Coleman Hawkins - The Genius Of (1957)

Met: Coleman Hawkins (tenor saxofoon), Herb Ellis (gitaar), Oscar Peterson (piano), Ray Brown (bas), Alvin Stoller (drums)

Ja.... Bean, Hawk, man wat hou ik van die man. Als we het over de grote drie uit de jaren '30/'40 hadden (Lester Young, Coleman Hawkins en Ben Webster) dan kies ik voor Hawk... of toch niet? Want alle drie zijn ze eigenlijk uniek, en alle drie zijn ze legendarisch. Vooruit ik kies gewoon niet.

De jaren '50 waren een productieve periode voor Bean. Hij heeft nogal wat platen uitgebracht maar op vrijwel geen enkele plaat haalde hij nog de kwaliteit die hij leverde in de jaren '40. Het zijn prima albums, maar over het algemeen toch wat saai en gezapig. En gezien zijn status komt hij daar wat mij betreft ook nog mee weg ook. Maar deze op Verve vormt voor mij een enorme uitzondering. En zoekend naar bevestiging op internet en in naslagwerken vind ik die bevestiging gek genoeg niet. Waar ik een hele andere Hawk hoor, ervaren andere luisteraars dit niet per se. En zo wordt dit album over het algemeen vaak als gemiddeld afgedaan, maar voor mij is hij dit zeker niet.

Want op deze plaat klinkt hij over het algemeen net wat geïnspireerder, net wat swingender, net wat rauwer, net wat meer als zichzelf. Hij heeft zijn ware toon weer te pakken, in tegenstelling tot op de albums voor Moodsville waar die toon wel verdwenen lijkt. Hij swingt, kabbelt rustig door de muziek, snerpt op zijn sax. Zijn solo's klinken geïnspireerd. Het is Hawk zoals ik hem het liefst hoor. Misschien heeft het met de band te maken. Oscar is niet altijd de beste begeleider, maar is hier net wat meer bezig met begeleiden en wat minder met zijn eigen riedels. Ray Brown vormt samen met de wat obscure Alvin Stoller een prima basis.

I'll Never Be The Same is een prachtige opener. Een nummer als Youre Blasé heeft iets van het romantische 'Body and Soul' dat hem zo bekend heeft gemaakt. Misschien ben ik wat gekleurd in mijn opvatting omdat dit het Coleman Hawkins album is dat ik als vierjarig jongetje al bij m'n vader op schoot hoorde. Maar niettemin: hij springt er voor mij uit.

Je moet oppassen niet dit soort appels met peren te gaan vergelijken. Dit album is niet vergelijkbaar met Ascension van Coltrane, of Machine Gun van Brotzman. Ik word er soms droevig van dat alle jazz voor 1960 plotseling in het hokje oubollig en suf wordt gestopt. Alsof ontwikkeling geen proces is maar dat het er plotseling is. Alsof 'The Shape of Jazz To Come' en 'A Love Supreme' zomaar uit de lucht zijn komen vallen. Jelly Roll Morton verdient wat betreft net zoveel lof als Miles Davis. Je hoeft er niet evenveel van te houden, maar muzikanten op zo'n manier wegzetten vind ik altijd pijnlijk.

Hawk is een kind van zijn tijd en wel een hele belangrijke. Zonder hem hadden 99% van de saxofonisten tegenwoordig heel anders geklonken. Hij was een innovator, een technicus en iemand die voor het eerst met zijn sax werkelijk op gevoel wist te spelen. Hij haalde de tenorsax uit de ragtime en duwde het de swing in.

En deze plaat is dan een heerlijk en uitstekend voorbeeld van hoe mooi jazz en zijn geschiedenis kan zijn. Oubollig is het nergens, ontspannend des te meer. Voor mij zijn 5 sterren altijd op mume waard geweest. Heerlijk!

Ik heb eigenlijk alleen At Ease en The Hawk Flies High weleens gedraaid. Ik kan me herinneren, dat ze me op zich wel bevielen. Door het enthousiaste stuk hierboven, is mijn interesse in ieder geval gewekt om ook dit album eens te luisteren. Als ik er in de juiste stemming voor ben dat is.

Dan denk ik dat deze je uitstekend zal bevallen. Naar mijn persoonlijke smaak is deze beter.

Ik had dus geen idee dat Hawk zover terug ging, dat hij Bird nog heeft geïnspireerd.

Ik ben nog wat huiverig om heel ver het verleden in te duiken, het pre-album tijdperk van de losse nummertjes zeg maar, ook geluidstechnisch, maar langzaam maar zeker verleg ik mijn luistergrens steeds verder terug. Charlie Parker is nu zo'n beetje de oudste jazzmuziek die ik heb gehoord, Coleman Hawkins zou die grens wel eens kunnen overschrijden, want ik heb 'm met Duke Ellington en Sonny Rollins op duo albums gehoord en dat bevalt uitzonderlijk goed. Zeer strakke, overtuigende stijl van spelen had Hawk, en wat ik van hem ken komt uit zijn absolute nadagen.

Ja Hawk gaat heel ver terug. Hij maakte fuore in de band van Fletcher Henderson in de jaren ‘20! Aanrader voor zijn werk in de jaren 40 is de verzamelaar Body & Soul of de uiterst goedkope 4cd Bebop Years. Deze plaat komt uit zn latere jaren maar blinkt baar mijn mening wel echt uit.