Elmo Hope Ensemble - Sounds from Rikers Island (1963)

Ik heb altijd een enorme zwak gehad voor innovatieve en originele pianiste die nooit de waardering kregen die ze verdienden: Herbie Nichols bijvoorbeeld of Mal Waldron. Elmo Hope past ook in dit rijtje: hij stond altijd een beetje in de schaduw van Monk en Powell.

Deze plaat is gebaseerd op zijn ervaringen in de gevangenis op Rikers Island. Hope is in topvorm en heeft een ijzersterke band rond zich verzamelt met ondermeer Sun Ras vaste tenorsaxofonist John Gilmore en topdrummer Philly Joe Jones. Het is voornamelijk heftige hardop dat er wordt gespeeld maar de nieuwe muziek had duidelijk grip op Hope. Saai wordt het daardoor zeker niet. Hopes eigen stijl is een unieke: daarin heeft hij het verassingsvermogen en het hakkerige van Monk en tegelijkertijd de virtuositeit van Bud Powell. Deze plaat swingt er flink op los en is van Elmo Hope misschien wel het beste.