Heerlijk album dit en lijkt me de moeite om op vinyl te hebben, dit soort "rasechte" Blue Notes. Die walking bass die Doug Watkins speelt in 'Drew's Blues' doet spontaan glimlachen. In het grootste gemak wandelt hij de akkoord -en daarbij passende- noten af alsof het niets is. De man stierf op jonge leeftijd (27 jaar) toen hij in het slaap viel achter het stuur, op weg naar een concert. Leuke anekdote las ik ook; namelijk dat hij de getuige was van zijn studiegenoot/bassist Paul Chambers toen die trouwde met het buurmeisje van Watkins.
Dat titelnummer is ook zooo verslavend. Wat waren de jaren '60 toch mooie tijden!
