Soledad
Met: Bill Hardman, Idrees Sulieman (trompet), Jackie McLean (altsaxofoon), Sahib Shihab (alt en baritonsaxofoon), Mal Waldron (piano), Julien Euell (bass), Art Taylor (drums)
Naast de vaste pianist van Billie Holiday, was Mal dé huispianist van prestige eind jaren ‘50 en dat betekende dat hij ook te horen is op meerdere Coltrane platen. Hij is op ontzettend veel platen te horen. Om nog maar niet te spreken over alle composities die hij heeft geschreven. Deze plaat staat op Waldrons naam. Een prima en interessant gezelschap. Ook bevat deze sessie nog 2 nummers de ‘Dealers’ sessie van Waldron.
Mal was voor zijn instorting in 1963 een hele andere pianist, echt totaal anders en niet vergelijkbaar met de Mal ná 1963. Slecht is hij hier zeker niet maar bij lange na niet zo interessant als later. De invloed van zowel Bud Powell en Monk zijn hier duidelijk te horen en dat was later niet het geval. Niettemin is zijn geluid wel onderscheidend genoeg om het boeiend te houden.
De twee hoogtepunten van de plaat zijn Don’t Explain en Blue Calypso. Don’t Explain is een prachtige ballad met een wat onheilspellende sfeer. McLeans bijdrage is fantastisch, doordat hij toen al die koele toon had. Normaal ben ik er geen fan van maar hier past het precies. Blue Calypso is een latinachtig nummer dat ik wél trek terwijl ik er normaal snel rillingen van krijg. Taylor begeleid sterk maar vooral Tranes solo is erg goed. De beste uit de sessie. Bill Hardman is een aardig trompettist maar niet bijster interessant. Voor het eerst hoor je Mal hier ook spelen met stilte, ruimte en herhaling. Die elementen werden later kenmerkend voor zijn stijl.
Trane, McLean en Waldron blinken het meest uit. Het waren dan ook deze drie die zich het meest zouden doorontwikkelen op hun eigen manier. Die basis is hier al in de verte te horen. Prima plaatje, zeker om Trane te horen in 1957 maar zoek je iets van Waldron: pak dan iets uit een latere periode.
Eindwaardering: 3,5 sterren