Miwagemini - This Is How I Found You (2007)
mijn stem
2 stemmen
0
geplaatst: 21 september 2008, 22:14 uur
Het hoesje trok me en die naam maakte het nog wat exotischer: kom op aERo dat moet je dan eens gaan proberen, en zo geschiedde.
Heel lief begint Picnic. Als een ronddolend elfje dat enigszins verdwaasd rondkijkt in onze wereld trippelt ze voort niet wetende waar ze nu eigenlijk moet of wil.
Op Traveling Man komt ons elfje los en gaat ze op de bluesy tour. Het doet wat denken aan Isobel Campbell samen met Mark Lanegan maar dit elfje is dan toch minder lief dan Isobel. Miwa heeft het dan ook zwaar met de mannen: 'My man's a traveling man. He don't tell me where he's been. But it's not hard to find out where he's been. He leaves a trail of broken hearts'.
Waarschijnlijk is Miwa ook onderdeel van die trail of broken hearts, want Something Ordinary klinkt zo ongelooflijk zielig en maakt haar aandoenlijk: alsof haar frêle schouders alle last niet in haar eentje kunnen dragen.
Gelukkig is het niet een en al droefheid. Op Pieces klinkt ze al weer wat opgewekter. Miwa is een stoere meid, niet meer huilen nu, kin omhoog en doorgaan.
Forever for Never laat het elfje in Miwa terugkeren. Heel lief, heel klein weet ze vriend en vijand te vertederen.
Vertederend wil ik Room of You niet noemen, eerder verleidelijk. Dit nummer kent een beetje het exotische, erotische wat ook Portishead heeft, alleen ontbreekt hier de electronica.
Op Crazy over You komt het ruwere randje weer naar voren: de dame die wel lief mag lijken maar dat toch niet altijd is. Beetje stout en daardoor des te gevaarlijker en toch ook weer niet die overdreven stoere rockchick. Voor dit soort types moet je extra oppassen.
Angel's Prayer borduurt hier een beetje op voort maar zorgt ook een beetje voor een inkakmomentje. Alle concentratie van het begin was misschien toch wat te veel voor mij en ik raak het hier bijna kwijt, maar gelukkig duurt dit album niet al te lang want met het 1 minuut durende Paperwhites sluit ze dit album betoverend af en weet ze dit album door het kort te houden te behoeden voor langdradigheid en hierdoor blijft het krachtig.
Liefhebbers van Cat Power, Jolie Holland en misschien toch ook Portishead (of beter: Beth Gibbons solo) moeten hier misschien maar eens naar gaan luisteren en verder is het ook geschikt voor mensen die op zoek zijn naar een nieuwe bijzondere vrouwelijke singer-songwriter. Want bijzonder dat is Miwa Gemini zeker wel.
Heel lief begint Picnic. Als een ronddolend elfje dat enigszins verdwaasd rondkijkt in onze wereld trippelt ze voort niet wetende waar ze nu eigenlijk moet of wil.
Op Traveling Man komt ons elfje los en gaat ze op de bluesy tour. Het doet wat denken aan Isobel Campbell samen met Mark Lanegan maar dit elfje is dan toch minder lief dan Isobel. Miwa heeft het dan ook zwaar met de mannen: 'My man's a traveling man. He don't tell me where he's been. But it's not hard to find out where he's been. He leaves a trail of broken hearts'.
Waarschijnlijk is Miwa ook onderdeel van die trail of broken hearts, want Something Ordinary klinkt zo ongelooflijk zielig en maakt haar aandoenlijk: alsof haar frêle schouders alle last niet in haar eentje kunnen dragen.
Gelukkig is het niet een en al droefheid. Op Pieces klinkt ze al weer wat opgewekter. Miwa is een stoere meid, niet meer huilen nu, kin omhoog en doorgaan.
Forever for Never laat het elfje in Miwa terugkeren. Heel lief, heel klein weet ze vriend en vijand te vertederen.
Vertederend wil ik Room of You niet noemen, eerder verleidelijk. Dit nummer kent een beetje het exotische, erotische wat ook Portishead heeft, alleen ontbreekt hier de electronica.
Op Crazy over You komt het ruwere randje weer naar voren: de dame die wel lief mag lijken maar dat toch niet altijd is. Beetje stout en daardoor des te gevaarlijker en toch ook weer niet die overdreven stoere rockchick. Voor dit soort types moet je extra oppassen.
Angel's Prayer borduurt hier een beetje op voort maar zorgt ook een beetje voor een inkakmomentje. Alle concentratie van het begin was misschien toch wat te veel voor mij en ik raak het hier bijna kwijt, maar gelukkig duurt dit album niet al te lang want met het 1 minuut durende Paperwhites sluit ze dit album betoverend af en weet ze dit album door het kort te houden te behoeden voor langdradigheid en hierdoor blijft het krachtig.
Liefhebbers van Cat Power, Jolie Holland en misschien toch ook Portishead (of beter: Beth Gibbons solo) moeten hier misschien maar eens naar gaan luisteren en verder is het ook geschikt voor mensen die op zoek zijn naar een nieuwe bijzondere vrouwelijke singer-songwriter. Want bijzonder dat is Miwa Gemini zeker wel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.