The Beta Band - Heroes to Zeros (2004)

Zeer speciaal album. Ik hoorde hem in de platenzaak en vroeg aan de eigenaar: "Wat is dit voor goede muziek?". "Eeeeuh, Heroes to Zeros van Beta Band." zei hij. En ik had de film High Fidelity nog nooit gezien...

Vandaag ben ik begonnen met luisteren en aan track 6 t/m 9 was ik meteen gehecht. Orgeltjes, xylofoons, zoete Travis-gitaartjes en nog wat exotische instrumenten waarvan ik de naam zo niet weet maken deze nummers (die overigens prachtig opgebouwd zijn) tot erg aangename muziek-bonbons.

De rest van het album zal ik ongetwijfeld ook nog wel gaan waarderen, veel tijd zal je er echter niet voor nodig hebben; de totale lengte valt wel iets tegen...

Ik heb het album nu regelmatig beluisterd, en concludeer dat ik mijn eerste 5* ga weggeven voor een 2004-album. De nummers zijn lekker apart en experimenteel, toch aardig snel herkenbaar, en heel goed houdbaar denk ik. Geen rotte appels, maar heerlijke dromerige juweeltjes. Veel beter dan (en eigenlijk niet eens te vergelijken met) de vorige albums van de Beta Band. Gaat dit luisteren!!

Als mijn Beta Band-cd een lp geweest zou zijn, dan was hij nu denk ik: grijs. Maar niet in de zin dat hij afgezaagd is, integendeel: hij blijft mooi! Ik verbaas me er dan ook over waarom dit album nog maar 3 stemmen heeft...

Ok Jonnie, misschien niet echt snel maar ik kom je steunen. Mensen, echt een aanrader voor muziekliefhebbers die in deze tijd de top40 (meerendeels) hekelen. De muziek is enorm varierend. Van het zoete Wonderful naar het blaffende Side . Vaak komt de vraag, waar lijkt de muziek op. Bij deze band weet ik het eigenlijk niet. Ze hebben echt een eigen sound met de variatie in nummers vergelijkend met Blur.
Op Franz Ferdinand na, mijn favoriet van 2004, en dat met nog maar 2 maand te gaan .

Whoeii nu wel 4 sterren door mijn 4,5*

Prachtig album, ik ben het eens over de Blur vergelijking in variatie...

Een nadere toelichting geven voor mijn 5,0 sterren was ik mezelf echt verschuldigd. Bij deze.

Het begint met Assessment, de hit van dit album. De intro begint met gitaarakkoorden waarbij 1 toon continu aanwezig is. Irritant op het eerste gehoor, maar na een aantal luisterbeurten pakt het zeker niet nadelig uit - eentonigheid binnen een nummer bouwt je verlangen op, verlangen naar de andere toon die pas een keer na 3 minuten komt. Tijdens de eentonigheid zijn er gelukkig wel melodieuze akkoorden, en een melodieze bas met een letterlijk extra electrisch geluidseffect. Het nummer eindigt in een spektakel met onder andere blazers. 4,5*

Vervolgens Space. Het is werkelijk een opluchting dat dit nummer volgt na het vorige nummer. Weer een heerlijke rol voor de bas, waar dit keer af en toe een prachtig moog-geluid aan toegevoegd is. Het is bij dit nummer alsof je met je gedachten van de ene muzikale oase in de andere belandt, waarbij tijd achteraf geen rol gespeeld lijkt te hebben. Na afloop merk je dat je trip maar vier minuten heeft geduurd! Reden voor 5,0*

Lion Thief, het derde nummer is ook mooi. Experimentele space rock, zoals min of meer voor het hele album geldt. “Where do you go when you hide your love away?” Een vraag die in een rustige mineur-toon op je afkomt. Dit nummer is repeatknop-bestendig. 5,0*

Aan het vierde nummer moest ik toch wel erg wennen in het begin. De introbas kwam op me over alsof "Funk Bas 59" van mijn 12 jaar oude keyboard gebruikt werd. Dit korte nummer is opgewekt en speels. Speelsigheid is een term die goed bij dit album past. 4,0

Met hoeveel meer gevoel kun je liefde in muziek omzetten? Volgens mij kan niets dit nummer overtreffen in dat opzicht. De ruimtelijke zang, de melodieuze trappetjes en de zoete klanken doen je denken dat je in een droom zit. Een droom die een extra dimensie krijgt door het uiterst explosieve, maar toch beheerst uitgevoerde refrein. Prachtig! 5,0*

Het zesde nummer heet Troubles, en gaat over dat je er uiteindelijk eigenlijk vaak alleen voor staat. (Die zelfconfrontaties typeren het album toch wel). Het nummer slaat echter met behulp van erg subtiele klanken uit gitaren, xylofoons en strijkers een erg warm deken om je heen! 5,0*

Onder het motto “Alle dieren tellen mee” mag Fikkie meeblaffen in Out-Side dat lekker roekeloos op gang komt - de drums lijken te zijn vertegenwoordigd door een onzichtbaar paard dat in galop is. Vanaf 2.00 minuten: dat is rockmuziek!!!! Niét omschrijfbaar. Vergelijkingen met Radiohead zijn hier terecht. 5,0*

Space Beatle. Weer een liefdesliedje, met een nogal cryptische tekst maar ook weer met een refrein dat een kleurrijke oase lijkt. Een natte-droom variant van het nummer Pipe Dreams van Travis... 5,0*

Rhododendron is een soort instrumentale interlude. Mooi orgeltje begeleid door het kenmerende albumritme. 4,0*

Wijzend op dat we maar “spinning turtles in space” zijn, geeft Liquid Bird me het gevoel dat ik met 300 lichtjaren per uur door de ruimte getrokken wordt om dit te beseffen. Hard, wild, ruimtelijk nummer met zéér subtiel gitaarspel gecombineerd met creatief synthesizerwerk. Afwisselend nummer met ook veel oase-stukjes. 5,0*

Simple verzoekt vriendelijk tot het vinden van ‘echte’ vrienden, anders komt het je duur te staan... Een nummer met een erg briljant nuchter tekstje, en met de allerlekkerste begeleiding van het hele album. 5,5*

De rustige afsluiter Pure For zorgt voor wat verwarring. De tekst vertelt dat alles in kannen en kruiken is, hoewel de muziek verraadt dat er toch iets mis is. Wat een raar leven leiden we toch., soms lijkt alles perfect, maar zitten er van die addertjes onder het gras. Zelfde verhaal met deze band: Eindelijk een perfect album, en het dan opeens voor gezien houden...

Als ik dan zo'n recensie lees ben ik geneigd om hem 5 sterren te geven, je vertelt bijna precies hoe ik over de meeste nummers denk met als hoogtepunt inderdaad Simple. Alleen weet ik nog niet of hij tussen de rest van mijn 5 sterren albums past. Ik zet hem nog even op .

Het woord "hit" en The Beta Band lijkt me niet zo'n geslaagd huwelijk, JB

Daarbij hits komen voor in het baseball, royalties ontmoeten elkaar in koninklijke kringen en singles zoeken elkaar op




Sjonge, ben ik gelukkig dat ik MuM ontdekt heb



Het heeft waarschijnlijk te maken met verkoopcijfers, dit kan toch niet liggen aan de kwaliteit van de groep. Erg, erg, erg spijtig ... verdomme toch ... ik zag ze op Pukkelpop in '00 (de laatste keer dat ik er heen ging) optreden met een paard (jawel!) en vetplanten op het podium. Ik vond hun titelloos debuut al prachtig, maar door dat optreden veroverden ze definitief mijn hart The Beta Band maakten zowat het prototype van "mijn" (*kuch*) soort muziek: poppy (dus voor iedereen), gevat en boordevol gecontroleerde gekte.

Gelukkig hebben we hun platen nog

Bedankt voor het prachtige bericht trouwens, JB. Het bewijs dat hier wel dingen te lezen vallen die de moeite zijn

De perfecte manier om afscheid te nemen. Outside & Space Battle steken er boven uit.

hij is toch wel een stukkie beter dan de 3,5* die ik hem heb gegeven; op naar de 4*.

jammer dat ze gestopt zijn, want ik heb het gevoel dat ze hun 'meesterwerk' nog moesten maken.

Sterke kop en staart nummers die goed zijn opgebouwd.
Er zit ook de nodige afwisseling in.
Jammer dat ze gestopt zijn idd.
Waarom eigenlijk?

Ik geloof dat ze zelf niet echt snel tevreden waren met hun resultaten. Hun eerste plaat hebben ze eigenhandig openlijk afgekraakt. Dat, plus zwaar tegenvallende verkoopresultaten, zal er voor gezorgd hebben dat ze het bijltje erbij neer hebben gegooid.

Vind het raar dat een band stopt omdat ze geen commercieel succes kunnen krijgen, sommige bands stoppen er juist mee omdát ze commercieel succes krijgen, daar kan ik dan eerder inkomen. Maar goed, ook dit album is echt heerlijk, en wat een geweldig droge stem heeft die zanger ook. Lion Thief is wel favoriet hier.

Ik vond de sound van deze band altijd wel bijzonder maar deze (en ook Hot Shots) kan het toch (lang) niet halen bij de 3 EP's. Mooi vind ik wel Lion Thief, dat zich kan meten met het beste van de band. Voor de rest weinig echte uitblinkers... 2,5*.