steel maar de gejaagde speed/thrash is hoewel wat rommelig geproduceerd van behoorlijk hoog niveau.

Distant Calling is toch wel het mooiste nummer en batst goed over die productie heen.

Blood of the Saints is mijn favoriet van deze plaat.

Inderdaad een goei nummer, maar ik vind het hele album erg sterk.

Dat vind ik ook.
Volgende week maar eens op zoek naar Mind Wars op vinyl

Die klinkt wat beter en strakker maar de nummers zijn wat minder vind ik. Maar dat heb ik ook al bij Mind Wars zelf geschreven.

Als je geen origineel exemplaar kan vinden en 'm toch absoluut wil, beide albums zijn een paar jaar geleden opnieuw op vinyl uitgebracht.

Dit album klinkt wat rommeliger dan Mind Wars maar ook ik vind van dit album de nummers beter.




Zo heb ik dit album anderhalf jaar geleden op vinyl gekocht. Uitgebracht op rood vinyl door Back on Black in 2006.

Aha.

Guardians of the Netherworld en Distant Calling ken ik nog van mijn tapetrading dagen, ik verklaar mij nader: ik gaf altijd cassettes van 2 x 45 minuten mee, genoeg voor twee albums en hier en daar een nummer om de capaciteit volledig te benutten. Mijn maten deden hetzelfde en zo werden weer nieuwe groepen ontdekt. Er is opnieuw een - rarara - nostalgiefactor maar het zijn twee klassenummers. Derde favoriet is Alpha Omega / The Bringer of Balance, dat is de volledige titel van nummer 9.

Voor de mensen die nog nooit gehoord hebben van de topic Het Metal Album van de Week en de collega's in die topic kan ik nog het volgende zeggen: deze staat / stond hoog in mijn lijstje voor in te dienen albums omwille van de kwaliteit en het obscure karakter. Helaas voor mij, een aantal eminente collega's kennen deze maar al te goed . Oververdiend want dit is heel goed! Bij de juiste prijs op vinyl twijfel ik geen fractie van een seconde.

Nog een kleine bemerking bij aankoop, er is een Amerikaanse en een Europese versie: klik eens op "additional notes".

Ik zie dat daar sprake is van een andere tracklist, maar mijn exemplaar (Under One Flag, manufactured in U.K.) heeft precies dezelfde als die daar voor de U.S. versie wordt opgegeven.

Voor de titel van het laatste nummer zal ik een correctie doorsturen.

Bij die snelle actie best wel goed kijken of het om een origineel exemplaar gaat Sir. Want zo'n reissue op back'on'black heeft toch niet dezelfde uitstraling en klinkt vaak ook minder goed. Zeker als het gekleurd vinyl is wat meer naaldruis veroorzaakt.

Terechte opmerking, Kronos, want collega's Dazzler en maanvaarder hebben me er tijdens meetings op gewezen om altijd goed het label te bekijken. Je zou voor alle zekerheid op je verlanglijst ook de labels moeten bijzetten. Voor je het weet, heb zo'n niet al te propere versie vast. Ik ga eens een dagje Antwerpen moeten inlassen voor je alles meehebt .

Ik had zin om een 4,50 te geven want meer dan eens had ik hetzelfde gevoel als bij After the Fall From Grace van Savage Grace, dezelfde tempo's en tempowisselingen, een ietwat onzekere zanger maar jammer genoeg ietwat minder strak ingespeeld. Het gitaarwerk vind ik schitterend. Deze groep kon het veel verder hebben gebracht.

Het wat rommelige karakter associeer ik niet onmiddellijk met het soort melodieuze nummers dat hier te horen zijn maar dit geeft het album wel een rauw thrash randje dat mij zeer bevalt.

Nog altijd een prima plaat met een aantal rake uitschieters voor mij waaronder Guardians of the Netherworld en Distant Calling en heel smakelijk gitaarwerk van ene Matt Fox en ene Kurt Kilfelt. Deze laatste was dan weer bekend als Kurt Colfelt bij zijn vorige groep Agent Steel, waar bij speelde op hun debuutalbum Skeptics Apocalypse uit 1985, ook zo’n kraker.

Erg vette plaat van deze band. Heerlijk gitaarwerk om van te genieten.

Ik vind het echt veel te rommelig. In tegenstelling tot de eerste plaat van Agent Steel, vind ik het materiaal dan ook niet echt bijzonder. Sowieso jammer dat de focus op de snelheid ligt. Het is geinig om eens te horen, maar ik hoor hier blijkbaar niet de legendarische band in die jullie horen.

'Geinig om eens te horen...'

Tja.

Als je het wat beter zou beluisteren zou je wellicht opvallen dat de focus niet zomaar op snelheid ligt maar er ook genoeg memorabele melodieën aanwezig zijn. En wie weet zou je zelf ooit eens tot de conclusie kunnen komen dat het rommelige juist wel karakter geeft aan dit album.

Of niet. Ook prima natuurlijk.

Memorabele melodieën? Vooruit, het is nog net niet zo willekeurig als het gesoleer bij Slayer, maar als ik goede melodieën wil horen, zet ik wel een plaat van Forbidden of Flotsam & Jetsam op. Voor een prettig rommelig karakter draai ik Seven Churches wel.

Voor een prettig rommelig karakter met goede melodieën draai ik wel eens Terror and Submission.

Ik snap je reactie eigenlijk niet zo. Er staat hier reeds geschreven dat het minder melodieus is dan Agent Steel. Het woord rommelig is zelfs al een vijftal keer gevallen. Niemand heeft het over een legendarische band. Al is de muziek van Holy Terror wel een heel klein beetje uniek. Dat opsommen van betere alternatieven slaat hoe dan ook nergens op. Dan hoef je ook geen Possessed te draaien want voor een prettig rommelig karakter hadden we Venom al. En voor goede melodieën is er Monteverdi.

En ik snap eerlijk gezegd niet waarom je vooral in je eerste reactie wat kleinerend doet. Ik weet heus wel waar ik het voor mezelf over heb. Als jij kickt op willekeurig gesoleer, vind ik dat verder best hoor. Ik zie alleen geen reden om hiervan stijl achterover te slaan. Zoals gezegd, ik heb genoeg alternatieven die dat wel doen.

Dat zal wel. Maar met o.a. een uitspraak als 'het is geinig om eens te horen', wek je bij mij niet de indruk het serieus een kans te hebben gegeven. Dat hoeft ook niet, maar ik kan dan ook moeilijk je oordeel serieus nemen.

Bovendien geef je nog aan al genoeg alternatieven te hebben waarvan je wel stijl achteroverslaat. Blijft de vraag wat je eigenlijk dacht of hoopte te vinden in Terror and Submission en waarom.

Ik heb de plaat drie keer gedraaid in de afgelopen dagen. Als er dan nog geen vonk overspringt, zal dat normaliter niet meer gebeuren. Toch waren het geen vervelende luistersessies, vandaar drie sterren. Waarom ik de Terror and Submission draai? De cd staat al jaren in de kast en heb ik al bijna evenlang niet meer gehoord. Ik heb 'm gekocht in een tijd waarin ik veel cd's kocht en vaak op de status ervan afging. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iemand negatief heb uitlaten over Holy Terror. Ik hoopte een (cult)klassieker in handen te hebben. Is dat zo gek?

Nee. Het is alleen gek dat je nu denkt geen (cult)klassieker in handen te hebben.

Mogelijk klinkt de lp ook wel beter dan de cd. Op Amazon staat een review te lezen over de cd uitgegeven door Blackened Records (2006). Blijkbaar niet zo'n beste remaster. klik
Eerder (1993) is er ook nog een Japanse uitgave op Pony Canyon verschenen.

Of een plaat een (cult)klassieker is of niet, is iets wat algemeen bepaald wordt. Daar heb ik als individu niks over te zeggen. Ik vind het dan ook helemaal niet erg dat deze plaat die status heeft, maar ik deel die opvatting gewoon niet. Ik geloof ook niet dat een beter geluid daar veel verandering zal brengen. Ik heb inderdaad die Blackened uitgave overigens, maar toevallig ook een eerste pressing van Mind Wars. Die zal ik binnenkort eens luisteren. Kan ik de twee uitgaves mooi naast elkaar leggen.

Felle speed / thrash (soms gewoon heavy - 'Guardians...', 'Distant...') metal met een fijn gevoel voor melodie en best veel catchy / epic momenten, die me in dat opzicht wel es doet denken aan Trauma ('Scratch and Scream') en Abattoir ('The Only Safe Place'). Dat Kronos de zanger met die van Heathen ('Breaking...') associeert, laat ik voor zijn rekening, deze doet mij eerder denken aan bv. een David Wayne.

Ik zou hem bijna meteen (heb deze een tijd terug ook al wel vaak gehoord) op vijf sterren zetten, maar ik wil 'm eerst (opnieuw) wat beter leren kennen.

Vrijdagmiddag vergeten pareltjes middag. Heerlijke eigenwijze thrash met een zanger die het net even anders laat klinken.