El-P - High Water (2004)

Mooie cover, eens opzoek naar dit album, heb een videoclip van hem gezien en vond het wel mooie New Yorkse rap.

Zeker Deepspace 9mm. Met die rode gun. Die track staat op Fantastic Damage, check die ook als je die nog niet kent, behoort tot mijn top 10.

Dit album is meer jazz stijl.

En een stuk minder bekend op een of andere manier?

Eind 2004 in Londen aangeschaft. En ik maar denken dat dit de opvolger zou zijn van Fantastic Damage. In die mega grote winkel was er geen optie om deze te beluisteren. Dus ik een slordige 15 pond neergelegd voor deze cd. En ik had al zo'n donkerbruin vermoeden dat dit niet zou zijn wat ik in eerste instantie ervan verwacht had. Had wel eens gelezen dat El-P ook wat projecten naast zijn hiphop-leven had lopen. Zoals deze dus!
Nu ben ik zelf niet zo thuis in het jazz-wereldje (probeer het overigens wel), maar ik had me voorgenomen om deze toch meerdere malen te gaan luisteren (zie aanschafprijs!!!)
Ik moet zeggen dat deze wel groeit, maar een topper zal het voor mij nooit worden. Ik geef het een krappe voldoende!

Helemaal mijn soort jazz. Gevarieerd, sfeervol, funky, origineel, gewaagd.. Kent iemand vergelijkbare artiesten/albums?

Origineel, gewaagd? Waar El-P op gebied van hiphop geweldig origineel, gewaagd en creatief is, is de jazz van de beste man juist ronduit flets. Er zit totaal geen spanning in de tracks, het doet niks dan louter makkelijk in het gehoor liggen. Het enige dat nog enigszins bestaansrecht heeft is When the Moon Was Blue (wat dan ook meteen een baas van een track is), dankzij de wat valse blazers, de lekker slechte opnamekwaliteit en de onrust die er in zit. Pappa Harry Keys heeft zoonlief gered van een onvoldoende.

Je kon aan mijn score inmiddels wel zien dat dat bericht niet meer helemaal relevant is, maar flets zou ik toch echt niet noemen. Opvallend ook dat je When The Moon Was Blue als uitblinker noemt, want dat is net de track die veruit het makkelijkst in het gehoor ligt.

Tjsa, niet mee eens dus. Met gemakkelijk in het gehoor liggen bedoel ik dat het nergens verrast, op veilig speelt, 'in het groen blijft'. When the Moon Was Blue is wel spannend met de aspecten die ik al noemde. Er zit wat achter als het ware, iets van onrust zoals Tom Waits dat vaak voor elkaar krijgt. De rest van de plaat is gewoon muziek om de ruimte te vullen. Maar goed, dit is natuurlijk bij uitstek een gevoelskwestie. Ligt denk ik ook aan de jazz die elk van ons gewend is en dus waar je op let bij het luisteren ervan.

Sunrise over Bklyn is gewoon echt heel tof. Vet hoe de hiphopbeat en de geïmproviseerde jazz tot één geheel samenvloeien. Ik had, ook gezien enkele reacties hier, eigenlijk een nogal anoniem niemendalletje verwacht bij deze plaat, maar dat blijkt mee te vallen. Wel zijn er duidelijke hoogtepunten (neem het moment dat die beat invalt in Intrigue In the House of India) en mindere momenten (Get Modal) te vinden. Niet heel hoogstand, maar bij wijlen gewoon erg genietbaar en over het geheel genomen prima te doen.

Je hoort dat El-P dit produceert, maar daarmee is ook alles gezegd. Weinig tot geen verrassingen. Ik had een chaotische jazz-trip verwacht, maar High Water is een tamme, bijna inspiratieloze plaat waarop vrijwel niks van El-P meer experimentele stijl terug te horen is.