Steve Turre - Rhythm Within (1995)

Met Steve Turre (Trombone, Seashell), Herbie Hancock (Piano), Pharoah Sanders (Saxofoon), nog 13 muzikanten die ik niet ken

Steve Turre is nog compleet onbesproken hier op mume, maar voor mij zeker geen onbekende; Hij is de vaste trombonist op vele Woody Shaw albums uit de 70's die ik heb en ik kwam zijn naam recent bij Rahsaan Roland Kirk ook weer tegen. Dus hoog tijd om de output van Steve ook maar eens te gaan verkennen dacht ik zo.

Steve Turre heeft naast Woody Shaw en Rahsaan Roland Kirk ook veel opgenomen met o.a. Cedar Walton, Lester Bowie en Santana voordat hij zich als leider manifesteerde. En met name de sound van Roland Kirk schemert door in de albums van Steve. Hij is het best in het hokje van de afro-latin jazz te plaatsen, maar ziet de hele wereld als bron om inspiratie uit te putten, als er maar rhythm in zit. Steve is dus van oorsprong trombonist, maar ik heb gelezen dat Roland Kirk hem heeft aangezet om ook seashell (zeeschelp...) als 'serieus' instrument te gaan bespelen. Nou, dat heeft hij gedaan. Hij schijnt meerdere schelpen van een mondstuk voorzien te hebben en bespeelt die dan om de beurt, of allemaal tegelijk, net zoals Roland Kirk dat met saxofoons, fluiten en stofzuigerslangen deed. Steve speelt regelmatig over the top dramatisch en kiest vervolgens weer een of ander lullig deuntje, iets wat Roland Kirk ook zo kenmerkte; Schijt aan alles en jezelf vooral niet te serieus nemen, maar gewoon spelen wat je leuk lijkt. Ik vind dat een heerlijke levensvisie en als dat vertaald wordt in muziek (denk ook Frank Zappa...) spreekt mij dat enorm aan.

Is dit album dan een rommeltje? Alles behalve. De begeleidingsband op ieder nummer is zeer uitgebreid en varieert constant. En niet de minsten spelen hier mee, he? Herbie Hancock bijvoorbeeld en Pharoah Sanders spelen op meerdere nummers een rol. Daarnaast komen nog 13 muzikanten op verschillende, soms totaal onbekende instrumenten, voorbij. Het gaat heen en weer van Afro-Amerikaanse jazz, Afrikaanse roots, Braziliaanse samba, Cubaanse en Indiase ritmes naar modal en free jazz achtige improvisaties. Het geluidsbeeld is overweldigend rijk; Er is ongelofelijk veel te beleven op deze plaat. Aanrader? Dacht het wel. Dit is wel een grote ontdekking voor mij. En de belofte aan mezelf om het hier niet bij te laten wat Steve Turre betreft heb ik al ingelost.

Heeft Steve Turre nog meer gelijkaardige albums gemaakt? Dit was mijn eerste kennismaking met hem en ik was meteen erg nieuwsgierig. Maar de albums die ik daarna heb geluisterd (Lotus Flower, TNT, Woody's Delight) vond ik nogal tam in vergelijking tot dit meesterwerk.

Sanctified Shells kan ik ook aanbevelen. Zijn laatste platen op Smoking Sessions zou ik overslaan.

Dit is inderdaad wel een van de allerbeste albums van Steve Turre, heinonlein, maar het verschil met een TNT en Woody's Delight is niet zo groot wmb. Om die albums als nogal tam weg te zetten, vind ik onterecht. Op TNT speelt bijvoorbeeld de onvolprezen James Carter op saxofoon, dat kun je onmogelijk tam noemen. Het album Steve Turre (1996) ligt prima in het verlengde van deze, misschien die eens proberen?

Tja, misschien moet ik ze nog een kans geven. Ik vergeleek ze misschien teveel met dit album en miste daardoor de geniale gekte en de exotische invloeden. Die vind ik wel terug in Sanctified Shells. Ik heb het album Steve Turre op de lijst geplaatst, bedankt voor de tip Tony.