McCoy Tyner - The Greeting (1978)

Wow, ik strooi met sterren voor McCoy. Maar alweer een steengoede plaat voor Milestone. Deze keer live in San Francisco. Weer een andere band, weer een hele goede band. De kwaliteit die hij afleverde in de jaren ‘70 is van een weerzinwekkend hoog en vooral constant niveau.

De opener ‘Hand in Hand’ is kalm, bijna kabbelend en volledig in Oosterse sfeer. Het lijkt wel een Japanse compositie (en daar heeft McCoy ongetwijfeld zijn inspiratie vandaan gehaald). Een aangename start met George Adams op dwarsfluit. Daarna breekt de pleuris uit met Tyners Fly Like the Wind. Wat een samenspel en wat een tomeloze energie in deze groep. Adams blaast de longen uit zijn lijf: hij schreeuwt, hij snerpt, hij piept en knort. Tyner speelt als een bezetene maar vooral de drummer, ene Woody ‘Sonship’ Theus, houdt de hele boel fantastisch bij elkaar. Pictures vervolgens is wederom zo’n typische modale Tyner compositie. Ik weet niet hoe hij het doet, maar ik ‘voel’ zijn composities altijd. Ze zijn logisch, uitdagend, vrij en gestructureerd tegelijk. De hele band blijft in dezelfde trance spelen.

Bijna gesloopt mag je dan even tot rust komen met Coltrane’s Naima waar McCoy solo piano een prachtige versie van uitvoert. Bizar hoe deze pianist zijn wervelende techniek kon combineren met gevoel en emotie. Het geheel wordt afgesloten met nog een Tyner klassieker in wederom een perfecte en energieke uitvoering.

Bijzonder aan deze platen van Tyner is dat het vaak wel het uiterste van een luisteraar vraagt. Ik ben echt kapot en van mn sokken geblazen na zo’n plaat. De mate van energie is werkelijk bizar maar toch vliegt dit nergens echt uit de bocht. Nergens heb je het gevoel dat iedereen maar wat voor zichzelf staat te musiceren of dat iedereen de weg kwijt is. Eigenlijk zit er aardig wat structuur in. Maar binnen die structuur vind je wel een enorme hoeveelheid creativiteit, originaliteit, samenspel en vooral... energie, heel veel energie.

Ook leuk bij deze specifieke plaat: meerder artiesten die ik niet of nauwelijks ken. Joe Ford, Joe Farnsworth en vooral Woody Sonship Theus... voor mij nagenoeg onbekend. En dat ben je nieuwschierig. Tijdens het luisteren ga je jezelf al snel afvragen waarom ze onbekend zijn dan. Want het zijn stuk voor stuk topmuzikanten!

Ik vind de opener dan weer een wat weg hebben van een oude Afrikaanse folk-song met wat Braziliaanse invloeden (het slag/snaar instrument wat je zo overduidelijk hoort is een berimbau, een Braziliaans instrument).

Verder is dit een plaat helemaal naar mijn smaak: twee saxofonisten (tenor en alto) die allebei ook nog eens fluit spelen. In Fly With the Wind openen de twee saxofonisten zelfs allebei op fluit. En dan inderdaad die explosieve drumpartijen, fantastisch.

Een onbekende plaat van McCoy maar zeker één van zijn beste. Deze gaat op de wantlist, want zo streamen op soundcloud is natuurlijk niet voldoende.