The Gist - Embrace the Herd (1982)

Dit was het vervolgproject van Stuart Moxham op deze plaat. Deels draagt het album een beetje de sfeer van een 'hobbykamer'-project, dat in goede bedoelingen blijft hangen.

Kant 1 opent niet onaardig: "Far Concer", beetje in de geest van YMG. Dan komt - de hit - "Love at First Sight"; dat is een heel mooi, subtiel nummer. Echt een nummer om op meinge 'Chill Out' verzamerlaar, zoals een 'Winter Chill'van Hedkandi te staan. Tegen die tijd ga je ervoor zitten.

Komt er weer een soort gitaaroefening met ritmebox ("Fetting Away") en vervolgens 3 vocale numnmers met zangeressen; de eerste twee "Public Girls" en "Clean Bridges" met o.a. Alson Statton doen sterk aan YMG denken, de tweede nog het meeste. "Simian" het derde vocale nummer is iets gedurfder en klinkt iets beter. De tweede kant is voor de helft gevuld met home recorded opnames op een 4-sporen recorder. Niet onaardig, leuk in de context van het eerdere YMG-werk, maar niets om potten mee te breken. Over het geheel genomen is dit album een aardig curiosum, maar dat ene mooie nummer, die single, tilt de plaat toch erboven uit. Met zo weinig zoiets sfeervols en gevoeligs maken is een kunde. Heb je de plaat van de YMG is dit een aardige should have. Bovendien is het een van de eerdere Rough Trade releases (Rough25) en da's ook bijzonder. Ken je de Young Marble Giants niet ga dan eerst daar kijken!

Dit album staat dit weekend in de spotlight hier

Na het uiteenvallen van Young Marble Giants kregen we twee opvolgers : zangeres Alison Statton startte 'Weekend' en Stuart Moxham 'The Gist'. Ongeveer gelijktijdig brachten ze een plaat uit, Alison Statton met Weekend 'La Variéte' en the Gist deze plaat 'Embrace the herd'.
Ik heb wat zitten zoeken in mijn oude 'Vinyl' tijdschriften en in maart 1983 staat er een recensie. Volgens deze recensie maakt 'Weekend' van Alison Statton verzorgde nachtclub muziek, fris maar oppervlakkig, 'the Gist' verklankt Moxham's fantasieën, die melancholieker en gestoorder zijn.
Wat opvallend is dat op beide platen ,een nummer hetzelfde is en dat is 'Carnival Headache' geschreven door Stuart, bij 'Weekend' een keurig opgepoetste versie maar bij 'the Gist' veel ruwer, een 'take me as I am' benadering.

Als je 'Weekend' en 'the Gist' achter elkaar draait is het bijna niet voor te stellen dat deze groepen beiden afkomstig zijn van Young Marble Giants. Waarschijnlijk toch de onderlinge beïnvloeding zorgde voor een uniek geluid.
The Gist is redelijk pretentieloos, wat juist ook de charme is van dit album. Het is wat naar binnen gerichte muziek. Er zitten ook een aantal huisvlijt nummers bij. De nummers klinken wat als zelfstandige , wat vervreemdende hersenspinsels, maar de tekeningen van de hos laten duidelijk zien dat we ook niet allemaal te serieus moeten nemen. Aan de productie is weinig geschaafd en sommige serieuze nummers staan vaak zomaar tussen wat koddige instrumentale nummers.
Vinyl vond in 1983 dat Stewart Moxham door pretentievrees misschien zijn taleknt te veel onder de kurk zou houden. Maar 'Embrace the Heard' bewijst dat ware charme zich niet verloochent. En met dat laatste ben ik het trouwens geheel mee eens. Trouwens op dit album zingt Alison Statton op een nummer nog mee en broer Phil Oxham (het derde lid van YMG) speelt op drie nummers bas.
Een afwijkend album, maar toch wel zeer beluisterbaar en ik kan er ook echt wel van genieten. En in tegenstelling tot Weekend heb ik deze plaat heel regelmattig opgehad in begin jaren 80. Maar daarna is hij wat meer in de vergetelheid geraakt en goed dat ik deze weer eens opzet en het oude 'Vinyl' tijdschrift er weer eens bij pak. Er zijn later nog 2 andere platen van the Gist verschenen in 21012, 2017 en 2020. De platen van 2017 en 2020 hebben vergelijkbare hoes met 'Emabrace the heard' ik ben wel benieuwd hoe deze platen klinken.