Lee Ritenour - Rit/2 (1982)
Alternatieve titel: Rit 2
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Elektra
-
Cross My Heart (3:45)
-
Promises, Promises (4:06)
-
Dreamwalkin' (Along with Me) (4:11)
-
Keep It Alive (4:53)
-
Fantasy (3:12)
-
Tied Up (In Promises) (4:56)
-
Voices (4:21)
-
On the Boardwalk (4:12)
-
Roadrunner (3:45)
-
Malibu (2:50)
0
geplaatst: 22 november 2019, 07:54 uur
RIt komt vaak terug bij albums van Lee Ritenour. Deze gigant levert hier wederom een prima album af.
0
geplaatst: 22 november 2019, 11:05 uur
Ongetwijfeld, maar het is ook een beetje zijn verkorte handelsmerk. Keert in meerdere song- en albumtitels terug.
Dit is het tweede deel van het Rit-tweeluik, waarmee fusiongitarist Lee Ritenour zijn meest poppy albums maakte. Rit 1 was een succes. Commercieel, want Is it you, gezongen door Eric Tagg, leverde hem zelfs een Amerikaanse top 20-hit op, waardoor de bijbehorende LP zijn best verkochte werd. Maar ook artistiek, want hoewel poppier en gladder dan voorheen, was hij als sologitarist prominent aanwezig.
Rit 2 is volgens dezelfde formule gemaakt: opnieuw een single (Cross my heart) met vocalen van Eric Tagg, en zelfs de opbouw en afwisseling tussen vocale en instrumentale nummers is ongeveer gelijk. Ondanks bijdragen van topmuzikanten als Abe Laboriel, Harvey Mason, Tom Scott, Richard Tee, Nathan East, Greg Philinganes en Paulinho Da Costa, vind ik dit album slechts een fletse kopie van Rit 1. Net iets teveel flauwe melodietjes, een iets sterkere aanwezigheid van destijds moderne keyboards en drumcomputers.
En het feit dat twee nummers (Promises en Dreamwalkin') al eerder verschenen op Tagg's solo-album Dreamwalkin' uit hetzelfde jaar, bevestigt de indruk dat we hier met een kliekjesalbum te maken hebben, waarbij de inspiratie kennelijk beperkt was. Smakelijke kliekjes, dat wel, want uiteraard wel prima uitgevoerd en geproduceerd, maar het verrassingseffect van Rit 1 is volledig verdwenen.
Dit is het tweede deel van het Rit-tweeluik, waarmee fusiongitarist Lee Ritenour zijn meest poppy albums maakte. Rit 1 was een succes. Commercieel, want Is it you, gezongen door Eric Tagg, leverde hem zelfs een Amerikaanse top 20-hit op, waardoor de bijbehorende LP zijn best verkochte werd. Maar ook artistiek, want hoewel poppier en gladder dan voorheen, was hij als sologitarist prominent aanwezig.
Rit 2 is volgens dezelfde formule gemaakt: opnieuw een single (Cross my heart) met vocalen van Eric Tagg, en zelfs de opbouw en afwisseling tussen vocale en instrumentale nummers is ongeveer gelijk. Ondanks bijdragen van topmuzikanten als Abe Laboriel, Harvey Mason, Tom Scott, Richard Tee, Nathan East, Greg Philinganes en Paulinho Da Costa, vind ik dit album slechts een fletse kopie van Rit 1. Net iets teveel flauwe melodietjes, een iets sterkere aanwezigheid van destijds moderne keyboards en drumcomputers.
En het feit dat twee nummers (Promises en Dreamwalkin') al eerder verschenen op Tagg's solo-album Dreamwalkin' uit hetzelfde jaar, bevestigt de indruk dat we hier met een kliekjesalbum te maken hebben, waarbij de inspiratie kennelijk beperkt was. Smakelijke kliekjes, dat wel, want uiteraard wel prima uitgevoerd en geproduceerd, maar het verrassingseffect van Rit 1 is volledig verdwenen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.