Moonspell - Darkness and Hope (2001)

Naar mijn het beste Moonspell album. Heerlijk zwart album. Dit album heeft veel gelijkenis met het muziek van type-o-negative.

Een geweldig album, wat voor mij de blauwdruk van het nieuwe Moonspell-geluid betekend.
En een van de allesleukste Moonspell-nummers is denk ik de cover Os Senhores Da Guerra. Daar wordt een mens vrolijk van.

Of Darkness And Hope is in mijn beleving een soort tweelingbroertje van Sin/Pecado. Ondanks de beslist aanwezige fraaie momenten vind ik het album in zijn geheel een wat lome bedoening. De 'dark twist' van bijvoorbeeld Wolfheart, Irreligious maar ook The Antidote mis ik een beetje. Desondanks een album dat met zorg en oog voor detail in elkaar gezet is. En zo nu en dan mag ik er best graag naar luisteren.

Prachtig album. Moonspell op z'n best.

Iets minder hard dan de voorganger, maar een tweelingbroer van Sin/Pecado zou ik het ook niet willen noemen, vanwege het feit dat ik laatstgenoemde toch wat avontuurlijker vind klinken, vanwege de experimenten met electronica. Maar deze is weer zwoeler en warmer, Fernando's zangstem is gegroeid en zit wat lekkerder in de mix en heeft o.a. met Firewalking, Nocturna, Rapaces, Devilred en de bonustrack Os Senhored Da Guerra genoeg kanjers qua songmateriaal aan boord. (Mijn versie heeft niet Mr. Crowley)

Wel voelt dit album meer als een collectie songs, dan als een echt album aan. Dat conceptuele komt met de opvolger The Antidote gelukkig weer helemaal terug.

Late kennismaking met dit album, naar aanleiding van de heruitgave van dit album op vinyl vorige maand. De periode van Moonspell na Irreligious en voor Night Eternal is destijds helemaal aan me voorbij gegaan en waarschijnlijk had ik die periode toen ook niet zo kunnen waarderen. Nu deze albums zo langzamerhand opnieuw uitgebracht worden, leer ik ze alsnog kennen en waarderen.

Dit album klinkt wat lichter dan ik van ze gewend ben. De gitaren staan wat verder naar achteren en het is de ritmesectie die op veel nummers het meeste gewicht in de schaal legt. Met verve, want het album klinkt ook zonder zwaar aangezette gitaar best zwaar en de nummers hebben een heerlijke drive, vergelijkbaar met de lichtere periode van Paradise Lost.

Bijzonder dat sommigen dit album rustiger vinden dan zijn voorganger. The Butterfly Effect begint wel stevig, maar is over het algemeen een zeer sfeervol album.
Darkness and Hope geeft mij juist weer een gevoel dat het steviger is dan zijn voorgangers. Maar ook krijg je hier weer het gevoel van die warme deken.

Eergisteren overigens de limited edition rood/zwart vinyl besteld, de laatste bij Nuclear Blast. 1 van de 300 stuks, met Love Will Tear Is Apart als bonus track.

Verdorie, wat klinkt die zwart/rode marbled vinyl editie toch lekker zeg! Een veel betere sound dan op Sin en Butterfly. En die Joy Division cover is ook niet verkeerd. Haalt het niet bij het origineel, maar dat kan ook niet.