Lee Ritenour - Earth Run (1986)

Fraaie fusion. Lee Ritenour swingt op dit album. We horen hier een wat meer rockende funky kant van Lee, maar het blijft allemaal netjes binnen de perken van de contemporary jazz.; door velen verafschuwd, maar toch een kunstvorm op zich. De precieze uitvoering, de verrassende tempowendingen en muzikale vondsten worden door Lee Ritenour en zijn mannen (waaronder bekende namen en inmiddels vaste begeleiders) perfect uitgevoerd.

Favoriete tracks? Tsja, Soaring, If I'm Dreamin (Phil Perry!, met fraaie gitaarpartij van Ritenour), Watercolors is een mooi akoestisch stuk, (Herbie Hancock's) Butterfly, Sanctuary. allemaal goed. Mijn twee favoriete stukken heb ik boven geselecteerd.

Wie "jammen" er allemaal mee op zijn album?
Harvey Mason, Sr. - Drums
Lee Ritenour - Synthesizer, Guitar (Acoustic); Guitar (Electric); Guitar (Classical); Vocals, Guitar
Carlos Vega - Drums
Ernie Watts - Saxophone, Sax (Tenor)
Larry Williams - Synthesizer, Horn
Jimmy Johnson - Bass
Don Grusin - Synthesizer, Keyboards
Phil Perry - Vocals
David Foster - Bass, Keyboards
Paulinho Da Costa - Percussion
Dave Grusin - Bass, Keyboards, Piano
Tommy Funderburk - Bass, Vocals
Abraham Laboriel - Bass
Maurice White - Bass, Vocals
Greg Mathieson - Bass, Producer, Keyboards
Tom Scott - Saxophone, Lyricon

Ik geef dit album met gemak 4.5 ster.

Ik draai hem de laatste tijd vaak.
The Sauce klinkt ook erg goed.
Toch 5 sterren hoor.

Erg goede meer dan vermakelijke jaren 80-fusion plaat, zoals bijvoorbeeld The Elektric Band van Chick Corea.

Lee is een veelzijdig gitarist, hij speelt hier ook op de Synthaxe waarmee hij op de hoes poseert.
De gladde popfusion werkt erg aanstekelijk en de solo's zijn goed.

Mijn favorieten (meer dan 2) zijn Soaring, Earth Run, The Sauce en Butterfly.
Overigens ook voor liefhebbers van Worldmusic, want dat sausje giet Lee ook over zijn muziek heen.

Tja, het muzikale niveau van de betrokkenen staat natuurlijk buiten kijf. Toch kan deze plaat me, op een enkel nummer na, nauwelijks raken. Op zich houd ik wel van 'smooth jazz', maar ik vind dat deze wel erg tijdgebonden klinkt: die synth-axe, de synthesizer-arrangementen, die drums... Herinnert idd een beetje aan die Elektric Band-platen die Chick Corea rond deze tijd maakte. Uitstekend spel, maar tijdgebondener dan bijvoorbeeld het jaren-zeventig werk van beiden.

Meer dan een drietje wordt het niet bij mij, en dat trekt het gemiddelde voor deze plaat van iets boven de 4 naar iets onder de 4. Sorry, Lee. Maar deze verdient in mijn ogen ook geen 4 sterren. Ik vind het een van zijn mindere albums.