Michel Petrucciani - Au Théâtre de Champs-Elysées (1994)

Deze is zo ontzettend goed van de Franse pianist Michel Petruccani. Michel was sowieso een bijzonder mens: door een aangeboren afwijking was hij nog geen meter lang. Lopen kon hij bijna niet en hij werd vaak het podium opgetild. Als je hem ziet spelen straalt er echter alleen maar plezier vanaf. Maar nog bijzonderder: zijn wervelende techniek. Techniek is niet per definitie van belang, en er zijn zelfs veel technisch begaafde pianisten die bij mij geen enkele snaar raken. Petrucciani weet echter een uitstekende techniek te combineren met zwaar doorleeft spel vol authenticiteit. Het is geweldig om vleugjes Jarrett, Tyner en Evans te horen maar een valse copycat is Petrucciani niet.

De opener van deze solo dubbelaar is fantastisch. In een medley komen er allerlei thema's uit de jazz aan bod die op eigen wijze worden verwerkt. Michels' versie van Take The 'A' Train is erg bekend geworden. Het hele stuk van meer dan 40 minuten wisselt af in thema en snelheid. De stukken zijn vervlochten alsof het om 40 minuten spontane impro gaat. 40 minuten lang solo pianowerk en geen moment van verveling. Je zit constant op het puntje van je stoel naar het met plezier doordrenkte spel te luisteren. Dan weer volgt er een veel intenser en sentimenteler stuk. 1 van de beste solo stukken uit de pianojazz. De daaropvolgende stukken zijn ook allen erg goed. Vooral de uitvoering van 'Round Midnight is mooi.

Michel Petrucciani bewijst dat ook na de jaren zestig interessante pianoplaten werden gemaakt in de jazz en dat originaliteit niet per definitie samen hoefde te gaan met de avant-garde. Juist in jazz zijn er steeds weer mogelijkheden om nieuwe wegen in te slaan en dat wordt hier bewezen. Michel Petrucciani is een artiest op zijn puurst en dit album zijn ware meesterwerk.

Één zo niet de beste solo piano plaat in mijn collectie. Michel ontroert, imponeert en swingt als een baas in zijn eentje. Wat een talent zeg! Jammer genoeg niet heel bekend op Mume. Dat is nogal onterecht want ondanks zijn bescheiden lengte was deze meneer een hele grote op de piano.