Booker Ervin - Structurally Sound (1967)

Een ondergewaardeerd artiest, deze Booker Ervin (hier op mume althans). De tenor sax is denk ik wel één van mijn persoonlijke favoriete jazz instrumenten en door deze plaat werd ik er weer aan herinnerd waarom ik dat vind. Die heerlijk rustgevende, zwoele sound die men met een tenor sax kan creëren vind ik gewoon geweldig.
De rest van de groep is ook wel goed. Ervin werd op deze plaat bijgestaan door Charles Tolliver (trompet), John Hicks (piano), Red Mitchell (bass) en Lenny McBrowne (drums).

Met: Booker Ervin (tenor sax), Charles Tolliver (trompet), John Hicks (piano), Red Mitchell (bas), Lenny McBrowne (drums)

Een heel vreemd en wisselend album dit. Met abolute hoogtepunten maar helaas ook wat dieptepunten. Toen ik begon met luisteren had ik mijn vinger al op 2 sterren klaar liggen maar het groeit mee naar mate de plaat vordert. Deze wordt namelijk, met een enkele misser tussendoor, steeds beter naarmate de plaat vordert.

De eerste twee nummers slaan de plank volledig mis. Berkshire Blues heeft een irritant herhalend thema. Alle clichés in een refrein samengevat. Booker Ervin klinkt ongeïnspireerd, maakt zinnen niet af, lijkt soms niet te weten waar te beginnen. 'Dancing In The Dark' is nog zwakker. Tergend bluesrifje, het lijkt uit Ervin's tenen te moeten komen maar dan vooral uit verveling. En waar is in godsnaam de rest van de band? Tolliver krijgt helemaal geen ruimte, Hicks een klein rifje. Ik wil de plaat bijna uitzetten maar dan...

Volgt 'Stolen Moments'. En hoewel niet zo strak en goed als het origineel klinken de solo's voor het eerst fris en helder. Het thema mag er sowieso natuurlijk wezen. En welja, eindelijk mag Tolliver soleren en hij zet meteen een prachtige solo neer. Ik raak wat opgebeurd en de plaat begint te klimmen naar 3 sterren. En wat schetst mijn eigen verbazing: het wordt nog veel beter. 'Franess' en 'Boo's Blues' zijn echt heerlijk! Plots onderscheidt Ervin zich weer als de saxofonist die ik ken van Mingus. Redelijk gestructureerd maar keihard 'in your face'. Bluesy, rauw, alsof hij op zijn riet kauwt. En gelukkig komen de andere bandleden nu ook meer tot hun recht. Tolliver speelt een aantal prima solo's, en Hicks laat al iets horen van de soepele pianist die hij zou worden. Beide heren zijn nog redelijk jong hier, maar het talent is al hoorbaar.

Die lijn zet zich voort. Youre My Everything is een Blue Note klassieker van formaat: hoor die sound! Past in het lijntje Sidewinder en Moanin'. Deep Night is de eerste ballad en heel bijzonder om te horen hoe zoiets door Ervin wordt behandeld. Zijn geluid is nog steeds snoeihard en toch bevat het veel schoonheid. Diep gedrenkt in de blues rolt hij over de volle akkoorden van Hicks, wiens solo wederom uitstekend is. Take The A Train is vervolgens een gok die goed uitpakt. Dat kan oubollig worden maar dat is het niet! Het swingt als een gek en vooral weer: hard!

Uiteindelijk volgt er nog één ware uitglijder: 'White Christmas'. Volledig niet op zijn plaats hier. Wat bezielt artiesten toch om een kerstcompositie op een normaal album te zetten? Niets mis met een kerstalbum maar één kerstnummer? Het voelt altijd krom, vreemd, ongepast en het levert zelden geïnspireerde muziek op. De enige uitzondering die ik daar op kan bedenken is 'Greensleeves' van Coltrane.

Samengevat is deze plaat: uitstekend vanaf nummer 3. Groot compliment aan Ervin is het unieke geluid dat hij heeft. Hij is voor mij één van de weinige tenorsaxofonisten die nauwelijks door Trane beïnvloed lijkt. Niet dat dat een schande is maar toch is dit wel eens verfrissend. Bluesy, maar nergens saai of voorspelbaar. Interessant werk en meteen nieuwsgierig naar zijn andere werk op Blue Note.

Vooral de "Book" albums op Prestige eens proberen. Lekker bluesy en rauw idd. Zeer genietbaar!!

Die staan op de lijst hoor! Freedom Book vind ik uitstekend in ieder geval.