Helmet - Aftertaste (1997)

De laatste echt goede Helmet cd.

Gaf laatst een 4, maar ik heb er een halfje bovenop gedaan.
Ontdanks de verandering naar een soort post-grunge geluid valt her hier nog genoeg te genieten van de oude Helmet sound.

Helemaal mee eens. Ik vind dit een ondergewaardeerde cd.
Halfje meer; 4*

Mjn eerste kennismaking met Helmet. En het bevalt wel, maar na een tijdje zakt het weg. Lijkt wel of alles op elkaar lijkt.

Ook een geweldig album dit, ongeveer van hetzelfde niveau als Betty, maar het heeft toch een heel andere sfeer. Stanier doet het nog steeds geweldig op de drums, het is soms zo strak dat het lijkt alsof een digitale drumkit is gebruikt.
Zoals bij alle Helmet platen moet je wennen aan de complexe ritmes, riffs (vaak ook combinaties daarvan), en variatie in zang, maar dat is op deze plaat nog enigszins respectabel gehouden.
Absolute uitschieters zijn voor mij Pure, Crisis King, Broadcast Emotion en als hoogtepunt Driving Nowhere. Wat een geweldige riffs, drums, zang en vooral de solo is gewoon niets meer dan kippenvel.

Naar mijn mening hun beste album.De gitaar en zangpartijen van Page Hamilton komen hier het best tot hun recht.Vooral op Renovation,Pure en het sublieme Driving nowhere stijgt Helmet tot ongekende hoogten.

Voorganger Betty was destijds een aangename verassing ofschoon ik de plaat tegenwoordig nooit meer draai. Aftertaste gaat door waar Hamilton was gebleven; afgemeten riffs, staccato zanglijnen en een heldere productie.
Desalniettemin voelt Aftertaste aan als een herhalingsoefening, het is niet slecht, Hamilton kan nog steeds niet zingen maar het songmateriaal klinkt eenvormig.
Variatie was toch al nooit het sterkste punt van de band maar hier begint het op te breken. Het is alsof ik naar 1 lang nummer zit te luisteren en dat maakt Aftertaste een vermoeiende exercitie.
Slecht is het allerminst, een voldoende kan ik er nog wel aan meegeven maar voorganger Betty stak dan toch een stuk sterker in elkaar.

Ik vind deze juist beter dan Betty, het is een soort van Deftones light. Pure is een lekkere track, de riffs zijn top de zang vind ik hier weliswaar wat sterker kwa pure zang, algeheel hele vette track.
Opvolger Renovation is ook weer een track die nog steeds vette riffs heeft maar algeheel een lichtere track is dan het oude ouvre van Helmet. Het neigt bijna naar punk. Ik vind het zelf een lekkere track. Ik vind dat juist op dit album de variatie kwa instrumentale gedeelte wat meer tot uiting komt, er zitten wat meer tempo/melodie wisselingen in dan het eerdere beukwerk. Ik vind beide top, heb geen voorkeur.
Exactly What You Wanted vind ik ook erg lekker in het gehoor klinken, met name de wisselingen in het gitaar spel. Ook het tempo van de track gaat heen en weer, wel vet gedaan. Veel instrumentale stukken. Een beetje Thumb hier (ik ga door met de vergelijkingen).
Driving Nowhere neigt zelfs naar Weezer, wellicht ben ik de enige maar ik zou mij zo kunnen vergissen dat dit Weezer is
Birth Defect is een van mijn favorieten van alle Helmet albums, relatief kort nummer maar gaat helemaal los.

Ik had deze op 3.5, maar ik vind deze beter dan Betty dus zet deze op 4*.