Tara King th. - Séquence 01 (2003)

Lekker Franse trip-hop, met een iets doorgedrevere electronic aanpak, badend in donkere en warme sferen. Een album waar een soort dreingende, maar zwoele sfeer de bovenhand neemt.

Tk-215 is een rustige opener, waar er vooral met voicesamples gespeeld wordt. "Tightrope Walker" introduceert de zwoele (en zelfs geile) stem van een tenger zangeresje, iets wat haar stem geenszins verraadt. Subtiel pianotje op de achtergrond, zware, vertraagde drumloop en heerlijke vocals. "Ex" neemt een iets andere route, en maakt Cecile's stem heel wat schattiger en liever. Mooi contrast met de melancholie die nog steeds door het nummer stroomt. "Cold" blijft een beetje in dezelfde sfeer, al klinkt het geheel wat electronischer en killer (wat ook wel mag met zo'n titel). Iets stevigere basses, paar mooie synths en ietwat industrial klinkende samples die het geheel vervolledigen. "Psychic Science" is m'n persoonlijke favoriet op dit album, met enkele prachtige voicesamples, gepikt van ik weet niet waar, maar zowel inhoudelijk als qua vorm "spot on". Een nummer dat een beetje aan Alphawezen doet denken, al is dit nog wel een trapje hoger. De puur instrumentale nummers zoals "Basic Television" en "Qhz Song" vallen jammer genoeg een beetje tegen, en ook "Nature Morte", een soort rapvariant kan jammer genoeg niet echt bekoren. Gelukkig weet het album te eindigen in schoonheid, met "Screwy Girl", waar Cecile een laatste keer haar kunnen toont, en "The Shadow", een "sample"nummertje dat heerlijk wegdroomt.

Tara King Th toont zich veelzijdig, maar het valt op dat de vocale or samplenummers het toch wat beter doen op dit album. Al is het enkel Nature Morte dat echt tegenvalt. Zeer mooie, warme, gevoelige en duistere schijf. 4*

Site: hier, met heel wat muziek, en een free ep. Gewoon gratis te downloaden. Zal em zo meteen maar even toevoegen ook.

Op eerste gehoor kil, maar bij nadere beluistering juist zeer sfeervol triphop album. Eerste nummers doen een knaller vermoeden. Later zakt de boel zo nu en dan wel wat wat in met als dieptepunt een nummer waarop een franstalige mijnheer meent door de muziek heen te moeten praten. Extra irritant omdat het contrast met het fraaie geluid van t zangeresje enorm is. Verder valt er echter weinig te zeuren en is mijn interesse, vooral door nummers als Tightrope Walker en Psychic Science (en niet Silence zoals hier staat), gewekt.