Gene Ammons - Groove Blues (1958)

Met: Gene Ammons, Paul Quinichette (tenor sax), John Coltrane (alto sax), Jerome Richardson (flute), Pepper Adams (Baritone sax), Mal Waldron (piano), George Joyner (bas), Art Taylor (drums)

Gene Ammons is een saxofonist waar ik nooit zoveel mee heb gehad. Een prima saxofonist dat wel maar weinig onderscheidend en later zelfs ronduit commercieel. Op deze plaat stelt hij me niet teleur moet ik zeggen.

Een grote groep en dat levert een leuke plaat op. Ammons speelt beter dan op andere platen. Het is erg safe maar hij swingt lekker. Paul Quinichette is voor mij echt een valse kopie van Lester Young. Je kunt geïnspireerd zijn door een ander maar je kunt ook niks anders zijn dan een valse kopie. Quinichette werd ook wel de Vice Pres genoemd en is niets minder dan dat: een valse kopie. Dan nog iets dat het cijfer naar beneden trekt: de fluit van Jerome Richardson (klinkt wat dubbelzinnig, maar t gaat over een dwarsfluit). Wat sommige mensen hebben met de vibrafoon, heb ik met de fluit: ik hoor het gewoon liever niet. Dat ligt dus niet aan Richardson die prima speelt maar aan mij. Een hoogtepunt is dan weer de zware bariton van Pepper Adams. Minder populair maar niet per se minder dan Gerry Mulligan bopt hij er heerlijk op los.

Nog iets bijzonders op te merken? Oh ja Coltrane op alt! Zo is hij ooit begonnen bij Dizzy Gillespie en pas later in 1966 zou hij hem weer in Japan ter hand nemen. Hoe dat hier klinkt? Gek, maar lang slecht. Het is niet echt Coltrane maar toch ook weer wel. Een unieke sound op alt heeft hij wel in ieder geval en het klinkt best lekker. Gek is dat de ritmesectie nauwelijks iets te melden heeft. Ze begeleiden, niets meer dan dat. Jammer want ik Waldron en Taylor hoog zitten. Bassist Joyner kan ik precies om deze reden weinig zinnigs over kwijt.

Samenvattend best een leuk plaatje. Geen hoogvlieger maar zeker geen misser.

Eindbeoordeling: 3,5 ster

Inderdaad eentje in de categorie: prima plaatje, niets meer, niets minder. Die fluit kan ik persoonlijk wel goed hebben. Dwarsfluit, dus.
Ik denk niet dat ik hier vaak naar ga terugkeren, maar dat is meer een luxeprobleem.