Gerry Mulligan & Ben Webster - Gerry Mulligan Meets Ben Webster (1959)

Chelsea Bridge is zo'n fantastisch nummer. Vooral als die lage sax inzet en het begint te swingen, in de helft van de derde minuut. Dat moment, dat is altijd weer kippevel en een glimlach.

Warme plaat met mooie nummers, inderdaad Chelsea Bridge, en ook Sunday en Go Home. Je jaagt er de buren niet mee weg, maar dat hoeft ook niet altijd - bij Gerry Mulligan is bijna altijd wel aangenaam.

Dit is zo'n album waar de gemiddelde liefhebber zich geen buil aan kan vallen, en voor de voorzichtig geïnteresseerde een ideale instapper als je de wijde wereld van "de" jazz wilt gaan verkennen. Destijds gekocht omdat ik Ben Webster (tenor saxofoon) zo graag hoorde, maar het hele album is boeiend.
Gerry Mulligan (bariton saxofoon) vind ik niet altijd even aansprekend, maar hij speelt hier mooi samen met Webster. En de andere musici boeien mij ook. Fijne drummer, die Mel Lewis, en ook de elegante baspartijen van Leroy Vinnegar doen mij letterlijk de oren spitsen. En niet te vergeten Jimmy Rowles die ik (onbewust) al kende als o.a. begeleider van diverse vocalisten: grote klasse.
Dit warme, en hier en daar óók lekker swingende album moet iedere liefhebber maar eens beluisteren.