Klaus Schulze - Virtual Outback (2008)

Door de komst van de cd in 1983 veranderde er nogal wat op audio gebied. Alleen al voor de electronische muziek betekende dit uitkomsten in de lengte van de tracks. Jammer is het dan ook dat de cd er nog niet was in de jaren zeventig van de vorige eeuw, want hoe zou een album als Timewind er dan hebben uitgezien? Zou het een dubbel album zijn geworden bestaande uit twee tracks van dik een uur? Het zijn zo maar vragen die mij nu te binnen schieten bij beluistering naar dit album.

Zodra The Theme: The Rhodes Elegy begint krijg ik een gevoel of ik in alle vroegte in een groot natuurgebeid wakker wordt. Alles komt langzaam tot leven terwijl de nacht nog probeert te blijven hangen als een deken die van geen wijken weet. Hier en daar was gesis van een dauwdruppel die van een blad valt. Waarna bonkige bassen het leven in de stad weergeven, terwijl de wat subtiele klanken in mijn beleving staan voor de natuur. Alhoewel er niet al te grootte veranderingen in het stuk plaats vinden heb ik wel ineens het gevoel dat ik op de weg zit die het leven heet. Het is geen werkdag, maar je wil zelf zoveel doen. Tijdens het lezen van een boek bijvoorbeeld merk je een paar keer op dat de fijne muziek er nog steeds is. Even aandachtig luisteren, de bladzijde omslaan en een slok koffie nemen om de ogen rust te gunnen en de oren prettig aan het werk te zetten. De muziek heeft wat oosters, maar door het spel van Thomas Kagerman op een blaasinstrument krijgt het iets klassieks. Als daar later een elektrische gitaar bijkomt ontstaat er een sfeer van dat de normale maatschappij erg ver weg is. Heel langzaam komt er leven in de brouwerij en lijkt de idyllische sfeer van de natuur over te gaan naar een meer bewoonde wereld. In de verte zie ik een gappende mond van een stad die tergend langzaam dichterbij komt, of is het een fata morgana. Mentaal schiet het niet op, edoch de muziek van Schulze laat me wel verdwalen in de eigen gedachte. Voor mijn gevoel ben ik dan ook niet hier, maar waar dan wel...? Zelfs het Bolero-effect aan het einde helpt mij in eerste instantie niet uit de droom. Ik blijf nog even zweven.

Chinese Ears is speciaal geschreven voor een multiemedia evenement in het land van de reizende zon aan het einde van het jaar 2000. Het is een up tempo stuk muziek en zeer geschikt voor bij een grote show. Op het het denkbeeldige podium vindt van alles plaats en ogen schieten al snel te kort. Tot dat er rust komt in stuk. In gedachte zie ik een balletdanser langzame bewegingen maken, waarna de bombast van Schulze opnieuw los breekt en de ogen weer in de stress schieten. Daarna is er zang te horen op behoorlijk spannende muziek. Hier is goed te horen dat Schulze het drummen nog niet is verleerd. Ritmisch zit het goed in elkaar. Op het einde van het stuk heb ik het gevoel dat er voor tonnen vuurwerk in de lucht gaat en draken en andere figuren uit Chinese symboliek het toegestroomde publiek in de greep houden.

Al met al een zeer behoorlijk album van Klaus Schulze, waar ik na eerste beluistering al danig onder de indruk was. Wat het op lange termijn gaat betekenen weet ik nog niet priecies, maar hij heeft wel de kracht om uit te groeien tot een meesterwerk. Tot dan blijf ik er van genieten en is de komst van de cd in 1983 geen slechte stap geweest.