Roland Van Campenhout - Lime & Coconut (2003)

Onbekend zal wel onbemind zijn.

Roland, jongen, beste bluesgigant uit Vlaanderen; Ze kennen je hier blijkbaar niet.
Jij zou die Julian Sas nochtans een poepie kunnen laten ruiken...


Om maar te zeggen wat een doorleefde laatavondblues hierop staat.
En wat je zang betreft; jouw door rook en drank doorleefde stem zit soms heel dicht tegen die van Tom Waits aan...

Maar helaas, Roland jongen, de schoonheid van je platen, het zijn hier paarlen voor de zwijnen... zucht....

In een rechtvaardiger wereld had deze beslist een 400-tal stemmen op deze site gehaald, nu amper 4.
Ach, het is de tijd van de tienerkutbandjes, dus, wat wil je?

Ik kende Roland wel maar had nog geen enkel album van hem in huis. Lime & Coconut ergens tegen gekomen en meegepakt. Smaakvolle blues die eerder rustig en/of akoestisch is van opzet. Het eerste nummer is een fraai staaltje delta blues.

Verschillende stijlen komen voorbij, maar altijd klinkt het als muziek van enkele decennia geleden. Verwacht dus geen moderne blues als Bonamassa of iets dergelijks. Grotendeels vrij rustige en ingetogen nummers met wel vaak heerlijke blueslicks. Het titelnummers is momenteel mijn favoriet. Het is één van de weinige nummers waar het tempo een beetje de hoogte ingaat door toedoen van Afrikaans getint percussie werk. Ik hou van de Beefheart achtige uithalen die Roland hier bovenhaalt.

Al bij al een vakkundig gemaakte plaat. Maar, er is een maar... Het gemaakte Amerikaans-Engels van Roland lijdt toch wel onder zijn accent. Hij wil heel graag klinken als een oude bluesneger uit Mississippi. Helaas verraden bepaalde klanken hem keer op keer. En bij mij werkt dat storend en dat kost hem toch minstens 1 ster. Ook in de teksten grijpt hij naar mijn gevoel te veel terug naar cliches uit de blues zoals we die kennen van Amerikaanse artiesten. Als Roland ook Nederlandstalig werk heeft wil ik het zeker wel eens horen.