Jimmy Smith - Organ Grinder Swing (1965)

Toen ik nog een klein ventje was wist ik natuurlijk niets van muziek.
Maar mijn vader des te meer. Hij draaide vaak platen, en zelfs nog van die 78-toeren-schijven ! Een van de dingen die ik vaak hoorde was een man die orgel speelde, en met een doorrookte stem er wat teksten bij mompelde. Ik vond het niet verkeerd klinken.

Jaren later vroeg ik mijn vader wie dat toch was.'t Bleek om een van zijn favoriete artiesten te gaan; Jimmy Smith dus !
Jazz-muziek, maar swingen dat het deed !

In 2005 overleed mijn vader, en de naar schatting 500 LP's die hij bezit, tja, wat doe je daarmee ?
Ik besloot de platen van Jimmy Smith aan mezelf te geven, ook als persoonlijk aandenken eigenlijk.

Dit is denk ik JS's beste plaat ( ik ken ze lang niet allemaal ), en als ik het dan eens draai denk ik altijd weer aan vroeger toen mijn vader platen draaide op zijn mono-pickup.

@wijsneus
Mooi man. Super erfenis. Al had je er liever nog een keer samen naar geluisterd.
Jimmy Smith is een grootheid. wijsneus
Geniet van de platen!!

Voor mij niet z'n beste plaat maar ergens in de middenmoot. Wel lekker maar dat gemopper vind ik zwaar vermoeiend na twee tellen.

Voor mij wel de grote favoriet van de man en ook via mijn vader. Als kleine jongen maar dan wel op cd.

Deze en Root Down. That'll do it. Voldaan en verzadigd. Groeten uit huize Weltevree...

Met: Jimmy Smith (organ), Kenny Burrell (guitar), Grady Tate (drums)

Ik ben helemaal geen fan van een orgel. Sterker nog: meestal haak ik af als er een orgel te bekennen is in plaats van een piano. Waar een piano voor mij klassiek, warm en stijlvol klinkt maakt een orgel het snel oubollig. Met name als er bepaalde registers worden opengetrokken en dat je dan een soort Claus Ogerman/James Last effect krijg. Afijn: ik word er niet warm of koud van. Jimmy Smith heb ik best hoog zitten maar ook zijn platen gaan vaak langs me heen. Er zijn echter wel uitzonderingen en deze plaat is er zeker één van.

Eerste punt: het orgel klinkt de hele plaat consistent smooth, cool en swingend. Geen suffe sound te bekennen hier. En eigenlijk is dat het beste woord voor deze hele opname: cool. Stijlvol, classy maar vooral o zo cool. Het gaat van start met een keihard swingend titelnummer. Vanuit die heerlijke groove kom je bij de dikke blues: Oh, No , Babe... Heerlijke bluesy ondergrond, Smith improviseert er geïnspireerd op los, Burrell streelt zijn gitaar wat. En dan veranderd de toon halverwege het nummer en gaat ook dit nummer swingen. Ontzettend lekker wederom. Over de rest van de nummers kan uitgebreid door gaan maar dat zou op hetzelfde neer komen: funky riffs, bluesy thema's, lekkere improvisaties. Wat gekreun van Smith op de achtergrond. Topplaat!

Credits ook voor Burrell: nooit zo'n fan van zijn solo carrière geweest maar hier mag hij er zeker zijn. Speelt lekker met bop, swing en blues door elkaar. Een uitstekende combo met de improvisaties van en bas van Smith.

Omdat ik je bovenstaande ervaringen wel kan delen - hammondorgel is mij vaak niet snel en puntig genoeg - maak je me nu dus wel benieuwd naar dit album.

Melodielijnen van een orgel waaieren - imho - langer uit en door dan die van piano (en zeker gitaar); in boerentaal zou je zeggen een hammond-orgel is niet funky. Maar goed, we gaan luisteren.

Met funky bedoel ik vooral de basis die uiteindelijk zou leiden tot de funk van de jaren ‘70. Van echte funk is hier geen sprake ben benieuwd naar je luister ervaring!

Ik ga zeker luisteren - a propos funk -het samenspel (korte riffjes) van de gitarist (Furious Flames) en koperblazers bij JB - check There Was a Time op Live at the Apollo is zowat oerfunk

Heerlijk swingend, ongedwongen jazzplaatje van Jimmy Smith. Het orgelspel van Smith klinkt bevlogen, en daardoor komen de songs met gemak boven de middenmoot uit. Veel meer valt er in feite niet over te zeggen; genieten maar!

4 sterren